พ่อฉันชอบสีเขียว
ตอนเด็กที่บ้านของเรามักจะออกทริปไปกางเต็นท์
ที่อุทยานแห่งชาติทุกปี โดยมีพ่อเป็นแกนนำ

ฉันรู้สึกว่าทำไมเราต้องมาอยู่แบบลำบากๆ
แทนที่จะนอนอยู่บ้าน ใช้ชีวิตสบายๆ

แม่จับฉันอาบน้ำที่อุณหภูมิเย็นเทียบเท่ากับน้ำแข็ง
ฉันจำได้ว่า..ฉันตะโกนร้องลั่นกลางป่า

พ่อปลุกฉันตั้งแต่ตีสี่ท่ามกลางอากาศหนาวเย็น
เพื่อเดินขึ้นเขาไปชื่นชมทะเลหมอก

สำหรับเด็กอายุ 5 ขวบ 
ฉันพูดได้เลยว่า..ฉันโคตรไม่อิน ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำ
ว่าทะเลหมอกมันหน้าตาเป็นแบบไหน

แต่พอเวลาผ่านไป เมื่อฉันโตขึ้น
ทุกคนก็มีภาระหน้าที่ มีความรับผิดชอบที่มากขึ้นตาม

มันนานมากจนเกือบจะลืมไปแล้วว่า
ครั้งสุดท้ายที่บ้านเราไปออกทริปกันแบบนั้นฉันอายุเท่าไหร่ จากที่ไปทุกปี ก็อาจจะเว้นไปสองสามปีครั้ง

แต่หลังจากที่พ่อเสีย
บ้านเราก็แทบจะไม่ได้ไปไหนอีกเลย

แปลกนะ..ไม่รู้ว่าเพราะอะไร
ตอนนี้ฉันกลับรู้สึกคิดถึงบรรยากาศแบบนั้นจัง

ฉันคิดถึงพระอาทิตย์ขึ้นท่ามกลางเมฆมหาศาล
คิดถึงท้องฟ้าสีคราม และกลิ่นน้ำค้างจากยอดใบไม้

คิดถึงเสื้อไหมพรมที่แม่เคยถักให้ใส่
ยามที่ฤดูหนาวเวียนมาถึง

ตอนเด็ก..ฉันไม่เข้าใจในสิ่งที่พ่อพยายามพร่ำสอน
ว่าเหตุใดการใช้ชีวิตท่ามกลางธรรมชาติ คือ ความสุข

ฉันไม่เข้าใจการที่พ่อชอบพาไปสวนสัตว์เกือบทุกวันหยุด
ฉันไม่เข้าใจว่าทำไม..พ่อถึงปลูกต้นไม้เต็มสวนหน้าบ้าน

แต่ตอนนี้..ฉันว่าฉันเริ่มเข้าใจในสิ่งที่พ่อทำ
ในวันที่อากาศดีๆ ไม่มีให้เราหายใจ

ในวันที่ต้นไม้สีเขียวท่ามกลางป่าเขา
ที่พ่อชอบกลับกลายเป็นทะเลเพลิงแห่งความโลภ

ในวันที่สัตว์ป่าที่พ่อชอบส่องดูผ่านกล้องส่องทางไกล
มีค่าแค่เพียงเครื่องประดับบารมีของใครสักคน

ฉันคิดถึงพ่อ และคิดถึงสมัยก่อน
ที่เราและสิ่งมีชีวิตบนโลกต่างเป็นเพื่อนซี้ของกันและกัน



ขอบคุณรูปภาพจาก : ฉันกลัวที่แคบ


SHARE
Writer
feelblue
Girl
Just a lil girl who love in photo and story.

Comments