18_03_2020
ห้าเดือนผ่านไปไวเหมือนโกหก! 
หลังจากที่ไม่ได้เข้ามาอัพเดตเรื่องราวในชีวิตอะไรเลย
...
ในขณะที่เขียนเวลานี้ ฉันนั่งอยู่ข้างหลังห้องที่มุมซ้ายใกล้ปลั๊กในวิชาจริยศาสตร์ วิชานรกที่ชาตินี้อย่าได้เจอกันอีกเลยกับอาจารย์ที่ฉันหลีกเลี่ยงที่สุดในชีวิตมหาลัย ฉันเป็นปี3คนเดียวที่นั่งอยู่ในห้องท่ามกลางปี4มี1คนและปี1อีก13คน 
ถ้าถามว่าเพื่อนไปไหน...เพื่อนคงรถติดล่ะมั้ง เลยยังมาไม่ถึง555
ช่างเถอะ ก็แค่ไม่อยากเรียน เลยเปิดโน็ตบุ๊คและหาอะไรทำก็ได้ที่ไม่ใช่เรื่องเรียน
            
        เอาล่ะเข้าสู่สิ่งที่อยากเขียนสักที

ในชีวิตมหาลัยปี3เทอม2 คือช่วงที่ฉันกำลังนั่งงมอยู่กับนิพนธ์ที่ถูกแก้ไปไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ แต่ก็ไม่ผ่านสักที เปลี่ยนหัวเรื่องไปเรื่อยเพราะที่อยากทำก็ทำไม่ได้, เปเปอร์ที่ต้องส่งแทบทุกวันที่เรียน, งานกลุ่มที่ยังไม่เริ่มสักงาน, งานนำเสนอที่ยังไม่เตรียมเลย, เรื่องฝึกงานที่โดนยกเลิกไปเพราะไวรัส, เรื่องเรียนออนไลน์ที่วุ่นวายไปหมด, เรื่องสุขภาพที่เริ่มแย่ลงทุกวันเพราะฝุ่น PM2.5และเผาป่าที่ลำปาง และเรื่องที่น่าปวดหัวที่สุดนั่นก็คือเรื่องความรัก

เฮ้อ แค่พอมานั่งคิดถึงปัญหาแต่ละอย่างรวม ๆ กันนี่มันก็ใหญ่เหมือนกันนะในวัย21ปีเนี่ย
เหนื่อยชะมัด แต่รู้สึกตัวเองโชคดีมากเลยนะที่มีครอบครัวที่ดีคอยสนับสนุนสิ่งที่อยากทำ พ่อแม่ก็ส่งเงินให้ใช้ (ถึงแม้จะไม่ค่อยพออะนะ5555) มีน้องสาวน้องชายที่น่ารัก มีเพื่อนในแก๊งที่คอยช่วยเหลือทุกอย่างเลย เวลามีปัญหา มีเรื่องปวดหัวก็ช่วยกันแก้ไขมากกว่าจะหนีและปล่อยไปจากกัน 
มีเมทที่น่ารักคอยหารค่าหอไปด้วยกันก่อนนะ55555

โอเคที่เขียนเนี่ยก็แค่อยากจะมาสรุปเรื่องราวในชีวิตตอนนี้ว่า
มันมีทั้งเรื่องที่ดีและเรื่องที่เลวร้ายปะปนกันไป
แกน่ะห้ามมองโ,กในแง่มุมเดียวนะ
ต้องลองมองในหลาย ๆ มุมแบบที่แกทำ

ปล.ปัญหาความรักเนี่ยหนักสุดเลยเพราะหาทางออกไม่ได้ คุยกับใครก็ไม่ได้ ยากเนอะที่คน ๆ นึงเคยคุยกันทุกวันแล้วจู่ ๆ เขาก็หายไป ตามแค่ไหนก็ไม่กลับมา แล้วสักพักก็กลับมาแล้วก็หายไปอีกวนไปไม่มีที่สิ้นสุดเหมือน 1 เดือนว่างแค่20กว่าวันแล้วก็หายไปอะ55555 ตลกชะมัดที่พี่กลับมาเมื่อไหร่ก็ดันเจอเราเสมอเลย55555 แต่ที่ี่หายไปรอบนี้เราโอเค เราเข้าใจแล้วนะ เราจะไม่ตามพี่แล้ว เราที่เคยบอกว่าถ้าพี่กลับมาเราจะไม่ปล่อยพี่ไปอีกครั้ง เราคงทำแบบที่เราพูดไม่ได้ เพราะเราเคารพในการตัดสินใจของพี่นะ  ไว้วันไหนที่พี่มองเห็นเราชัดมากกว่านี้ เราก็ยินดีด้วยนะ แต่เราไม่รับปากว่าวันนั้นเราจะยังรอพี่อยู่ไหม อย่างน้อยพี่ก็เป็นคนที่ทำให้เรายิ้มกว้าง ๆ ได้ในตอนสอบกลางภาคที่โคตรเหนื่อย ขอบคุณที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นกำลังใจให้กันนะคะ "คุณต้นไม้"

SHARE
Writer
SENDSENTSENT
Roles
เรื่อยๆ เปื่อย ๆ

Comments