คิดถึงเอื้องผึ้ง
เมื่อคืน เฟสบุ๊คแจ้งเตือน เรื่องราวเมื่อปีก่อน
ตอนนั้นเรากดแชร์ภาพดอกเอื้องผึ้ง ที่ปลูกติดกับต้นยางนา 

หากใครเคยผ่าน อำเภอสารภี จังหวัดเชียงใหม่
ในช่วงหน้าร้อน ประมาณมีนาถึงเมษา อาจจะพอจำภาพนี้ได้ 

ความทรงจำของเรามีภาพนี้เสมอ เป็นภาพที่ติดตราตรึงใจมาก ตลอดถนนเส้นต้นยาง ที่จะพาเราเดินทางจากเชียงใหม่เข้าจังหวัดลำพูน จะมีดอกเอื้องผึ้งออกดอกบาน ล้อไปกับแสงแดดหน้าร้อน และดอกยางที่ปลิวลงมา ราวกับคอปเตอร์ไม้ไผ่ของเจ้าแมวอ้วนมีฟ้าที่คุ้นเคย 

เราไม่รู้ว่าใครเป็นต้นคิด ที่ให้นำดอกเอื้องผึ้งมาปลูกไว้ เราอยากจะใช้พื้นที่นี้ในการขอบคุณเขาคนนั้น หรือเขาเหล่านั้นสักหน่อย ที่ได้ออกไอเดียนี้ เพราะจนถึงวันนี้ มันก็เป็นภาพที่เรายังจดจำ เป็นความทรงจำหน้าร้อนที่สวยงามและน่าหวงแหนของเราเสมอ

เกือบ 5 ปีแล้ว ที่เราไม่ได้กลับบ้านช่วงสงกรานต์ ปีนี้เราตั้งใจว่าจะกลับไปรดน้ำดำหัวครูบาอาจารย์และญาติผู้ใหญ่ กลับไปพบเจอเพื่อนสนิทในช่วงวันเกิดของมัน และใช้เวลากับมันบ้าง 

แต่ก็อย่างที่ทุกคนรู้ สถานการณ์ในปีนี้ ไม่ได้เอื้ออำนวยสักเท่าไหร่ และแม้เราจะปลอบใจตัวเองไม่ให้จิตตก พร่ำบอกตัวเองให้เข้มแข็งเข้าไว้ แต่ก็ไม่วายกลัวจะพาเชื้อไวรัสกลับไปติดคนที่บ้าน ซึ่งเป็นสาว (เหลือ) น้อย กันทั้งนั้น แค่คิดก็พาลจินตนาการไปถึงความเสี่ยงมากมาย 

สุดท้ายเราอาจจะลงเอยด้วยการยกเลิกความตั้งใจ รอสถานการณ์ดีขึ้น ค่อยกลับไป และมันก็คงจะเป็นอีกปี ที่เราจะไม่ได้เห็นภาพที่สวยงามนี้ด้วยตาตัวเองอีกครั้ง 

แต่ก็คงคุ้มค่าล่ะนะ อย่างน้อยเราก็มีความทรงจำ ให้ย้อนกลับไปคิดถึงนี่นา

คิดถึงนะเจ้าเอื้องผึ้ง
19.03.2020



SHARE
Written in this book
While out of home
แค่เรื่องราวที่ผู้เขียนนึกขึ้นได้ระหว่างทาง

Comments