ก็อย่างว่ารอยยิ้มเขามีผลต่อใจฉันมากขนาดไหน แต่น้ำตาเขาจะมีผลต่อใจฉันยิ่งกว่านั้น
การรักใครสักคนแต่ต้องมาเห็นคนหลายคนเหยียบย้ำเวลาเขาล้ม ทำไมถึงทำร้ายเขาได้ขนาดนั้น รู้ไหมว่าเจ็บแค่ไหน กล้าดียังไงกัน


สายลมช่วยพลัดพาเขาไปสุดขอบโลกที

      เมื่อเราล้มเมื่อไรจะมีผู้คนมากมายพร้อมเหยียบเราให้จมลงไปกว่าเดิม มันอาจจะเป็นเพียงก้อนหินเล็กๆที่ทำให้เราล้มหน้าคะมำ 
มีหลายมือที่ค่อยช่วยพยุงขึ้นมาและก็มีหลายมือ
ที่ผลักลงไปเรื่อยๆ หรือบางคนก็แค่ยืนหัวเราะและบอกว่าเป็นภาพที่รอมานาน


      ความเจ็บปวดเวลาเห็นคนที่รักโดนทำร้าย
มันเจ็บปวดมากเลยนะที่ฉันไม่สามารถทำอะไร
ได้สักอย่าง บางทีการเห็นคนหลายคนพูดว่า


จะยืนหัวเราะเมื่อเขาไม่มีที่ยืน
จะผลักให้เขาล้มมากกว่าเดิม 
บางคนก็กำลังขุดหลุมเพื่อจะพลัดเขาลงไป
คำพูดและข้อความที่มันกำลังบั่นทอน
คนนึ่งให้จมลงไปเรื่อยๆ


      เวลาเห็นคำพูดหรือข้อความมากมาย
ที่ไม่ลงเหลือความเป็นมนุษย์อยู่ เหมือนไม่ได้กลั่นกรองออกมา รู้ไหมว่ามันน่าโมโหแค่ไหน
ที่ใครหลายคนทำแบบนี้กับเขา 
แต่มันเสียใจมากกว่าที่เขาต้องมาเจอแบบนี้ 
มันเกินไปที่เขาต้องมาเจอแบบนี้ ไม่ใช่สิ 
ทุกคนไม่ควรมาเจออะไรแบบนี้ คุณไม่สิทธิ์ด้วยซ้ำที่มายัดเหยียบความคิดเน่าๆให้ใครคนนึ่ง

  
ถ้าคนที่คุณรักโดนทำร้าย โดนเหยียบย้ำแบบนี้
คุณจะทำยังไง? โกรธใช่ไหมเสียใจใช่รึป่าว

   ฉันควรรู้สึกแบบเดียวกับคุณเหมือนที่คุณรู้สึกแบบนั้นกับเขาไหม แล้วคุณคงรู้สึกเหมือนกับฉัน “ คุณควรปกป้องเขาจากพวกเขายังไง ”

