บันทึก'ใบไม้ร่วง'



สวัสดี...เจ้าสีแดง
สวัสดี...เจ้าสีส้ม
สวัสดี...เจ้าสีเหลือง
.
สวัสดี...เจ้าลมพัด

ถ้าความรู้สึกอยากลืม มันเหมือนใบไม้ร่วงก็ดีสิ

แค่เจ้าลม...ที่พัดผ่านมา เจ้าใบไม้แก่ก็พร้อมที่จะร่วงหล่นลงมาอย่างง่ายดาย

ผู้คนเงยมอง
บางคนเกลียดสีของมัน เพราะมันทั้งแสบตาและปวดตา
บางคนชอบมัน เพราะมันดูเป็นธรรมชาติและอบอุ่น




สมุดบันทึกเล่มเล็ก...กำลังถูกเผยออกจากกระเป๋าใบโปรดสีน้ำตาล
ปกที่แสนจะธรรมดากับอีกปากกาที่ไม่ได้โดดเด่นอะไรเลย

มือนั้นกำลังจรดขีดเขียนด้วยความรู้สึกของเจ้าตัวที่ล่องลอย

วันนี้แดดสาดส่องและลมเย็นพัดกระทบใบหน้าเบาๆ
"สดชื่นจังแฮะ"เสียงคนรอบข้างเอ่ยขึ้นแล้วล้มตัวลงนอนบนพื้นหญ้าข้างๆ
ใช่ มันสดชื่น แต่ฉันไม่ชอบสีของมันมากเลยแหละ
มันทั้งแสบตา ทั้งปวดตา พอมองแล้วโคตรรู้สึกรำคาญมาก ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน

คนข้างๆหันมาสบตา แล้วยิ้มออกมา
ฉันแอบฉงนเล็กน้อยกับการกระทำของเขา
ฉันเป็นคนเงียบก็จริงแต่ก็ใช่ว่าจะตามทันทุกเรื่องหรอกน่ะ

ใบหน้าเปื้อนยิ้มนั้นช่างงดงาม
แต่ฉันไม่เข้าใจมันเลยสักนิด
.
"ขอโทษด้วย"

ที่ฉันรู้สึกตอนนี้คือ...รักสุดหัวใจ ไม่อยากให้หายไปไหน
น่าเสียดายที่ฉันแสดงมันออกมาไม่เก่งเลย



และฉันก็ไม่ค่อยรู้ความหมายของมันด้วย
สิ่งเดียวที่ฉันจะรู้ได้คือ....ความชัดเจน


อาจด้วยเพราะฉันคือคนที่ชอบคิดไปเองตลอดที่ผ่านมา
มาถึง ณ ตอนนี้ฉันไม่กล้าคิดไปเองอีกแล้ว
ไม่อีกแล้ว



ฉันกลายเป็นคนเย็นชา
แต่ฉันก็ยังรู้สึกน่ะ รู้สึกกับเธอมากเลยละ
น่าเสียดายที่เธอไปแบบไม่รู้อะไรเลย ไม่รู้อะไรเหมือนไม่รู้จักฉันมาก่อน

เพียงแค่คำว่า โชคดีน่ะ เสียงแผ่วเบาก็ไม่อาจเอ่ยออกไปได้เลย
ยามฉันยิ้ม...เขาไม่รู้ว่าทำไม
ยามฉันนิ่งเงียบ...เขาบอกว่าเป็นปกติอยู่แล้ว
ยามฉันน้ำตาไหล...เขาก็ไม่รู้ว่าทำไม
ยามฉันไม่ตอบอะไร...เขาก็หันหน้าหนี แล้วก็จากไปพร้อมกับคำว่าไม่รู้
.
.

.
.
.
"โชคดีน่ะ"


SHARE
Writer
saiinamtakk
write with feel.
feeling tears behind smile.

Comments