เพื่อนใหม่
ผมที่บอกลาปี3 ก้าวเท้าเข้าสู่ปี4

    วันนี้ผมตัดสินใจออกเดินทางมายังเมืองหนึ่งที่ห่างไกลจากป่าคอนกรีต ไม่มีเหตุผลอะไรให้คิดต่อ อาจเพียงเพราะอยากหนีจากความวุ่นวาย ไม่หรอก ลึก ๆ ผมว่าผมรู้ว่ามาทำไม แต่ขอเก็บไว้ไม่พูดถึงในตอนนี้ โปรดกรุณาให้เหตุผลที่มีค่อย ๆ ไหลผ่านเรื่องราว ดูจะง่ายกว่ากล่าวให้เข้าใจในเพียงย่อหน้า

    ตอนนี้ผมนั่งอยู่ที่บาร์แห่งหนึ่ง หลังจากที่เก็บกระเป๋าเข้าที่พักเรียบร้อยแล้ว ผมมาเพื่อมองดูผู้คนในต่างที่ อาจเป็นความบังเอิญที่ผมหยิบหนังสือเล่มนี้มาด้วย นั่นเลยทำให้พบและเริ่มบทสนทนากับใครสักคน (หากไม่นับเจ้าของโฮสเทลกับพนักงานที่บาร์นี่)



 
‘เพลงรักคนพเนจร’
'นี่ ?'
'ทำไมได้มาที่นี่หละ หรือคุณเป็นคนพเนจร'
'ผมเคยคิด แต่ก็ยังไม่เข้าใจความหมายของคำนั้นซะทีเดียว'


'ยังเรียนอยู่?'
'ปี4 ขึ้นปี4'
'เดาว่าปีสุดท้ายของการเรียน ถูกมั้ย' 
'ถูก'
'เหมือนกัน ไปเจอหนังสือเล่มนี้จากที่ไหน'
'ผมได้มาจากพี่ชาย เขาเป็นนักเดินทาง'
'เขาได้บอกเหตุผลมั้ย ว่าทำไมต้องอ่าน' 
'แด่วัยหนุ่มสาว เขาพูดแค่นั้น
ตอนนั้นผมอายุ 20ปี พอดี'
'คงมีเรื่องราวมากกว่านี้ แต่คุณอาจยังไม่อยากเล่า'
'อย่าตัดสินเร็วไป ช้าลงอีกหน่อย'
'เปล่าเลย' เธอยิ้มแล้วพูดต่อ
'อันที่จริงการคุยกับคนแปลกหน้านับเป็นเรื่องสนุก 
หากพบเห็นความจริง(ใจ)ในบทสนทนา ว่ามั้ย' 
'คุณจะบอกว่าพบเห็นความจริงจากเรื่องที่ผมเล่าไปน่ะหรอ'
'เปล่า ฉันเห็นจากตัวฉันเอง และเมื่อสักครู่ฉันก็ได้เห็นจากคุณ
นั่นแปลว่าฉันพบเห็นความจริงใจในบทสนทนาของเราทั้งสองคนแล้วหละ'
'เห็นด้วยนะ ว่าแต่คุณเห็นด้วยกับความจริงอีกข้อมั้ย'
'ความจริงนั้นว่ายังไงบ้าง' 

'เราต่างเป็นคนเชื่อคนง่ายทั้งคู่'
'ถูกเผง' 

เสียงหัวเราะของเราทั้งคู่เคล้าเสียงขวดเบียร์ที่ถูกยกขึ้นมาชนกัน
'สูบมานานรึยัง' เธอถามพร้อมยื่นไฟเช็คให้
'ตอนปี2 ต้องตอบพร้อมเหตุผลมั้ย'
'เพราะเครียด?'
'ทำไมถึงคิดแบบนั้น'
'ส่วนใหญ่ใครก็ชอบตอบแบบนี้' 
'สำหรับเรานั่นก็ส่วนนึง อีกส่วนสำคัญ' 

ผมพ่นควันออกก่อนตอบไปว่า 

'ความสบายใจ'
'เออจริง เห็นด้วยเลย'

ส่วนเธอเริ่มสูบบุหรี่ประมาณเดียวกัน ช่วงขึ้นปีสอง เธอบอกว่าก็บรรลุนิติภาวะแล้วนี่นา 
ไม่น่าจะผิดอะไรอย่างน้อยก็ข้อกฎหมาย  

'ยาเส้นพันนี้เปรียบเหมือนดอกกุหลาบ ว่ามั้ย' เธอว่า
'คุณจะบอกว่ามันหอมแต่ก็อันตรายสินะ'

ยาเส้นที่ผมยื่นให้เธอเป็นกลิ่นวนิลา พันด้วยกระดาษอย่างใสอย่างดี ส่วนก้นกรองปกติไม่มีความเย็นแบบที่เขานิยมกัน เธอรับไปพร้อมจุดไฟ จากนั้นก็จุดให้เราคืน ก่อนเก็บลงกระเป๋ากางเกงตัวเอง 

'ประมาณนั้น กลิ่นคงรบกวนคนอื่นน้อยจนอาจเมินไปเลยก็ได้
เหมือนเอาไว้เตือนใจ'
'อาจมีคนสองประเภท หรือมากกว่าที่เราคิด'
'ยังไงนะ'
'หอมจนลืมคิดไปว่ามันคือควันบุหรี่ กับ หอมก็จริงแต่มันคือควันบุหรี่อยู่ดี'

