ยัยเเว่นตัวร้ายกับนายซอมบี้ (Dear Someone) EP.4
เรายังคงเจอกันก่อนเวลาขึ้นรถไปทำงานดังเช่นเคย ฉันรอเธอตรงที่เดิม ทางที่เดินจากโรงเรียนสอนภาษามายังไทยทาวน์เพื่อขึ้นรถ ซึ่งต้องผ่าน สถานีรถไฟเเละ Belmore Park เพราะฉันเองก็ผ่านตรงนี้เช่นกัน

ยัยเเว่นยังเดินเหมือนคนกระโดดเขย่งปลายเท้า พร้อมรอยยิ้มบนใบหน้าเมื่อเจอฉัน มันเป็นรอยยิ้มที่สดใสที่ส่งให้ฉันเพื่อทักทายเช่นเดิม เรากำลังเดินผ่านสวนสาธารณะเล็กๆ ขนาด 2 ไร่ ที่มีทางเดินตัดผ่านกลางสวน ข้างทางมีต้นไม้ใหญ่เรียงรายสองฝั่ง มีเก้าอี้ไม้เรียงตามเเนวใต้ต้นไม้ สองฝั่งถัดจากนั้นเป็นพื้นหญ้า มองไปบนขอบเเนวรั่วเต็มไปด้วยเพิงพักของชาว Homeless ที่ให้เป็นที่หลับนอน ทั้งน่าสนสารเเละไม่เจริญตา(ไม่นานจากนั้นเจ้าหน้าที่ก็ปรับสถาพที่ให้พวกเขาไปอยู่ที่ใหม่) ทางเดินผู้คนเดินสวนทางไปมา พร้อมเหล่า Volunteers จาก NGO ต่างๆที่พยายามดึงความสนใจผู้คนให้เข้าร่วมโครงการ บ้างก็นั่งพักตามเก้าอีก ลานหญ้ามีคนหรือกลุ่มคนนั่งเล่นหรือเหล่าซอมบี้เเบบฉันที่มักนอนในสวนหลบความวุ่นวายในเมือง เราเลือกที่นั่งพักสักเเปบในสวน และฉันเลือกที่จะบอกสิ่งที่ฉันคิด ที่ฉันรู้สึกกับเธอ 
"ฉันมีความสุขมากน่ะ เวลาที่เราเล่นสนุกไปด้วยกัน" "ฉันรู้สึกดีน่ะ ตรงๆคือฉันรักเธอ"
เธอนิ่งสักพัก ฉันเริ่มค่อยๆอธิบายความหมาย คำจำกัดความของคำว่า รัก ของฉันอย่างช้าๆ ถ้าพูดสั้นๆ มันคือรักที่เป็นเพียงความรู้สึกดีๆ ที่ไม่ได้ใส่ความรู้สึกอื่นๆลงไป ไม่ได้ใส่ความต้องการ การครอบครอง หรืออะไรใดๆ มันเเค่ความรู้สึกดีๆที่เรามีให้กัน เหมือนรักเพื่อน รักครอบครัว รักสิ่งของ มันอธิบายยาก เเต่ที่เเน่นอนคือ มันไม่ใช่เเบบชู้สาว รักที่เป็นเพียงความรู้สึกดีๆ

ฉันพูดและอธิบายมันอย่างตรงไปตรงมา เธอเองบอกฉันว่าเข้าใจ และฉันเองรู้สึกได้ว่ามันเป็นเช่นนั้น เธอเองคงรู้เหมือนที่ฉันรู้ ว่าในหัวอีกคนมีอะไร มันสื่อถึงกันอย่างประหลาด มันจึงไม่มีความเข้าใจผิดกับการที่ฉันบอกว่ารัก 

ฉันบอกเธอว่า  ฉันไม่อยากพูดมันบ่อยนัก เพราะฉันรู้สึกว่า คำว่ารัก มันยังไม่ได้ตรงกับความรู้สึกที่ฉันอยากบอกเธอ มันไม่ใช่ในเเบบที่เราเคยเข้าใจหรือคนอื่นเข้าใจ เเต่ฉันไม่มีมีคำอื่นที่อธิบายมันได้ดีกว่านี้ เธอบอกฉันว่าไม่ต้องพูดหรอก เข้าใจเเล้ว ฉันบอกทิ้งท้ายว่า ฉันต้องการให้เธอยังคงยิ้มได้ ยังคงเป็นเธอคนเดิมท่ามกลางเมืองที่วุ่นวายนี้ ไม่อยากให้มันเปลี่ยนเธอเหมือนที่ฉันเป็น และฉันจะคอยเป็นคนนึงที่พยายามปกป้องมันเอาไว้ 
ถ้าเธอมีความสุข เธอไม่ต้องคิดถึงฉัน จะอยู่ข้างใคร หรือใครจะทำให้เธอยิ้มก็ได้  แต่ถ้าเธอรู้สึกไม่ดี ฉันจะอาสาทำให้เธอหายดีเองเราทิ้งบทสนทนาให้จบลงที่คำขอบคุณจากเธอเมื่อได้ฟังประโยคโรแมนติกจนเลี่ยน เราเดินผ่านใต้ต้นไม้ออกจากสวนด้วยรอยยิ้มที่เราต่างรู้กันดี ข้ามถนนไปยังไทยทาวน์ ซื้อขนม ซื้อของ และนั่งจับมือกันไปบนรถเพื่อทำงานดังเช่นปกติ ต่างที่ใจเราเข้าถึงกันมากกว่าที่เคย.....

ตอนนี้ซอมบี้อย่างฉันได้ถูกยัยเเว่นตัวเตี้ยปลุกให้มีความรู้สึกอีกครั้งในรอบหลายปี โลกเริ่มสดใส สายตาฉันเริ่มมองเห็นสีอื่นที่ไม่ใช่ดำและเทา...




SHARE
Writer
TheShadow
Positive Energy
คำเตือน: สามารถใช้ได้เฉพาะสร้างพลังบวกให้ชีวิต

Comments