Hello my childhood

ภายใน / ห้องนอน / กลางคืน 


      ในตอนที่กำลังนอนเขียนเรื่องนี้ เวลาประมาณ
ตี 4 กว่าๆ ได้ หลังจากกิจกรรมน่าเบื่อ ไถเฟสบุ้ค 
อ่านข่าวโควิด อ่านมีม ดู Netflix  ตี dota


     เราเริ่มมีอาการนอนไม่ค่อยหลับในยามดึก 
หรือ เรานอนกลางวันไปเยอะก็ไม่รู้

ในช่วงนี้ เหลือเวลาอีกแค่ไม่กี่ 10 วัน (17 มีค. 63)
เราก็จะจบมหาวิทยาลัยแล้ว

   
เชี่ย จะจบแล้ว ทำงาน ประสบความสำเร็จ มีความรัก สร้างครอบครัว เป็นคนรวย ซื้อบ้าน ซื้ิิอรถ ต่างๆ ใดๆ


    นี่เราเรียนมา 19 ปีแล้วหรอวะ 
    เฮ้ย กูยังไม่พร้อมกับอะไรทั้งนั้นเลย 



 เสียงความวุ่นวายต่างๆ เริ่มตีประสมปนเปเข้ามา 

แล้วเราต้องไปทางไหนต่อหรอ 


เดินตามสิ่งที่เราเคยวาดฝันไว้ตอน ม.ต้น ม.ปลาย 
ตอนนั้นเราฝันไว้ว่าอะไรวะ 

เดินทางตามสิ่งที่เราคิดว่าถนัดที่สุด 

เราถนัดอะไรที่สุดวะ เรียนภาพยนตร์มาตั้ง4ปี 

เราแม่งเหมือนกลายเป็นคนที่แทบจะไม่ได้เลือก
อะไรเลย ด้วยความที่ อะไรก็ได้ๆ

แทบจะจำไม่ได้ละว่าเป็นคนแบบนั้นมาตั้งแต่เมื่อไร 
เรามักจะให้คนรอบข้าง หรือ สถานการณ์บางอย่าง 
ตัดสินใจแทนเราเสมอเลย 

      อันดับแอดมิชชั่นเราก็เลือกไปมั่วๆ กะว่าได้อะไรก็ให้ชีวิตเป็นแบบนั้นไปเลย ตอนนั้นเราเลือก รัฐศาสตร์ มนุษย์อิงค์ ภาพยนตร์ มัลติมีเดีย แล้วเราก็มาได้ที่นี่

เราให้สายลมพัดชีวิตเรามาตลอดเลย 4 ปี มันพัดมาจนถึงทางแยก ที่ซึ่งลมไม่แรงพอจะพัดเราไปต่อละ เรามองทาบไม่ค่อยเห็นด้วย มันลึกเข้าไปในป่าหมอก  

มันยังไม่ถึงเวลาต้องก้าวไปหรอกแต่มันก็ทำให้เรา หยุดคิดถึงสิ่งต่างๆ ที่ผ่านมาในมหาลัย 4ปี  

เราทำอะไรอยู่วะ ครั้งนี้กลับกลายเราที่เฝ้าถามตัวเองในใจ เมื่อผ่านบทสนทนากับบุคคล ต่างๆ ที่เป็นเพื่อน
 ในวงเหล้า ไม่ว่าจะเพื่อนมหาลัย หรือ ม.ปลาย 
ทำไมเขาเจอสิ่งที่อยากจะทำกันแล้ววะ ทั้งๆ ที่เมื่อก่อน เราเป็นคนที่มักจะถามเพื่อนด้วยซ้ำ
มึงจะเอาไงต่อ เรียนไหนต่อ ซ่อมศูนย์หมดรึยัง 
เฮ้ยลงทะเบียนเรียนยัง เอาไงต่อเลิกเรียน


แต่มาในวันนี้

คำถามต่างๆ เหล่านั้นกลับไม่ได้ถามเพื่อให้พวกเขา ทบทวนตัวเอง 

กลับเป็นคำถามที่ย้อนกลับมาทบทวนตัวเราเอง 
จบแล้วมึงไปทำงานไรวะ 
มึงเอาไงต่อเรียนจบ 



ได้แต่หวังว่าตัวเองจงเลือกเส้นทางที่เดินสักที



มาบ่นเฉยๆ เผื่อจะนอนหลับ
SHARE
Written in this book
Journey
Writer
BachibaBongbon
Deadmanalive
Another mental breakdown teenager

Comments