ลองติจูด 49.562°

เคยลองคิดเล่นๆนะ ว่าอยากลองไปใช้ชีวิตบน
ดาวอังคารอะ เราไม่รู้หรอกว่าดาวนั้นเป็นยังไงแต่มันก็น่าจะดีกว่าโลกที่เราอยู่มั้ง
ดีในที่นี้ อาจจะในแง่ที่ ที่นั่นไม่น่าจะมีคนมาก
มีเสียงลมเบาๆ แทนเสียงคนพูดคุยกัน
เราอยากพกแกไปที่นู้นด้วยแหละ 
แต่หลังจากฟังเพลง สภาวะเดียวดายบนดาวอังคาร แล้ว
มันโคตรจริงเลย ที่ว่าเราไม่มีโอกาสนั้นแล้ว
โคตรเคว้งเลยบนโลกนี้
ตอนนี้แค่เสียงห้องเปล่าๆเรายังได้ยินชัดกว่าคนตะโกนคุยกันซะอีก
ตอนที่มีแกแม่งโคตรดีเลย 
ล่องลอย ไร้ทิศทางไร้กำลัง เปรียบดังโลกที่ไร้แรงดึงดูด
ตอนนี้เราเหมือนจะเสียการทรงตัวเล็กๆแล้วแหละ
แปลกนะที่เมื่อ3เดือนที่แล้วเรายังปกติอยู่เลย 
เพิ่งเข้าใจคนเสียศูนย์อะ มันไม่ต่างอะไรจากโลกตอนไม่มีแรงดึงดูดเลย

ตอนนี้เหลือเราคนเดียวแล้วนะ
ที่ยืนมองแกเดินนำไปก่อนแล้ว 
คิดถึงแกหวะ อยากพูดประโยคนี้อัดไปให้แกฟัง
เหมือนตอนเราอยู่ไกลกันคนละซีกโลก
แต่มันทำไม่ได้แล้วนะ แกก็รู้

บนดาวอังคารจะมีแกอีกคนมั้ย ถ้าแกไม่ไปกับเราแล้ว
สมมติว่า วันนึงแกยังอยากไปกับเราอยู่
แกก็ลองโบกแท็กซี่ แล้วบอกเขาไปว่า ไป ลองติจูด 49.562°  ดูนะ

ถ้าเกิดแกผ่านมาเห็น อีกอย่างที่เราจะบอกแกก็คือ
หนังสือที่แกให้เราอ่าน เรายังอ่านไม่จบนะ
เพราะเรากลัวว่ามันจะจบเหมือนเราในชีวิตจริงไง 


/...บทความนี้เขียนตอนมีสติ โดยไม่มีแอลกอฮอล์ผสมสักหยด








SHARE

Comments