ทีวีจอใหญ่
เราดูเรื่องราวต่างๆผ่านจอโทรทัศน์ขนาดใหญ่ในรอบหลายปี รู้สึกได้ทันทีเลยว่า อารมณ์ ความรู้สึกที่เราเข้าใจ เข้าถึงในเนื้อหานั้นๆมันมากขึ้นมากๆ เหมือนเรากำลังดูหนังในโรงภาพยนต์ เราอินกับเรื่องราวในนั้นมากเกินไป ถ้าเป็นเรื่องดีเราก็จะรู้สึกดีมากๆ แต่ถ้าเป็นเรื่องไม่ดีเราก็รู้สึกไม่ดีมากๆเช่นกัน 

คงเป็นเหมือนหลายเรื่องในชีวิตตอนนี้ เรามองเห็นมันเป็นภาพใหญ่ อินกับมันมากเกินไปจนเผลอเรอลืมเรื่องอื่นๆที่ยังสำคัญกับชีวิตเรา คงน่าเสียดายมากๆถ้าวันหนึ่งจอภาพใหญ่นี้หายไป แต่เรื่องราวที่เราต้องทำยังคงค้างคาอยู่ แบบนี้เราเรียกว่า รับผิดชอบตัวเองได้แล้วจริงๆหรอ

ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า บางครั้งเราใช้ความรู้สึกนำทางก่อนความคิด แต่ความรู้สึกก็เป็นเหมือนดาบสองคม ถ้าเรารู้สึกดี รู้สึกว่าโลกสวย ชีวิตเราก็จะดำเนินไปได้ด้วยดี แต่ถ้าเรารู้สึกแย่ รู้สึกโลกเป็นสีเทา ชีวิตเราก็จะดำเนินไปแบบทุลักทุเลเช่นกัน แล้วเราจะจัดการอารมณ์ตัวเองได้อย่างไรกันนะ

เราสามารถย่อจอทีวีให้มันเล็กลงได้รึเปล่า เราเอาตัวเองออกมาข้างนอกแล้วมองกลับไปให้เห็นภาพรวมที่มีสิ่งเล็กๆรวมกันอยู่มากมาย จะทำให้สิ่งที่เรากังวลนั้นน้อยลงรึเปล่านะ? หรือเราจะใช้สตินำทางแล้วทุกอย่างจะผ่านไปได้ด้วยดีนะ?  เรื่องที่พิมพ์ได้งา่ยแต่ทำได้ไม่ได้ง่ายเลยจริงๆ

ตอนนี้คงมีหลายคนที่มีทีวีจอใหญ่วางอยู่ตรงหน้าแบบหลีกหนีไม่ได้ ทำได้แค่ปิดทีวี หรือ ลดเสียงมันลงเท่านั้น ฉันเองก็เช่นกัน แล้วต้องทำอย่างไรล่ะ โลกใบนี้ไม่ได้อนุญาตให้เราย้ายบ้านได้บ่อย การจะทิ้งทีวีไปเลยก็อาจจะทำให้เราพลาดเรื่องราว ข่าวสาร เราควรทำยังไงดีนะ? 

ทำตัวให้ปกติน่าจะดีที่สุดมั้ง ตื่นเช้า อาบน้ำ แต่งตัว กินกาแฟ เช็คตารางงาน นั่งทำงาน เที่ยงก็กินข้าวเที่ยง ทำงานต่อ ตกเย็นก็กินข้าว อาบน้ำ นอน 

ความไม่ปกตินี่แหละมั้งที่ทำให้ความรู้สึกของเราไม่ปกติด้วย คงเป็นเรื่องราวที่เราต้องต่อสู้กับตัวเองไปอีกซักพัก น่าแปลกดีที่เวลานี้ฉันรู้สึกไม่อยากคุยกับใครเลย การไม่มีตัวตนในบางช่วงเวลาคงเป็นคำตอบที่ดีที่สุดสินะ

Photo by JD X on Unsplash
SHARE
Writer
rainnycool
...
ผู้หลงรักธรรมชาติ ชื่นชอบการอ่านและชอบบอกเล่าเรี่องราวต่างๆผ่านตัวอักษร ชอบฟังเพลงPOPและR&B นอกจากนี้ยังรักการดื่มกาแฟเป็นชีวิตจิตใจอีกด้วย

Comments