มะยมดองพายุทำลายอนาคตเราได้เพียงนี้
    เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมานานมากแล้ว แต่นั่นแหละภาพนั้นยัง ตราตึงไปทั้งหัวใจ ย้อนกลับไปเมื่อประมาณตอนประถม กีฬาสีโรงเรียนเราทุกคนจะได้จับฉลาก ว่าใครจะได้อยู่สีไหน
 มีทั้งหมด 4 สีให้ลุ้น สีที่ผมอยากได้คือสีแดง 
เพราะในขบวนการ 5สี พระเอกสีแดงแหละแกรร สีทั้งหมดมี สีแดง เหลือง เขียว ฟ้า โรงเรียนเราตอนนั้น สีที่เก่งที่สุดน่าจะเป็นสีเขียว และ สีแดง ไม่รู้มันเป็นอะไร ทำไมสีที่เก่งมันถึงเป็น2สีนี้ตลอด ส่วนสีที่ ไม่มีใครอยากกได้คือ สีเหลือง และเราได้สีนั้น..

  ถ้าตอนนั้นเรารู้จักกับ ระบบการบนบานกับสิ่งศักดิ์สิทธิ์ รับรองเราได้สีแดงแน่ ขนาดโตมาตอนเกณฑ์ทหารหลายคนไปบนบานยังได้ใบแดงเลย แล้วทำไมเราจะไม่ได้หละ อยากให้คิด ! 
ไม่ว่าจะแข่งกีฬาประเภทไหนสีเหลืองมักได้อันดับท้าย ๆ ตลอด ไม่รู้ทำไม


   ด้วยความที่ไม่สามารถทนดูความตกต่ำของสีเหลืองได้อีกต่อไป เรา!! กับเพื่อนชื่อพายุ จึงได้สมัครเข้าไปเป็นตัวจริง ในรายการแข่งขันฟุตบอลชาย เป็นกีฬาหลักและเป็นอะไรที่จะกู้หน้าสีเหลืองได้แน่นอน พายุเป็นเพื่อนที่รู้จักกันชอบเพลงคาราบาว เป็นชีวิตจิตใจ วันไหนนางอารมณ์ดีก็จะร้องเพลงหนุ่มบาวสาวปานให้เราฟังบ่อย ๆ เพราะร้องเป็นเพลงเดียว ไหนมึงบอกว่ามึงฟังทุกเพลงมีทุกแผ่นหะไอ้พายุ ทำไมจำมาแต่เพลงนี้ !!

   เริ่มการแข่งขัน เหยื่อของเราในเกมแรกของวันนี้เป็นสีเขียว ฮึ! แค่นี้ก็รู้แล้วว่าไม่เท่าเทียม นอกจากจะเสื้อสีเขียวแล้วหญ้ายังสีเขียว ความกลมกลืนแบบนี้ ใครก็รู้ว่าเอาเปรียบกันแต่แรก กะให้สับสนแยกไม่ออกสินะ ส่วนสีเหลืองของเรานอกจากจะสีเหมือนฟันเราแล้วก็หาสิ่งที่ได้เปรียบไม่เจอ ไม่น่าหละเราถึงรั้งท้ายตลอดมา 