ความเงียบเกิด ควันบุหรี่ลอยเคว้งจากปาก

'หากเป็นไปได้ ผมจะพ่นควันบุหรี่ให้เป็นสีท้องฟ้า'
'ท้องฟ้าตอนไหน ขยายความหน่อย'
'ไม่ได้คิดต่อเลย อยู่ ๆ ก็พูดออกมา
แต่ถ้ามีคนรักก็คงอยากให้มันเป็นท้องฟ้าแบบที่เขาชอบ'

'แล้วตอนนี้หละ' 
'อืม คงเป็นท้องฟ้าแบบที่ผมรู้สึก เหมือนจะหม่น แต่ก็ไม่ได้มีฝนตกนะ'

'งั้นย้อนไปที่หนังสือเล่มนั้น มันถูกต้องแล้ว
ถ้าพูดถึงช่วงอายุยี่สิบต้น มันไม่ใช่ทั้งเด็ก ไม่ใช่ทั้งผู้ใหญ่ 
มันคือช่วงที่กำลังเติบโต ว่ามั้ย'

'ว่างั้นก็ไม่ผิด เคว้ง ใช่มั้ยนะ'
'ประมาณนั้นเลย ช่วงข้ามผ่านน่ะ
อาจไม่ถึงกับเคว้ง เพราะยังมีเป้าหมายคือเรียนให้จบ' 


'มันเป็นมวลความคิด คล้าย ๆ ควันบุหรี่ 
คิดอยู่ตลอด
แต่ก็จางหายไปในอีกขณะ ถ้าลมแรงหน่อยอาจหายไปเร็ว 
บางวันที่ลมสงบ มันจะลอยค้างให้เห็นนานหน่อย'

'กำลังเปรียบเทียบลมกับอะไรบางอย่างอยู่หละสิ 
เดี๋ยว อย่าเพิ่ง ฉันเข้าใจนะ คิดว่างั้น'
'เข้าใจว่าไง'
'ก็ บางทีการพูดอะไรออกไปตรง ๆ มันยากใช่มั้ยหละ 
คุณอาจกำลังกลัว'
'ใช่ พูดอย่างนั้นก็ถูก เพราะบางทีความรู้สึกทั้งหมด มันไม่สามารถสื่อสารได้ในประโยคเดียว'

เธอไม่ตอบ แต่เหมือนแสดงออกเป็นนัยว่าให้พูดต่อ

'ผมคิดว่า บางทีเราพูดอะไรไปตรง ๆ
มันก็อาจมีความหมายเดียว เหมือนที่ผมพูดไปก่อนหน้านี้ 
ความรู้สึกทั้งหมด มันไม่จบในประโยคเดียว ครั้งเดียว คืนเดียว 
มันต้องการเวลา 
จะเป็นความกรุณาอย่างยิ่ง ถ้าหากบางคนช่วยให้เวลากับมัน 
มากไปมั้ย ถ้าจะพูดแบบนี้'

'อะไรที่บอกว่าคุณมากไป 
ไม่มีหรอก ความมาก ความน้อย อยู่ที่เราตัดสินมันไม่มีเกณฑ์วัด
ปล่อยให้เขาคิดไป คุณทำได้เพียงแค่ อย่าแบกความคิดคนอื่น'


 
คำพูดที่เธอพูด ผมเห็นด้วยตั้งแต่คำแรก มากไปไหม เธอตอบไปแล้วในประโยคก่อนหน้านี้ 


'5ทุ่ม ยังมีเวลาเหลือ'
'เอาสิ ยังมีอีกหลายเรื่องที่อยากแชร์ และอยากฟังในมุมของคุณ'

'ไหนเรื่องที่อยากแชร์' 
'นึกไม่ออกเฉยเลย' 
'พวกเรามีเวลาอีกไม่มาก'

'ผมฝันจะเป็นนกพิราบ โบยบินออกจากกรงเหล็กนี้สักที'
'นกกระดาษ 
เคยอ่านกวี ที่ว่า
นกกระดาษไม่อาจถูกกรงเหล็กขังไว้ได้'

'ทำไมคุณถึงฝันจะเป็นนกพิราบนัก'
'อาจเพราะเป็นสัญลักษณ์ของสันติภาพ ไม่รู้สิผมเพียงนึกไว้เท่านี้' 
'วันนี้เราอาจยังไม่ได้คำตอบ ทั้งนกพิราบขาวนวล หรือนกกระดาษ
แต่ในวัยหนุ่มสาวที่มากไปด้วยพลัง 
เราต่างเพียงต้องการหลุดพ้นจากกรงเหล็กนี้เสียที'









ถ้าเธอไม่เคยใช้เวลาไปกับมัน 
เหมือนฉันจะดี แค่ไหนก็ไม่สำคัญกับเธอ
ถ้าเธอไม่เคยใช้เวลาไปกับฉัน 
แล้วสิ่งใดที่เธอว่าเป็น สิ่งที่มีความสำคัญ 

https://www.youtube.com/watch?v=PiOQWyU36AU



แด่พี่ชาย 
แด่ฤดูร้อนปีที่แล้ว
แด่ฤดูกาล
แด่การเดินทาง
แด่วัยหนุ่มสาว
แด่ผมและคุณในวันนี้ คืนนี้ ขณะนี้ 


SHARE
Writer
CYANN
part-time
What time is it there

Comments