bitterness and love

"เธอเชื่อในความรักหรือเปล่า"



เธอเอ่ยขึ้นเรียบๆ ในขณะที่เรานั่งตรงข้ามกันอยู่ในร้านกาแฟแห่งหนึ่งซึ่งแทบไม่มีผู้คน


ไม่แปลกหรอก นี่ยังเช้าอยู่ คนส่วนมากยังนอนหลับฝันดีบนเตียง ภายใต้ผ้าห่มอุ่นและแอร์เย็นฉ่ำ แต่สำหรับผมที่เสพติดการตื่นเช้าไปแล้วถือเป็นเรื่องปกติ

ผมมองตาเธอแล้วยิ้ม ตาเฉี่ยวคมนั่นมองตอบแบบหยั่งเชิง เธอไม่ใช่สเปคผม แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าเจ้าตัวนั้นน่าดึงดูดจนแทบไม่อาจละสายตา


"ตอบยากนะ พี่ล่ะเชื่อหรือเปล่า"

"พี่ไม่เคยมี พี่ไม่รู้หรอก"

เธอตอบ ก่อนจะยกกาแฟขึ้นจิบ


"อ๋อ"

"แล้วเธอล่ะเคยมีหรือเปล่า"


ผมรู้ว่าเขาถามไปอย่างนั้น เขารู้อยู่แล้ว เพราะเราก็รู้จักกันมานานพอสมควร


เราพบกันในวันที่ผมมีความรัก มีความสัมพันธ์จริงจังที่นานครั้งจะมีสักที และถึงมันจะจบไปแล้ว เขาก็ยังยืนกรานว่ายังรอผมให้โอกาสอยู่


"แหม ถ้าตอบไม่เคยพี่ก็รู้ว่าโกหกสิ" ผมขำ

"ก็ใช่ เธอเคยมีแล้วเธอเชื่อไหมล่ะคะ"

"ถ้าบอกว่าไม่เชื่อ ก็เหมือนจะดูถูกความรักที่ผ่านมานะ"

"…"

"เชื่อแหละ เชื่อว่าความรักมีจริง แต่ไม่ได้ศรัทธาอีกแล้ว ตอนนี้คิดว่า มันก็เป็นแค่ความรู้สึกชั่วครั้งชั่วคราวมากกว่า"

"คิดแบบนั้นจริงเหรอ"


เธอถามยิ้มๆราวกับไม่เชื่อในคำตอบ ผมนิ่วคิ้ว แต่ก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร

"…"

"แต่พี่เคยได้ยินมาว่า ความรักมันไม่มีวันหายไปนะ"

"คือยังไง"

"ก็วันหนึ่งหากเราไม่ได้รักใครสักคนแล้ว ความรักนั้นก็จะเปลี่ยนเป็นความรู้สึกอื่น เช่นความหวังดี ความคิดถึง หรืออาจจะเป็นความเกลียดก็ได้ แต่จะไม่หายไปเฉยๆหรือกลายเป็นเพียงสิ่งที่เกิดขึ้นชั่วคราวหรอก"

"…"

"เธอน่ะเสียใจกับความรักจนหมดศรัทธาไปแล้วใช่ไหม ถึงจะได้พูดอย่างนั้น พูดเหมือนความรักเป็นแค่ละครเรื่องหนึ่ง จบแล้วจบเลย"


ผมฟังอีกคนพูดแล้วลอบถอนหายใจ

เปล่า ไม่ใช่อย่างนั้น ไม่ใช่สักนิด

แต่พี่จะมารู้อะไร



"ความรู้สึกมันไม่ได้อยู่ไปตลอดอย่างนั้นหรอกพี่ พูดจริงๆนะ เราผ่านความรักมาก็หลายครั้งแล้ว ทั้งได้รับมา และให้ไป ถึงได้รู้ ว่ามันก็แค่นั้นเอง วันหนึ่งพอมันจบลงมันก็เป็นเพียงแค่รักครั้งหนึ่งเท่านั้น"

"…"

"คนที่บอกว่ารักจะคงอยู่เสมอน่ะ เหมือนปลอบใจตัวเองเสียมากกว่า ปลอบใจว่าครั้งหนึ่งเขาเคยรักเรา ยังไงเขาก็ต้องหลงเหลืออะไรสักอย่างไว้ให้เรา แต่แล้วยังไงล่ะพี่ จบแล้วก็คือจบสิ ในอนาคตความรู้สึกเหล่านั้นจะอยู่หรือหายไปมันสำคัญด้วยเหรอ"

