บทที่ 1/2 จงใช้ชีวิตอยู่กับความสุข
 ในชีวิตก็ยังคงมีปลาที่สวยงามเสมอ

  ณ ร้านขายของเก่าในเกาะจินเหมิน ผมได้ซื้อห่วงทองเหลืองและลูกปัดลายครามอีกจำนวนหนึ่ง นี่เป็นของที่ผมเองไม่เคยเห็นมาก่อน มันทำให้ผมรู้สึกงุนงงเอามาก ๆ

  เจ้าของร้านบอกกับผมว่า นั่นคือข้าวของเครื่องใช้ของชาวประมงเมื่อในอดีต ส่วนลูกเคลือบลายครามนั้น เพื่อให้ง่ายต่อการจับปลาในทะเล พวกเขามักจะนำมันมาผูกที่ละเม็ดไว้ตรงปลายอวน เพราะตอนที่ปล่อยอวนออกไปในทะเลจะสามารถเป็นทุ่นลอยน้ำเพื่อบอกความลึกได้และสามรถจับปลาได้อย่างรวดเร็ว

  ห่วงทองเหลืองคือช่องของตาข่าย ซึ่งเทียบได้กับปกของเสื้อผ้า เพียงแค่ยกแหขึ้นมาปลาก็ติดขึ้นมาเช่นกัน ด้วยช่องที่มีขนาดค่อนข้างเล็กปลาจึงว่ายหนีออกไปไม่ได้

  ผมพักอยู่ที่บ้านพักรับรองในอู๋เจียง ซึ่งในตอนกลางคืนจะได้ยินเสียงลูกสนหล่นลงมาเต็มบริเวณลานบ้าน ใบไม้ร่วงที่จินเหมิน กลางคืนอันหนาวเหน็บ บรรยากาศที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยกลิ่นหอมของใบมินต์และดาวที่วิบวับเหมือนคริสตัลบนท้องฟ้า ทันใดนั้นผมก็นึกถึงบทกลอนของเหวย์อิงอู้ นักกวีสมัยราชวงศ์ถังอยู่บทหนึ่งที่มีชื่อว่า “ส่งใต้เท้าชิวในคืนใบไม้ร่วง”

  ลองนึกภาพตาม... เหวย์อิงอู้ที่อยู่ในคืนใบไม้ร่วง เดินเล่นในลานที่ชุ่มชื่นไปด้วยกลิ่นใบมินต์และได้ยินเสียงลูกสนหล่นกระทบกับพื้นมากจากในป่าอันมืดมิด คิด ๆ ดูแล้ว เขาก็คงเดินเล่นท่ามกลางความมืดมิดที่เงียบสงบโดยไม่หลับนอนเหมือนกับผมในตอนนี้ แต่ก็นึกขึ้นได้ว่า กลอนบทนี้น่าจะไม่ได้เขียนถึงใต้เท้าชิว หากแต่เป็นเขียนข้ามภพข้ามชาติมาให้ผมซะมากกว่า!

  เมื่อเดินเข้าห้อง ผมก็เอาลูกสนที่เก็บมาไปวางไว้ข้าง ๆ แหวนและจี้ เพราะคิดว่าใจของเหวย์อิงอู้และใจของผมจะอยู่ใกล้กันมากขึ้น นักกลอน, นักเขียน, ศิลปิน และจนกระทั่งผู้สร้างสรรค์ต่าง ๆ คือคนที่มีใจเป็นแบบห่วงทองเหลืองและลูกปัดลายครามเหล่านั้นไม่มีผิด ในทะเลชีวิตที่เวิ้งว้างสุดลูกหูลูกตานี้จะมีปลาที่แหวกว่ายไปมาอยู่ อาจเพราะคนธรรมดา ๆ ทั่วไปเมื่อมองลงไปในน้ำจะมองไม่เห็นปลาที่สวยงามในน้ำลึกหรืออาจเป็นเพราะความประมาทของตนเองซะมากกว่าที่ปล่อยให้ปลาว่ายหนีไปได้ 
  
  จิตใจที่งดงาม ชีวิตที่มีสีสัน เปรียบได้กับการทอดแหในทะเล ต้องรู้จักจังหวะของคลื่นและเข้าใจท่าทีการว่ายของปลา เพราะเมื่อหย่อนลงในน้ำซึ่งจะเอาแน่เอานอนอะไรไม่ได้ในการจับปลา แต่เป้าหมายของเราคือการจับปลาให้ได้และต้องคิดไว้สมอว่าเราสามารถทำได้แน่นอน

  ให้คนที่มีความปรารถนาและความพยามนั้น ได้ทุ่มเททั้งกายใจหรือแม้กระทั่งทั้งชีวิตได้ไล่ตามความสำเร็จอันยิ่งใหญ่นะ ให้ห่วงทองเหลืองและลูกปัดแห่งชีวิตนี้ได้ขัดเกลาเรา เพื่อให้ชีวิตได้มีความหวานและมีความสุขในทุกวัน นั่นก็นับว่าโอเคแล้วแหละ
ในทะเลชีวิตที่เวิ้งว้างสุดลูกหูลูกตานี้จะมีปลาที่แหวกว่ายไปมาอยู่ อาจเพราะคนธรรมดา ๆ ทั่วไปเมื่อมองลงไปในน้ำจะมองไม่เห็นปลาที่สวยงามในน้ำลึกหรืออาจเป็นเพราะความประมาทของตนเองซะมากกว่าที่ปล่อยให้ปลาว่ายหนีไปได้ 
SHARE
Written in this book
โดดเดี่ยว ที่ไม่ได้หมายถึง ไม่มีความสุข 《孤独是一个人的清欢》
"ความสุข" คือสิ่งที่ไร้ขอบเขตใน "ชีวิต"

Comments