เอเลี่ยน
สัปดาห์ก่อนเราและเพื่อนในคลาส documentary ได้รับมอบหมายให้ทำการสัมภาษณ์ใครสักคนที่เราไม่ได้รู้จักเป็นการส่วนตัว และจะต้องทำการสุ่มเพื่อนำบทสัมภาษณ์ของเพื่อนคนอื่นๆมาต่อยอดเป็นชิ้นงานของตนเอง, หลังจากได้ฟังบทสัมภาษณ์ของใครบางคนที่ว่าด้วยเรื่องการไปเรียนแลกเปลี่ยนที่อเมริกา พบว่าเราให้ความสนใจกับ ความรู้สึกแปลกแยกต่อสังคมที่เกิดขึ้นในต่างแดน เนื่องจากมันค่อนข้าง relate กับความรู้สึกของตัวเราเองในช่วงเวลาหนึ่ง

ย้อนกลับไปหลายปีที่แล้ว ครอบครัวของเราเคยมีโอกาสได้ไป ‘ใช้ชีวิต’ ในช่วงเวลาสั้นๆที่อเมริกา โดยเมืองที่เราได้ไปอยู่ก็สามารถพูดได้ว่าเป็นจุดศูนย์รวมความเจริญในความคิดของใครหลายๆคน ความรู้สึกของเราที่มีต่ออเมริกาในตอนแรกนั้นไม่ต่างอะไรกับมนุษย์โลกที่อยากเดินทางไปเหยียบดวงจันทร์ หรือสาวโรงงานที่เดินทางจากต่างจังหวัดเข้ามาทำงานในกรุงเทพ ด้วยความหวังว่าสภาพความเป็นอยู่ที่นั่นจะดีกว่าที่ที่ตนจากมา แต่ความคาดหวังที่เคยมีในตอนแรกของเราก็ค่อยๆจางหายไปตามระยะเวลาที่ได้ใช้ชีวิตอยู่ในมหานครแห่งนั้น ซ้ำยังถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกแยก แตกต่าง และชวนให้สลดใจในหลายครั้ง เมื่อรู้ตัวอีกทีเราก็กลายเป็นเอเลี่ยนในร่างคนไปเสียแล้ว

ความเหลื่อมล้ำ ความวุ่นวาย ความรู้สึกอันตราย และการขายฝัน ล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งที่เข้าถึงมนุษย์ในทุกที่บนโลก, บางครั้งอาจลามไปถึงนอกโลก
ความรู้สึกของมนุษย์ที่ได้ไปเหยียบดวงจันทร์นั้นเป็นอย่างไรหนอ? ความคาดหวังในตอนแรกที่คิดว่าดวงจันทร์จะต้องเป็นอย่างนั้นอย่างนี้มันได้เลือนลางไปบ้างหรือไม่? 

คนตัวเล็กจำนวนมากถูกชักจูงโดยคำโปรยจากกลุ่มผู้มีอิทธิพล องค์กร หรือใครบางคนที่อยู่ข้างบน — ใครบางคน ที่อยู่สูงเกินกว่าที่คนตัวกระจ้อยอย่างเราๆจะสาวไปถึงได้

หากลองมองในบริบทที่กลับกัน จะพบว่าสังคมไทยเองก็มีคนต่างเชื้อชาติที่เข้ามาอาศัยอยู่เป็นจำนวนไม่น้อย แต่สิ่งที่ชวนให้คิดต่อคือเราทั้งหลายก็ได้คำนิยามคนกลุ่มหนึ่งว่า ‘ชาวต่างชาติ’ ในขณะที่เรียกคนอีกกลุ่มว่า ‘ต่างด้าว’ แล้วพวกเขาเหล่านี้ (ทั้งที่ถูกเรียกว่าต่างชาติและต่างด้าว) จะมีมุมมองอย่างไรต่อสภาพความเป็นอยู่ของตนเองขณะที่ได้มาอยู่ในต่างแดนเช่นนี้

บนดวงจันทร์จะมีเอเลี่ยนหรือเปล่า?
หรือจริงๆแล้วมีเพียงตัวเราเองที่เป็นเอเลี่ยน


SHARE
Writer
snam
film student
an amateur one,

Comments