เสียงนกหวีดเป่า เป็นสัญญาณว่าการแข่งขันแบบไม่แฟร์เริ่มแล้ว ผมกับพายุ เลือกที่จะยืนอยู่ใกล้ ๆ กัน เพราะเป็นเพื่อนที่น่าจะเข้าขากันได้มากที่สุด เราสองคนรับหน้าที่กองหลังสุดแกร่ง แม้แต่แมลงวันก็ผ่านยาก เพราะมันมาตอมไอ้พายุ เดี๋ยวจะบอกว่าทำไม ตัดภาพไปที่การแข่งก่อน เมื่อบอลเริ่มขยับฝั่งสีเหลืองของเราเข้าบอลทันที เหมือนทนดูความตกต่ำของสีเหลืองไม่ไหว อยากซัดบอลให้เข้าโกให้มันสาแก่ใจ แล้วเอาขนมปิ๊บมากินท้าทายมันซะตอนนั้นเล้ยไอ้สีเขียวเอ๋ยย นักกีฬาสีเหลืองวิ่งเข้าบอลกันหมดทุกคนเลยครับ สีเขียวกลัวว่าตัวเองจะเสียบอลไปละมั้งก็เลยวิ่งเข้าหมดทุกคนเหมือนกัน ถ้าให้นึกภาพตามเหมือนฝูงซอมบี้ลุมล้อมกระชากเหยื่อ ถ้ายังไม่ชัดให้นึกว่า ตอนเราให้อาหารปลา นั่นแหละแบบนั้น ล้อมกันขนาดนั้นเมื่อไหร่มันจะเข้าโกสักที เฮ้ย! ส่งกันไปมาเป็นวงกลมอยู่นั่นแหละ การแย่งชิงไม่มีท่าทีที่จะหยุดลง บวกกับพลังอันล้นเหลือของเด็กประถม ผมกับพายุยืนมองดูห่าง ๆ จะเข้าไปช่วยดีไหมนะ แต่คนก็เยอะแล้วนี่ เราคอยกันตรงนี้ก็พอมั้งพายุ เวลาผ่านไปสักพัก สีเขียวแก้เกม ด้วยวิธีนี้ นั่นก็คือ…โก่งตูดกันวงล้อมสีเหลือง!! จนสามารถดึงบอลออกมาได้ ผมรู้สึกดีมากถึงจะเป็นสีเขียวที่ได้บอลก็เถอะ การแข่งนี้จะได้ดูเป็นฟุตบอลมากขึ้นหน่อย อีกอย่างรองเท้าผมมันอยากโดนลูกบอลแล้วต้องโชว์หน่อยหวะ แผนโก่งตูดกันสีเหลืองนี่มันพิลึกมากฉายแววแต่เด็กเลยนะพ่อคู๊ณณณ ทุกครั้งที่สีเหลืองจะเข้าบอล นายสีเขียวคนนั้นจะใช้วิธีโก่งตูดกันนักกีฬาของเรา เป็นภาพที่ไม่งามเท่าไหร่ สีเหลืองวิ่งเข้าบอลทีละหลาย ๆ คนพร้อมกันเหมือนตอนแรก ส่วนพี่สีเขียวคนนั้นโก่งตูดสะบัดไปมารับแรงกระแทกได้ทุกคน ทุกการประทะเป็นการใช้ตูดรับแรงกระแทก และที่สำคัญไม่มีใครแย่งได้ นี่มันพรสวรรค์ชัด ๆ มันคือการบล็อคการโจมตีแทบจะ100% ไร้ช่องโหว่ 10คะแนนเต็มไม่มีหัก ผมกับพายุโดนท่านี้ทำลายหน้าที่กองหลังไปหลายที โดนยิงเข้าไปหลายลูก จนรู้สึกท้อแท้สิ้นหวัง หันไปมองพายุรู้สึกว่าเราคงไม่ได้ ฟังเพลงหนุ่มบาวสาวปานตอนมันอารมณ์ดีไปอีกนาน ซึ่งก็ดีแล้วแหละเนอะ.. สักพักพายุเดินออกนอกสนาม แววตาเหม่อลอย การแข่งยังไม่จบเลย ทำไมทำยังงี้ พายุมันยังไม่จบบบบ กลับมาาาาา ผมเรียก แต่มันเดินตรงไปร้านขายมะยมดอง ซึ่งการแข่งขันก็ยังดำเนินอยู่ งงกันทั้งสนาม งงทั้งกองเชียร์ ผมก็งง จากนั้นมันก็เดินกลับมา พร้อมกับพูดว่ากินไหม? ได้หรอพายุ เราแข่งอยู่นะ ทุกสายตาจากข้างสนามจับจ้องเหมือนบีบบังคับไม่ให้ผมปฏิเสธมะยมดองแห่งมิตรภาพถุงนี้ ส่วนไอ้รุ่นพี่เสื้อเขียวก็ยังใช้ท่าโก่งตูดรับแรงกระแทกเลื้อยเตะเข้าโกลูกแล้วลูกอีก ก็ได้พายุผมกินไปลูกนึง อรอ่ยหวะพายุ พายุบอกกับผมสั้น ๆ ว่า..มึงถือก่อนเดี๋ยวกูมา
 
ห!ะ
 
ยังจะเอาอีกหรอพายุ พอแล้วววววว มันไปซื้อน้ำมาด้วยรอบนี้ ตอนนี้เราสองคนเหมือนคนมาดูบอลแบบใกล้ชิดติดขอบสนาม ไม่สิในสนามเลยหละ ทั้งแก้วน้ำทั้งถุงมะยมดองห้อยต่องแต่ง และหน้าที่กองหลังอันยิ่งใหญ่คอยวิ่งชนตูดพี่เสื้อเขียวกับแผนโก่งตูดของเขา กรรมการเอือมระอาเต็มที แต่คงไม่คาดหวังกับเด็กประถมอยู่แล้วคงจะเลยตามเลย หลังจากจบการแข่งขันผมกับพายุได้เป็นตัวสำรองแบบ ไม่ว่าทีมจะเกิดอะไรขึ้นจะไม่ปล่อยให้เราลงสนามอีกแน่นอน ไม่น่าเชื่อว่ามะยมดอง ทำลายอนาคตการเฉิดฉายแววนักกีฬาอาชีพอย่างเราได้เพียงนี้ 
ถึงจะขอแก้ตัวด้วยการฝึกท่าโก่งตูดมาแล้ว และแสดง ให้ครูดู เขาก็ไม่ยอม เศร้าาาา


พอย้อนมองกลับไป ทำไมเราถึงถูกสอนให้รู้สึกแข่งขันมาตั้งแต่เด็กขนาดนี้นะ
 ที่1มันไม่กว้างพอให้ทุกคนหรอ

SHARE

Comments