กระดาษที่มีรอยพับหลายล้านรอบ
ในหลายร้อยรอบที่เรานั่งพับกระดาษเป็นรูปต่างๆมากมายเราใช้เวลากับการสร้างจินตนาการการกับมันมากมายพับนู้นแก้นี้ถอดตรงนี้ใส่ตรงนั้นมากมายแต่ถ้าแกะกระดาษทั้งหมดมันออกมามันก็จะมีรอยยับมากมายซึ่งบางทีเราก็จำไม่ได้หรอกว่าเราพับตรงนี้ตอนไหนอะไรยังไงเช่นเดียวกับความทรงจำที่ผ่านมาของเรานั้นเองที่บางทีเราก็ทำมันหล่นหายไปแต่ถ้ามีสิ่งใดมาสะกิดให้มันออกมาเราก็ยิ้มให้มันเสมอความทรงจำนั้นมีมากมายแต่บางทีกลับลืมเลือนได้อย่างไรคนเราสร้างความทรงจำ  แต่บางทีกลับลืมเลือนมันลงไปไม่ใช่เพียงว่าเรามีความทรงจำเยอะจนลบมันทิ้งแต่แค่มีความทรงจำที่ดีกว่าหรือแย่กว่าเข้ามาแทรกแทนต่างหากที่ทำให้ความทรงจำนั้นถูกลบเลือนไป แต่ทั้งนี้ทั้นนั้นความทรงจำที่เราสร้างนั้นไม่ได้หายไปแต่่เพียงถูกจัดเก็บไว้ในหัวสมองของเรานั้นเองรอวันที่สิ่งกระตุ้นมันกระแทกเข้ามาในความทรงจำรอวันที่ความทรงจำหล่นลงมาให้เราได้นึกถึงออกมานั้นเอง หลายครั้งที่ความทรงจำเหล่านั้นทำร้ายจิตใจจนอยากที่จะกดลบความทรงจำนั้นทิ้งให้หายไปเพราะการที่เราเจออะไรแย่ๆมาเราก็ไม่อยากจะจำมันต่อไปเราพยายามคิดว่ามันเป็นบทเรียนเราพยายามแทรกว่ามันจะไม่เกิดขึ้นแต่ถ้าให้พูดตามความเป็นจริง มนุษย์.......สิ่งมีชีิวิตที่ไม่Perfectทำไมผมถึงบอกคนเรานั้นไม่ได้สมบูรณ์ นั้นก็เพราะว่าอะไรก็แล้วแต่ที่มันดูจะดูดีไปเสียทุกอย่างมันไม่มีทางเกิดขึ้นจริงกว่าคนเราจะมาถึงจุดนี้ได้ก็เพราะส่วนหนึ่งก็มาจากความทรงจำที่แย่ๆช่วยให้เรามีวันนี้ และถ้าใครบอกว่าเขานั้นล้วนเป็นคนสมบูรณ์แบบคุณคิดผิดแล้วเพราะชีวิตคุณนั้นยังขาดการทำผิดนั้นเองถ้าคนเราไม่เคยผิดเลยนั้่นมันไม่มีทางเป็นไปได้หรอกครับนอกจากคุณคิดไปเองคนเดียวเช่นเดียวกันกับความทรงจำที่แสนดีกว่าคุณจะโชคดีเจอเพื่อนที่ดีคุณก็ต้องผ่านเพื่อนไม่ดีๆกันมาทั้งนั้นไม่เช่นนั้นคุณจะรู้ได้อย่างไรใครดีใครไม่ดีแต่ถ้าจะให้พูดกันถึงเรื่องนี้ก็คงไม่จบเพราะนั้นแหละก็ยังไปสิ่งที่น่าสนใจสำหรับคนเราอยู่ดีแต่สำหรับผมแล้วนั้นความทรงจำต่างๆมากมายไม่ว่าจะเป็นตอนสอบติดตอบเที่ยวครั้งแรกตอนรถล้มหรือแม้กระทั่งตอนมีคุณนั้นล้วนเป็นเรื่องราวที่ทำให้ผมคิดถึงเพราะกว่าผมจะเป็นผมได้ขนาดนี้ผมมีความสุขและเสียใจมากขนาดไหนและตอนนี้ผมก็ยังอยากให้คุณอยู่เป็นความทรงจำของผมต่อไปนะครับความทรงจำที่ไม่มีคุณมันผ่านมาสักพักแล้วกับการที่ความทรงจำของผมนั้นไม่มีคุณไม่ว่าจะมองหาแจ้งเตือนที่เด้งเข้ามาในทุกเช้าว่าตื่นได้แล้วนะเจ้าอ้วน