please.
Why are you doing this to me?

/

Becoz I don’t understand why you do.

มันคงเป็นคำถามที่วนในหัวของทุกห้วงความคิด
ที่มีแต่คำว่าทำไมเต็มไปหมด

ทำไมถึงเบื่อล่ะ
ทำไมถึงไม่รู้สึกล่ะ
ทำไมถึงไม่บอกกัน
ทำไมถึงปล่อยให้มันเป็นแบบนี้

จริงๆคำถามพวกนี้มันก่อตัวขึ้นอยู่ในหัว
ทั้งๆที่จริงๆมันก็มีคำตอบในนั้นว่าทำไม
ทำไมถึงเป็นแบบนั้น

ตัวเธอรู้ดี
และตัวเราเองก็รู้ดี

การเลิกราหรือเลิกรู้สึก
มันไม่ใช่หายนะใหญ่โตในการดำเนินชีวิต
มันแค่เป็นห้วงลึกของความรู้สึกข้างใน
ที่มันเจ็บจนทำอะไรไม่ถูก
มันจุกจนพูดอะไรไม่ได้

มันทำได้แค่อยู่เฉยๆ
อยู่กับตัวเอง
และปลอบตัวเองได้แค่ว่า
ไม่เป็นไร ทำดีแล้ว เก่งแล้วนะ

แน่ล่ะ

มันเป็นคำปลอบโยนใจตัวเองได้ดีที่สุด
แต่มันก็แค่แปบเดียว
เพราะยังไงเธอต้องเข้าสู่โลกความเป็นจริง
ที่เธอเองก็หลบมันไม่ได้

ไม่ว่าเธอจะยังรักเขาสุดหัวใจยังไง
แต่ถ้าเขาไม่กลับมา
การที่เธอยังรักเขามันก็คงต้องเป็นหน้าที่ของเธอ
ที่ต้องจัดการความรู้สึกของตัวเองทั้งหมด

เมื่อเขาเลิกรู้สึกแล้ว
แต่ตัวเธอเองยังรู้สึก

ก็คงยังเป็นตัวเธอเองที่ต้องจัดการ
เพราะเขาไม่สามารถมาจัดการความรู้สึกเธอได้อีก

ก็จริงนี่

เขาจัดการตัวเองได้แล้ว
แล้วอะไรจะฉุดเขาลงมาช่วยเธอที่ยังรู้สึกล่ะ

ความเจ็บปวดและความเสียใจมันมีกับทุกคนบนโลก
เธอแค่ต้องรับมือกับการเจ็บปวด
และการเสียใจในแต่ละครั้งให้ได้

เธอไม่ใช่คนอ่อนเเอ
เธอแค่เป็นคนพ่ายแพ้ให้กับความรักในแต่ละครั้ง
จริงไหม?

แต่ใครว่าเธอพ่ายแพ้แล้วลุกขึ้นมาไม่ได้ล่ะ
ก็ตัวเธอเองไม่ใช่เหรอที่ดึงกลับมาได้ทุกครั้ง
ทุกคนแค่ส่วนนึงในการที่จะทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น
แต่กำลังสำคัญในความรู้สึกเหล่านี้มันก็คือตัวเธอเอง


ลองคิดดูสิว่า

เธอเองเหรอที่ต้องได้รับความเจ็บปวดเหล่านั้น
เธอเองเหรอที่ต้องได้รับความเศร้าโศกเสียใจนั้นกลับมา
เธอเองเหรอที่ไม่มีใครปลอบโยนเธอในเวลาที่มีน้ำตา

เราว่ามันไม่ใช่

มันไม่มีวันเป็นเธอ

เธอเป็นเธอที่เก่งที่สุด
ใครจะมองเธอยังไง
แต่ไม่มีใครรู้จักตัวเธอดีเท่าตัวเธอเอง

แผลมันไม่ได้หายยาก
แต่มันอยู่ที่การรักษาและการดูแล
ถ้าเธอดูแลดี แผลก็จะหายเร็ว
แต่ถ้าเธอดูแลไม่ดี 
แผลนั่นก็จะอยู่ติดตัวเธอไปจนเป็นแผลเป็น

เธอเข้มแข็งพอที่จะผ่านมันไปได้นะคนดี
อย่าได้ร้องไห้กับเวลาที่มันผ่านไปช้า
และอย่าเสียเวลากับคนที่ไม่เหลียวแลเธอเลย



SHARE

Comments