"…"

"ถ้าความรู้สึกเรายังมีอยู่ แต่คนๆนั้นเขาไม่อยู่แล้ว มันจะเหลือไว้เพื่ออะไร"



ผมเอ่ยไปยาวเหยียดราวกับระบายความอัดอั้น

แต่ไม่ใช่



ผมแค่ไม่อยากจะเชื่อว่าความรู้สึกต่างๆมันจะมั่นคงมากมายขนาดนั้น



หากเราไม่ได้ติดต่อกัน ไม่มีความสัมพันธ์ใดๆต่อกันอีก แล้วจะเอาอะไรไปเป็นเชื้อเพลิงต่อเติมให้มันยังคงอยู่?



นอกเสียจากคนพูดนั่นแหละ ที่ยังไม่อยากไปรักใคร เลยบอกตัวเองแบบนั้น และตั้งใจจะรักคนๆนั้นต่อไปเรื่อยๆซะเอง



"มันก็คงจริงอย่างเธอว่า พี่ไม่เถียงหรอก เพราะความชั่วคราวมันก็มีอยู่ในทุกอย่างจริงๆ"


ผมฟังแล้วคว้าแก้วชาเขียวขึ้นมาดูดก่อนจะพบว่าเหลือแต่น้ำแข็งซะแล้ว 


"พี่อยากจะเชื่ออย่างเดิมก็ได้นะ ไม่เป็นไรหรอก เพราะความรักดีๆที่เราเคยมี ถึงวันนี้จะไม่ได้รักแล้ว แต่มองย้อนกลับไปมันก็รู้สึกดีจริงๆที่ครั้งหนึ่งเคยได้อยู่ในช่วงเวลานั้น"

"…"

"แต่กลับกัน ถ้ามองย้อนกลับไปในความรักดีๆที่เคยมี แต่เรายังคงรักอยู่ มันก็ยากที่จะนึกถึงแล้วไม่เจ็บปวด"

"ความรักก็ต้องมาคู่กับความเจ็บสินะ คงคล้ายกับที่พี่ชอบเธอมั้ง พี่เข้าใจนะ เพราะพี่ก็ทนเห็นเธอชอบคนอื่นมาตลอด"

"ก็คงงั้นแหละ"

ผมตอบ พยายามเลี่ยงจะพูดเรื่องของเรา เพราะผมไม่อยากจะหาเรื่องใส่ตัวอีกแล้ว

เราพากันเดินออกมาจากร้านและแยกย้ายกันกลับไปทำหน้าที่ของตัวเองตามเดิมอย่างที่ทำประจำ







/







ความรักของแต่ละคนแตกต่างกัน ผมรู้


บางคนอาจจะมองว่ามันดีเลิศเลอ
บางคนอาจจะมองว่ามันเจ็บปวดเหลือทน



ผมไม่อาจพูดได้แล้วว่ารักคืออะไร เพราะทุกครั้งที่ผมรัก ผมทั้งสุขและทุกข์ แต่ไม่เคยเสียดายที่ครั้งหนึ่งเคยได้รัก ไม่ว่ามันจะจบที่รอยยิ้มหรือรอยน้ำตา



ความรักในแบบคนรัก มักจบที่การจากลา นั่นคือสิ่งที่ผมได้เรียนรู้ สำหรับตัวผมในวัยที่ยังไม่อาจจะลงใจที่ใครไว้นานเกินไป


ผมก็ยังคงเป็นคนๆหนึ่งที่เต็มไปด้วยความผิดพลาด รอยบาดแผล และความเจ็บปวด


หวังว่าสักวันผมจะเป็นคนรักที่ดีได้
เพราะผมอยากพูดได้เต็มปากว่าผมทำดีแล้ว


ไม่ใช่แค่ดีที่สุดสำหรับผม
แต่ดันดีไม่พอสำหรับเขา









note.

ถึงเธอ
(เธอคนเดียวที่รู้ว่าหมายถึงตัวเอง)

ขอให้มีความรักที่ดีและใช้ชีวิตให้มีความสุขนะ









hurts


allxwasyours


SHARE

Comments