Our relationship is a bit complicated.

ความสัมพันธ์ของฉันและเธอ
ไม่เคยถูกพิจารณาคำตัดสิน
เราแบ่งมันด้วย 'ระยะห่าง'
ระยะห่างที่ว่ามันไม่เคยไกล
แต่ก็ไม่เคยใกล้พอให้เป็นจริง

คงจะดีมากไม่น้อย
หากสิ่งที่อยู่ในอุดมคติ
กลับกลายเป็นจริงขึ้นมา
ฉันและเธอยืนอยู่เคียงกัน
แขนขวาฉันและแขนซ้ายเธอ
มีเพียงมวลอากาศที่กั้นเราเอาไว้

แม้สายตาเราจะไม่ได้มองหากัน
แต่เพลงจะย้ำเตือนว่าเคยเกิดขึ้นจริง

ท่ามกลางกลุ่มคนที่แออัด
อยู่รายล้อมรอบกายของศิลปิน
แต่หากถามว่าใครกันที่โดดเด่นที่สุด
คำตอบฉันคงมีเพียงเธอผู้เดียว
แม้ฉันไม่ชอบอยู่กับคนมากมาย
แต่ฉันต้องขอบคุณที่มีพวกเขา
เพราะพวกเขาทำให้เราได้ใกล้กัน
มากขึ้นกว่าทุกครั้งเป็นไหนๆ

ไม่มีบทสนทนาระหว่างนั้น
เราสื่อสารกันผ่านอวัจนภาษา
เท้าของฉันมักหันไปทางเธอเสมอ
และคอของเธอมักจะเอียงมาทางฉัน
เราต่างร้อง 'เพลงนั้น' อย่างมีนัยยะ
โชคดีเหลือเกินที่เราได้มายืนเคียงกัน
ถ้าไม่นับว่าร่างกายสามารถเมื่อยล้าได้
ฉันก็คงอยากยืนอยู่แบบนั้นไปอีกนานๆ

ยิ่งชอบเพลงนั้นมากเท่าไหร่
ความถวิลหายิ่งมีมากเป็นทวีคูณ
แต่ความจริงยังเหนี่ยวรั้งเราไว้
หากเราใกล้กันมากกว่านี้
ทุกอย่างคงจบลงไม่ดี



สิ้นเสียงดนตรีบรรเลง
ถึงคราวที่เราสองต้องร่ำลา
แต่ด้วยความอาวรณ์ที่มีอยู่
ฉันยังยืนหยัดที่จะยืนอยู่ตรงนั้น
จนถึงเสี้ยววินาทีสุดท้ายของเพลง

ไม่มีคำกล่าวลาใดๆที่ลึกซึ้ง
เราไม่กล้าแม้แต่จะสบสายตา
แค่เรายังได้ยืนอยู่เคียงกันแบบนี้
ฉันคงไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว



นานแล้วที่เราห่างหายจากการสนทนา
แต่สิ่งที่ยังผูกโยงให้เราไม่เคยได้ไกลกัน
คือการได้ฟังเสียงเพลงที่เราต่างชื่นชอบ
รู้ดี ฉันไม่ควรปล่อยโอกาสนี้หลุดลอยไป
ฉันจึงรีบคว้ามันมาเก็บไว้ด้วยสองมือ

แสงสว่างจากหน้าจอโทรศัพท์สว่างขึ้นอีกครั้ง
ฉันละสายตาจากสิ่งที่สนใจอยู่มาเพื่อมองมัน
ถึงแม้ฉันจะไม่ชอบการสนทนาเรื่อยเปื่อย
แต่สำหรับฉัน 'เธอ' จะเป็นข้อยกเว้นเสมอ
SHARE
Writer
1473
Observer
don't leave me behind

Comments