ไม่ว่าจะเป็นเสียงบอกให้ขับรถระวังด้วยนะเค้าเป็นห่วง ทุกเสียงที่กระซิบข้างหูหลังจากแอบหลับในคาบเรียนหรือเป็นเสียงบอกรักของคุณก่อนที่เราจะหลับคาสายโทรศัพท์ผมคิดถึงมันมาก หลายครั้งผมยอมรับผมทำอะไรหลายอย่างเพื่อให้ลืมเรื่องของคุณเพราะเวลาผมติดตามคุณผมเห็นรอยยิ้มที่ผมเคยได้หรือแม้กระทั่งรอยยิ้มที่ผมไม่เคยได้จากคุณผมจึงรู้ได้ว่าผมควรปล่อยเธอไปจากความทรงจำผมได้แล้วแต่สุดท้ายผมกลับมายอมแพ้กับใจที่ไม่เคยหยุดรักเธอลงเลยไม่ว่าจะทำอะไรก็เหมือนจะได้ยินเสมอว่าคุณยังอยู่ข้างผมหลายคนบอกว่าผมควรเลือกก้าวเดินออกไปได้แล้วนะผมก็อยากบอกเหมือนกันว่าถ้าผมไปจากคุณได้ผมคงไม่วนเวียนอยู่ที่เดิมที่เคยมีคุณเสมอหรอก ผมนั่งมองตุ๊กตาที่อยู่หัวเตียงตุ๊กตาที่คุยเคยให้ในวันที่ 14 กุมภา ผมยังเห็นคุณรอรถเมล์หน้าโรงเรียนผมยังคิดถึงตอนที่เราแอบจับมือในคาบเรียนมันตื่นเต้นดีนะแต่ทำให้รู้ว่าตอนนี้เรารักกันขนาดไหนทุกความทรงจำของเรามีค่าเสมอทุกช่วงเวลาที่ผ่านมามันมีค่ากับตัวเราเสมออย่าคิดว่าตัวเองผ่านเรื่องแย่ๆมากมายละจะมาโทษว่าชีวิตตัวเองบัดซบอย่าโทษชีวิตเลยโทษตัวเองเถอะคุณไม่ได้มองถึงความทรงจำดีๆเลยต่างหากสุดท้ายผมอยากบอกว่ารักษาความทรงจำเหล่านั้นดีๆอย่าปล่อยให้ความทรงจำหลุดมือไปแต่ถึงหลุดมือไปก็ขอให้จงจำไว้มันจะเป็นความทรงจำดีๆที่อยู่ในสมองและหัวใจของเราเสมอและอย่าปล่อยให้คนที่ร่วมสร้างความทรงจำนั้นหลุดมือไปด้วยใช่ว่าเราจะไม่เจอกันในภายหน้า แต่กว่าจะถึงเวลาที่ความทรงจำและคนสร้างจะกลับมันรวมกันเชื่อเถอะว่าคุณจะคิดถึงมันมากอย่างที่สุดเหมือนที่ตอนนี้ผมคิดถึงคนนั้นเสมอและขอบคุณทุกความทรงจำของเราที่ทำให้ผมยิ้มผมยังรอคอยให้เรากลับมาสร้างความทรงจำด้วยกันอีกครั้งนะ

SHARE
Writer
KaNoBe
ที่ปรึกษา
ผมเคยอยากเป็นนักเขียนบทความรักเพราะผมคิดว่าผมเข้าใจมันแต่เปล่าเลย ความรักเป็นสิ่งที่ไม่มีทางที่คุณจะเข้าใจได้เลยนั้นเอง

Comments