ฉันสามารถปกป้องเขาได้แต่มันก็ไม่ได้มากมาย 

ฉันไม่สามารถไปกอดเขาได้ 

ฉันไม่สามารถปลอบโยนเขาได้ 

ฉันไม่อยากให้เขารับรู้คำพูดหรือข้อความ
ที่ฉันเห็นเองยังเจ็บปวด

ฉันไม่อยากเห็นน้ำตาเขา 

ฉันไม่อยากให้เขาเสียใจหรือรู้สึกแย่

ฉันหวังเพียงอยากให้เขาปลอดภัย

ฉันหวังเพียงให้เขาผ่านค่ำคืนเลวร้ายแบบนี้สักที

ฉันอยากให้คนที่ฉันรักมีความสุข มีรอยยิ้มเสมอ

ฉันอยากให้เขารู้ว่ามีคนรักเขาอยู่มากมาย
เหมือนกันและเป็นห่วงเขา 

ฉันหวังเพียงตอนนี้เขากำลังได้กอดอุ่นๆจาก
คนที่เขารัก


ฉันหวังแค่ไม่ให้เขารู้สึกโดดเดี่ยวแม้แต่นิดเดียว เพราะเขาเป็นแสงสว่างในชีวิตฉัน

      ฉันไม่สามรถปกป้องเขาจากพวกคุณได้
ฉันไม่สามารถหยุดพวกคุณให้ทำเรื่องเลวร้ายนี้ได้
ฉันก็เพียงหวังให้สักวันให้เขาเข้มแข็งพอ
ไม่เจ็บปวดกับมัน แต่ก็ไม่มีใครจะชินกับความเจ็บปวดจริงๆหรอก มันอาจจะเป็นสิ่งที่ตัวเองสร้างขึ้นมาเป็นเกาะกำบังความรู้สึกตัวเองว่า 
ฉันไหว ทั้งๆที่แทบจะยืนไม่ไหวแล้วด้วยซ้ำ 
แต่ก็ยังคงส่งมอบรอยยิ้ม ยังคงมอบความสุขให้ใครหลายคน ทั้งๆที่ตัวเองกำลังแบกคำพูด
เน่าแฟะสิ้นคิดของมนุษย์พร้อมๆกับรับความรักของใครหลายๆคนและส่งรอยยิ้มที่แสนสวยตอบกลับเป็นรางวัลของความรักเหล่านั้น


เรารู้ว่าพี่เก่งแต่คนเก่งอ่อนแอได้เสมอนะ

      ความอ่อนแอไม่ได้ตีตราว่าคุณนั้นไม่เก่ง 
คุณเป็นคนเก่งที่กำลังถูกบั่นทอนความรู้สึกไปเรื่อยๆ คุณกำลังโดนทำร้าย การโดนทำร้ายจิตใจมันน่ากลัวกว่าร่างกายอีกนะ อย่างน้อยๆร่างกายมันยังคงรักษาได้แต่ความรู้สึกจิตใจมันต้องนานแค่ไหนถึงจะกลับมาแข็งแกร่งเหมือนเดิม
หรือบางทีมันก็ไม่สามารถซ้อมให้กับมาสดใสได้อีกแล้ว และสิ่งที่น่ากลัวคือการจบมันด้วยตัวเอง


      ใครละจะรับผิดชอบความสูญเสีย ใครกันที่สามารถจะลบล้างคำพูดหรือข้อความเล่านั้นได้
ใครกันที่จะมารับผิดชอบหนึ่งชีวิตที่ไม่กลับมาแล้ว แล้วกี่คนที่ต้องมารับความสูญเสีย 
กี่ครั้งแล้วที่คำพูดและข้อความเหล่านั้นกำลังทำร้ายเขาเรื่อยๆ


ฉันเจ็บมากที่ไม่สามารปกป้องรอยยิ้มนั้นได้

      บางทีฉันก็อยากกอดเขาไว้พร้อมกับ
คำอวยพรของคำคืนนี้ ฉันอยากบอกกับเขาว่า
มันก็แค่ฝันร้ายของค่ำคืนนี้ ถ้าไม่ติดตรงที่
ฝันร้ายของคืนนี้มันจะคงอยู่ ฉันหวังเพียงค่ำคืน
แสนโหดร้ายนี้มันจะจบลงในเร็วๆนี้ 
มีคำอวยพรราตรีสวัสดิ์ของฉันให้เขาฝันดี
มันจะทำให้เขาปลอดภัยและตื่นมาสดใส
อย่างที่เขาเป็น พร้อมกับคำอวยพรอรุณสวัสดิ์แสนอบอุ่นพร้อมกับแสงแดดอ่อนในยามเช้าตรู่ 
ตอนรับการเริ่มวันใหม่ของเขาที่มีเพียงรอยยิ้ม


กลับมาเป็นดอกไม้ที่เบ่งบานแสนสวยนะคนเก่ง
   กลับมาเป็นดวงดาวที่แสนเจิดจรัสบนฟากฟ้า    ในค่ำคืน


—sunnybera—








SHARE
Written in this book
𝐌𝐲 𝐬𝐮𝐩𝐞𝐫𝐦𝐚𝐧
เรื่องราวเจ้ารอยยิ่มของฉัน ขอบคุณความบังเอิญที่ทำให้พบเธอ
Writer
sunnybear
writer
บทกวีที่สวยงาม มักมีคุณอยู่ในนั้น

Comments