ขอเกี่ยวก้อย
ฉันกาและเขียนเนื้อความถึงเราทุกวัน ว่าฉัน....
ย้อนกลับไป 1 ปีที่แล้ว
มีผู้ชายคนหนึ่งได้เข้ามาในชีวิตของเธอ เขาเป็นคนที่ทำให้ทุกอย่างในชีวิตเธอเปลี่ยนไป แล้วทุกอย่างที่ว่าก็ยังคงมีความเป็นตัวเธอ กล่าวก็คือ เธอไม่ต้องเปลี่ยนตัวเองเพื่อใคร เพราะสิ่งที่เปลี่ยนไปคือความรู้สึก

เธอเคยคิดว่าเธอสามารถอยู่คนเดียวได้ เธอไม่ต้องมีใครก็ได้ ทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำอยู่นั้นเธอมีความสุขดี แต่เธอไม่เคยเข้าใจว่าการแลกท้องฟ้าในแต่ละวันกับใครสักคนมันเป็นยังไง การได้แลกเปลี่ยนเพลงกันมันรู้สึกอย่างไร การอินเพลงแนวเดียวกันมันมีความสุขแค่ไหน การที่มีไลฟ์สไตล์ชีวิตที่คล้ายกันมันดียังไง จนกระทั้งเขาเข้ามา

เขาเป็นคนที่ตรงความต้องการหรือสเปคของเธอแทบทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นความอบอุ่น ความรู้สึกปลอดภัยยามได้อยู่กับเขา เสียงหัวเราะที่มาจากเรื่องตลกที่เขาเล่า เขารู้มันดีทีเดียวว่าจะทำอย่างไรให้เธอหายเศร้าแม้จะรู้จักได้เพียงไปนาน เขามีความคิดค่อนข้างเป็นผู้ใหญ่มากเมื่อเทียบกับเธอ คอยสอนและอธิบายสิ่งต่างๆให้เธอเข้าใจ และเป็นผู้รับฟังที่ดี ยามเธอมีปัญหาไม่ว่าน้อยใหญ่ เขาจะฟังเธอเงียบๆ และสิ่งสำคัญที่สุดคือเขาไม่เคยดูแคลนสิ่งที่เธอชอบ

ทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอได้มาจากเขา มันทำให้เธอคิด 'เขาจะคิดเหมือนกันไหมนะ' เธอถามตัวเองซ้ำๆ 

เพื่อนกันเขาคอยรายงานทุกอย่างเลยไหม ว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน กำลังทำอะไร ส่งรูปถ่ายยืนยันที่อยู่ 

เพื่อนกันเขาคอยถ่ายท้องฟ้ามาให้ และบอกว่า 'วันนี้ท้องฟ้าน่ารักจังเลยเนอะ' ไหม 

เพื่อนกันเขาคอยส่งเพลงมาให้ และขอเพลงจากเธอไปบ่อยๆด้วยไหม

เพื่อนกัน เขาทำกันแบบนี้รึเปล่า เธอไม่รู้ ไม่ใช่ว่าเพราะว่าเธอไม่มีเพื่อนหรอก แต่เพราะว่าเธอมีคำตอบในใจแล้ว เธอไม่อยากให้เขาคิดกับเธอแค่เพื่อน

'เราชอบเธอ'

เธอตัดสินใจบอกออกไป และนั้นมันทำให้ทุกอย่างพัง เขาบอกว่าคิดกับเธอแค่เพื่อน และเขาไม่พร้อมที่จะพัฒนาความสัมพันธ์กับเธอ

เธอพยายามปลอบตัวเอง 'ไม่เป็นอะไรหรอก เป็นเพื่อนก็ได้นิเนอะ' เธอพูดแบบนั้นกับตัวเองทุกครั้งที่เขาไปในแชทของเขา เธอมักจะเลื่อนอ่านข้อความเก่าๆที่เคยคุยกันแบบวิต่อวิ มันทำให้เธอยิ้มได้ทุกครั้ง ต่างจากตอนนี้ เขาไม่แม้จะอ่านข้อความเธอด้วยซ้ำ

ประโยคนั้นไม่สามารถปลอบใจเธอได้อีกแล้ว ทุกอย่างที่สร้างด้วยกันมาพังไม่เหลือชิ้นดี ในเมื่อเขาไม่อยากคุยกับเธอก็ไม่เป็นไร เธอคิด ไม่เป็นไรเลย ยังไงความสบายใจของเขาก็ต้องมาก่อนอยู่แล้ว


20 มิถุนายน 2563
สาบานเลย ว่าเธอไม่รู้ว่าเธอเป็นอะไร 2-3เดือนที่ผ่านมาเธอเอาแต่นึกถึงเรื่องที่ผ่านมาในชีวิต จนไปเจอความทรงจำที่มีเขา เธอคิดว่าถ้าตอนนี้เขาอยู่ข้างๆเธอก็คงดี เพราะตอนนี้เธอเริ่มไม่ไหว ทุกอย่างในชีวิตเลย เธอเหนื่อย เธอคิดถึงเขา คิดถึงคนที่ทำให้เธอยิ้มได้ หัวเราะได้ คนที่เช็ดน้ำตาให้เธอด้วยเรื่องเล่าตลกๆ คนที่รับฟังเธอเสมอ

เธอตัดสินใจเข้าไปในแชทที่คุ้นเคยอีกครั้ง ภายในไม่มีข้อความอะไรหลงเหลืออยู่แล้ว เพราะเธอลบไป ลบเพื่อที่จะลืม เธอคิดว่าให้ตายก็ไม่เสียดายหรอก ความทรงจำพวกนั้น แต่ตอนนี้เธอกลับรู้สึกอยากจะตีตัวเองให้ตาย เพราะเธอคิดถึงบทสนทนาเหล่านั้นเหลือเกิน

เธออยากจะขอโทษเขา และขอกลับไปเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม แต่เธอไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี ให้เขาเข้าใจ และยอมกลับมาเป็นเพื่อนกัน

27 มิถุนายน 2563
12:45
'ยังใช้ไลน์นี้อยู่ไหม' เธอพิมส่งไป เป็นข้อความโง่ๆ เพราะไม่รู้จะทักว่าอะไรดี

15:30
'ใช้'
'ใคร?'
'คิน?'

