บันทึก (รัก) วัยมัธยมปลาย [1]
   ก่อนที่จะขึ้น ม.ปลาย(ม.4) เรากับไวท์ตกลงจะเรียนต่อ สายศิลป-คำนวลกัน ด้วยเหตุผลเดียวกันคือ (ไม่ชอบคณิต แน่นอนว่าไม่มีทางเรียนวิทย-คณิตแน่นอน -*- หัวไม่ไปด้านนี้เลยจริงๆ...)
แต่ไม่คิดว่า ธาม จะเรียน วิทย์-คณิต จำได้ว่าเขาเคยบอกว่า ไม่ชอบคำนวนเอามากๆ แต่ในเมื่อตัดสินใจไปแล้วก็แล้วแต่นะ ยังไงเราก็ยังเรียนที่เดียวกัน แม้จะอยู่ต่างห้องก็ไม่เป็นไร

ชีวิตตอนนั้น คือมีความสุขมากค่ะ เป็นช่วงที่เราและธามสนิทกันไวมากค่ะ เพราะเราเริ่มคุยกันเยอะขึ้น มากขึ้น และน่าจะมากกว่า ไวท์ เพราะตั้งแต่ขึ้น ม.ปลายมา ไวท์เรียนอยู่ห้องเดียวกับเราก็จริงแต่ ด้วยนิสัยของไวท์ เขาเข้ากับคนง่ายไปหมด ไวท์เริ่มมีกลุ่มเพื่อนผู้ชาย ก็จะออกแนวกลุ่มเล่นเกมส์ เล่นกีฬากับเพื่อนของเขาสะส่วนใหญ่ 

เราสนิทกับธามมากก จนคนรอบข้างเริ่มที่จะมี แซวบ้าง ว่า "อยู่ด้วยกันบ่อยนะ" "แฟนกันหรอ"
ซึ่งเราก็รู้สึกดีนะ คงแซวขำๆ กัน ธามก็ยิ้มๆ เราชอบที่ธามยิ้มมาก มันทำให้เรารู้สึกอบอุ่นดี    ธาม : พวกเราเหมือนแฟนกันจริงดิ

เรา : งั้นมั้ง

ธาม : หรอออ [ทำเสียงล้อเลียน]
ทุกๆ วันที่ไปเรียน ยอมรับว่า ส่วนนึงเป็นเพราะโรงเรียนนี้มี ธาม อยู่และการที่ได้ไปโรงเรียนก็ต้องเจอ ธาม ทุกวัน (เสา-อาทิตย์ ก็คุยแชท Msn/Skye และเล่นเกมออนไลน์กัน)
ทำให้เราไม่เคยขาดเรียนเลยค่ะ ไม่มีวัน ไม่สบายก็ต้องไปค่ะ ฝนตกน้ำท่วมก็คือไปค่ะ
อุปสรรค์ใดๆ ก็มาขวางไม่ได้ค่ะ -*-

มาถึงวันเกิดเรา เราเกิดเดือนมิถุนายน ธามซื้อสมุดกับปากกาให้เรา เขาบอกว่า เห็นเราชอบวาดรูปมาก ไม่รู้ว่าเราจะชอบของขวัญหรือป่าว.... แน่นอนว่า เราชอบมาก (และชอบคนให้ด้วย)
ส่วนอีกคน "ไวท์" ไวท์ให้เค้กวันเกิดเราและซื้อนิยายให้เราเล่มนึง เขาบอกว่า
คนติ๊งต๊องแบบเรา เขาคิดไม่ออกว่าจะให้อะไร "เอานิทานไปอ่านก่อนนอนละกันไอ้เตี้ย"
(นิทานที่ไหนละ...นิยายชัดๆ...) 

เรามีความสุขมากค่ะ ที่มีเพื่อนสนิทสองคนนี้ แต่บางทีเราก็เริ่มจะหวั่นๆ กับธามมากขึ้น เราคุยกันตลอดทุกเรื่อง เริ่มคุยกันทุกปัญหา เริ่มรู้จึกนิสัยใจคอกันมากขึ้น จนเรามั่นใจระดับนึงแล้วว่า เราต้องชอบธามแน่ๆ 
เราปรึกษาเพื่อนสาวของเราว่าอาการแบบนี้ ใช่ "ชอบ" หรือป่าว? ความเห็นของเพื่อนสาวคือ 
"ต้องถามอีกหรอว่าชอบหรือป่าว แกแสดงออกชัดขนาดนี้ แค่พูดชื่อเขา แกก็ยิ้มหน้าบานแล้ว"
โอเค...เราอาจจะเริ่มชอบธามแล้วจริงๆ ก็ได้

ผ่านมากลางเทอม เราสอบตกวิชาสุขศึกษาเพศศึกษา แน่นอนค่ะวิชาเดียวเลย และมีแค่ 3 คนในห้องที่สอบตก......รอการสอบซ่อมสถานเดียว T''T
ไวท์หัวเราะไม่หยุด  วันนั้นทั้งวันมันอยู่กับเราตลอด ล้อบ้างขำบ้าง ซื้อไอติมให้บ้าง เลี้ยงข้าวกลางวันปลอบขวัญเราบ้าง เห้อ...น่าอายจริงๆค่ะ เวลานี้ เรารู้สึกว่าไม่อยากให้ธามรู้เลย เรารู้สึกว่าเราโง่มากแน่ๆ T^T ไม่อยากให้ธามต้องมารับรู้ถึงความโง่นี้...

ทั้งวัน เราหนีหน้าธาม เขาเหมือนจะเดินเข้ามาทัก เราก็จะเดินหนี หลีกเลี่ยง กลัวเขารู้ว่าเราสอบตกวิชานี้...ไวท์ก็พยายามจะบอกธามหลายรอบ แต่เราก็จะเอามือปิดปากมันไว้
"อย่าบอกธาม! เข้าใจมั๊ยยย" มันก็ "เออๆ ก็ได้ๆ" 
จนตอนเย็น ธามดักรอเราหน้าโรงเรียน ซึ่งเราระวังตัวไม่ให้ธามเห็นแล้วนะ แต่ก็ไม่พ้น เราสดุ้ง
ฮึ๊กก..ไปแปบนึง จนธามบอกว่า "เป็นอะไร?" แล้วเราก็พ่ายแพ้ต่อคำถามของธาม เลยบอกทุกอย่างไป ธามเองก็หัวเราะเหมือนที่ไวท์มันหัวเราะเลย ธามบอกว่า เรื่องแค่นี้ไม่เห็นต้องอาย...คิดมากน่า..

สอบซ่อมผ่านไป (เราสอบผ่านแล้วค่ะ ได้ไวท์ติวให้ T*T )
ทุกวัน ทุกวันก็จะมีแต่เรื่องแบบนี้ เรารู้สึกว่าชีวิตมัธยมปลายของเราดูมีสีสันมากค่ะ 
และเราก็รู้สึกแล้วว่า เราชอบธาม เราชอบธามแล้วจริงๆ เราคงต้องบอกในสักวัน...
  และเวลาก็ผ่านไป เข้าสู่ มัธยมปลาย ม.5  
SHARE

Comments