“ รอวันผลิบาน ”
    ในบางครั้ง เวลาที่ผมเจอกับเหตุการณ์หนึ่ง 
ผมมักจะนึกถึงตัวเองในอดีตอยู่บ่อยๆ พร้อมทั้งคิดว่า
“ ทำไมตอนนั้นตัวเองถึงมีความสุขขนาดนั้นกัน ” 
“ อะไรที่ทำให้ตัวเองยิ้มและยอมรับเรื่องราวที่เกิดขึ้นได้อย่างง่ายดาย ” 
“ หลายๆอย่างในเวลานั้น ทำไมถึงราบรื่นแบบนั้นนะ ” 

ผมพยายามหาคำตอบกับสิ่งที่ผมคิดว่าแท้จริงแล้วมันคืออะไรกันแน่?

  จนได้มีโอกาสพูดคุยกับ 8;p กับหัวข้อที่ติดค้างอยู่ในใจ

แล้วก็พบกับคำตอบว่า

 “ ที่เรานึกถึงตัวเอง ไม่ใช่เพราะว่าเราคิดถึงตัวเอง แต่เป็นความอ่อนโยนของตัวเองมากกว่า 
อ่อนโยนต่อตัวเอง 
อ่อนโยนต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
ความอ่อนโยนที่มีต่อโลกในตอนที่ยังไม่กว้างขนาดนี้
และความอ่อนโยนต่อคนที่เรารัก ”



เราล้วนแต่คิดถึงความอ่อนโยนเหล่านั้น .

   แต่อาจจะเป็นเพราะสังคมรอบตัวที่กว้างขึ้น ผู้คน หรือเหตุการณ์บางอย่างที่เราเจอ ที่ทำให้ความอ่อนโยนเหล่านั้นแปรเปลี่ยนเป็นแข็งกระด้าง ซึ่งความอ่อนโยนนั้นมันไม่เหมือนกับสสาร มันยากที่จะแปรสภาพให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม 

   ในตอนนี้ เราต่างหวัง...ว่าในวันหนึ่ง ตัวเราเองหรือใครซักคนจะดึงเอาความอ่อนโยนเหล่านั้นของเรากลับมา

“ เหมือนดั่งดอกไม้ที่รอฤดูกาลผลิบานอีกครั้ง ” .





SHARE
Written in this book
8;p
บันทึกระหว่างทางของมนุษย์ในอวกาศนามว่า “ 8;p ”
Writer
l3igeye
Reader
เป็นคนไม่ซ้าย ไม่ขวา ไม่สมบูรณ์ไป

Comments