15:40
'ใช่'
'นึกว่าบล็อคกันไปแล้วซะอีก'

16:00
'ยังหรอก'

16:00
'แล้วเป็นไงบ้าง'
'สบายดีไหม?'

หาย....
เขาหายไปอีกแล้ว เธอเข้าๆออกๆ แชทนั้นอยู่หลายวัน และไม่พบวี่แววว่าเขาจะเข้ามาอ่าน

15 เมษายน 2563
เธอคิดอีกครั้ง หรือควรพิมขอโทษไปเลยดี จะอ่านหรือไม่อ่านก็ช่างแล้ว แต่ทุกครั้งที่เธอเข้าไปในแชทเขาเพื่อที่จะพิมความรู้สึก เธอก็กดออกจากแชทนั้นอยู่ครั้งแล้วครั้งเล่า เพราะเมื่อเห็นข้อความที่เขายังไม่อ่านทีไร เธอก็รู้สึกแย่ทุกที

เขาจะรู้สึกแบบนี้รึเปล่า ตอนที่เธอบอกชอบไป
 
รู้สึกเหมือนยาวนานเป็นปี ช่วงเวลาที่เธอรอเสียงแจ้งเตือนจากแชทนั้น เธอยังทำยังไงดี หากรอต่อไปคงไม่ได้บอกกันพอดี

เธอรู้สึกเหมือนต้องตัดสินใจครั้งใหญ่อีกครั้ง ก่อนจะคิดว่าเอาไงก็เอากัน ตายเป็นตาย 

เธอกดเข้าแอปโน๊ตในโทรศัพท์ ก่อนจะพิมบทสคริปไป มันอาจดูไม่จริงใจ แต่เธอกลัวว่าหากเข้าไปพิมในแชทนั้น เธอจะคิดอะไรไม่ออก ทุกครั้งที่เห็นหน้าเขาผ่านดิสไลน์นั้นยังใจสั่นอยู่เลย และถ้าหากเธอพิมอยู่แล้วเขาเข้ามาอ่านละ เธอตายแน่ๆ เพราะงั้นขอตั้งหลักดีๆก่อนดีกว่า

หลังจากบทสคริปเสร็จ เอาล่ะ ต่อไปคงต้องรวบรวมความกล้าอีกหน่อย เธอกดเข้าไปในแชทที่ยังไม่มีการอ่านอีกรอบ ก่อนจะค่อยๆกดวางบทสคริป และกดส่งไปทีละประโยค ใจเธอสั่นยิ่งกว่าตอนสารภาพรักเสียอีก

อย่างกับสาวน้อยแหนะ

โชคยังคงเข้าข้างเธอ ที่เขาไม่เปิดมาอ่านตอนเธอกำลังส่งไปทีละประโยค หลังส่งไปครบหมดแล้วเธอก็รีบออกจากแชทโดยเร็ว และวางโทรศัพท์ให้ห่างตัวมากที่สุด เธอกลัวว่าถ้าเขาตอบกลับมาแล้วเธอจะตอบกลับไปทันที หมายถึงถ้าเขาตอบกลับมาน่ะนะ

23:45
'คิดมากจัง' เขาตอบกลับมา

เธอคิดในใจ 'จะไม่ให้คิดมากได้ไงละวะ เล่นหายไปแบบนั้นก็นึกว่าไม่อยากคุยกันแล้วเสียอีก' แต่เธอไม่ได้พิมสิ่งที่คิดไปหรอก เธอยังคงให้คำตอบตัวเองไม่ได้ว่าเขายอมเกี่ยวก้อยกลับมาเป็นเพื่อนกับเธอไหม 

บทสนทนาในแชทไหลไปเรื่อยๆ เฉื่อยๆ  5 นาทีบ้าง 10 นาทีบ้าง จนมาหยุดที่ประโยคของเธอ เธอต้องเป็นคนปิดแชททั้งๆที่ยังคุยไม่จบ และก็ยังไม่รู้ว่าเขายอมเกี่ยวก้อยรึเปล่า

เช้าวันนี้เธอมาเปิดดูไลน์และมองหาแชทที่คุ้นเคย พบว่าเขาตอบกลับมาแล้ว

02:25
'ช่วงนี้ติดเกม5555'

ประโยคสั้นๆ แต่เธอกลับรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก มันอาจจะยังไม่เหมือนเดิม ทุกอย่างคงต้องใช้เวลา และเธอหวังว่าเวลานั้นของเธอกับเขาจะมาถึงในเร็วๆนี้บ้าง เวลาที่เราจะได้กลับมาพูดกันอย่างสนุกสนานอย่างเคย เป็นความสบายใจให้แก่กันเหมือนเคย

เหมือนเมื่อก่อน

โคตรคิดถึงเธอเลย- ดวงดาว เดียวดาย
SHARE
Writer
P-Kin
Writer,reader
บันทึกเรื่องราวของพีคิน | มาทำความรู้จักกันได้นะคะ :)

Comments