รักในเดือนพฤษภา
ปลายเดือนพฤษภาคม ในสายวันอาทิตย์ที่ไม่คิดว่าชีวิตควรมีอะไรพิเศษไปกว่าการนอนโง่ๆ บนเตียงขณะเครื่องปรับอากาศกำลังทำงาน ท่ามกลางอากาศข้างนอกที่ร้อนระอุราวดวงอาทิตย์สิบดวงกำลังยิงลำแสงพิฆาตลงมายังโลกมนุษย์ บนเตียงนอนที่เมื่อแปดเดือนก่อนยังมีบางคนนอนคุดคู้อยู่ข้างๆ ลมหายใจแผ่วเบา เนิบช้า เคยสงสัยบ่อยๆ ว่าเขากำลังฝันถึงอะไร หรือฝันถึงใครกันนะ แต่พอเขาลืมตาตื่น เขาก็มักจะถามเสมอเช่นกันว่า

“คุณนอนจ้องผมอย่างนี้นานแค่ไหนแล้ว”

“ตั้งแต่ตื่นนอน”

“ผมชอบที่นี่จัง... หลับสบายดีมากเลย”

ฉันเพียงอยากเก็บทุกรายละเอียดของเราระหว่างที่มีโอกาสได้อยู่ด้วยกันก็เท่านั้นเอง แน่นอนว่า... มันเป็นเพียงระยะเวลาอันแสนสั้นและฉันไม่สามารถที่จะเก็บเขาไว้ในชีวิตจริงได้

ชายหนุ่มที่เข้ามาในชีวิตเพียงหนึ่งปีสี่เดือน ระยะเวลาที่สั้นมากถ้าหากจะเรียกว่า “ความรัก” แต่ฉันมั่นใจว่ามันคือความรัก เขาทำให้ฉันรู้สึกตลกในความขี้หึงที่หากว่าไม่ใช่ความรัก...ก็คงไม่ตลกแน่

“ทำไมต้องเอาฝาชักโครกขึ้นด้วยอ่ะ ยืนฉี่เหรอ”

“ทำไมต้องมีแปรงสีฟันหลายอัน ปากก็มีปากเดียวนะ”

“ผ้าเช็ดตัวตั้งสามผืน ของใครบ้างเนี่ย มีเจ้าของหมดแล้วล่ะสิ”

“เสื้อยืด XL คุณมีได้ไง, คุณตัวเล็กจะตาย”

“คุณนอนด้านขวาของเตียง ทำไมคุณต้องมีหมอนอยู่หัวเตียงซ้ายด้วย”

เอาจริงๆ ถ้าเป็นคนที่ไม่รัก, ฉันอาจจะตอบแบบขวานผ่าซากตามมารยาทจากกมลสันดานของตัวเอง “เรื่องของกู” แต่เพราะเป็นเขา... ฉันเพียงแค่หัวเราะขำๆ และอธิบายอย่างใจเย็นและเอ็นดู

“คือชอบห้องน้ำสะอาดๆ น่ะ พอเอาฝารองนั่งขึ้นเราจะได้สำรวจความสะอาดได้ง่าย ทำความสะอาดง่ายด้วย อีกอย่างหมอฟันบอกว่าให้เปลี่ยนแปรงทุกๆ สามเดือน ก็เลยซื้อมาไว้เป็นโหล ขี้เกียจออกไปบ่อยๆ บางอันซื้อมาลองแล้วไม่ชอบเลยทิ้งไว้อย่างนั้น, ผ้าเช็ดตัวก็ได้มาจากของขวัญปีใหม่ไง ไม่เคยได้เหรอ? ส่วนเสื้อยืด ก็ไปงานวิ่งเค้าแจกมา ไซส์มันเหลือแค่นี้ และหมอน.... ก็มีไว้เผื่อคุณไง”

“แล้วไป...ว่าแต่ อะไรที่ไม่ชอบแล้วทิ้งง่ายๆ แบบนั้นเลยเหรอ”

“หมายถึงอะไรล่ะ คนหรือแปรงสีฟัน”

“ทั้งคู่”

“เปลี่ยนแปรงตามหมอแนะนำ, ส่วนคนน่ะ...ไม่เคยคิดอยากจะเปลี่ยน เพราะเราไม่เคยจากใครไปไหน มีแต่ทุกคนที่ไปจากเรา”

“ขอโทษนะ.... ไม่เศร้าสิ โอ๋ๆ”

เขารู้... วันหนึ่งเมื่อถึงเวลาเขาก็จะไปตามทางของเขา ที่เขามา ก็เพียงแต่แวะพักระหว่างทางของชีวิตเท่านั้นแหละ และฉันเองก็รู้ดีว่าฉันไม่ใช่ “ปลายทาง” ให้ใครมาปักหมุดแล้วหยุดหัวใจไว้ได้ – ฉันถูกสร้างมาให้รักคนอื่นแต่ไม่ได้ถูกสร้างมาให้ใครต้องรักฉัน มันเป็นแบบนี้มานาน และมันก็จะเป็นแบบนี้เรื่อยไป เจ็บปวดจนชินชาและสุดท้ายก็หลงลืมไปว่าเคยมี “หัวใจ”

แล้วสุดท้ายเขาก็กลับไปบนเส้นทางเดิมของชีวิตที่ไม่มีฉันอยู่ในนั้น

“คนที่เกินมาไร้ค่าเสมอนั่นแหละ” ฉันหัวเราะขื่นๆ – รับรู้และเข้าใจในความจริงของชีวิตที่ฉันไม่สามารถทำอะไรได้มากไปกว่ายอมรับมัน

แปดเดือนแล้วที่เขาไม่อยู่, ชีวิตเริ่มเข้าที่เข้าทาง ฉันเปลี่ยน “แปรง” ไปแล้วสามครั้ง ฉันมักจะนึกถึงเขาเสมอทุกครั้งที่เปลี่ยนแปรง – บนที่นอนยังมีหมอนวางด้านซ้าย, ผ้าเช็ดตัวก็ยังมีสามผืน ห้องน้ำก็ยังเอาฝารองนั่งขึ้นเหมือนเดิม... ทุกอย่างเหมือนเดิม, ไม่เหมือนเดิมก็แค่เขาไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วเท่านั้นเอง ทุกความทรงจำที่เกี่ยวกับเขานั้นยังคงอยู่ และฉันตั้งใจเอาไว้ว่าทุกอย่างจะคงเดิมตลอดไป – ฉันไม่จำเป็นต้องให้ใครเข้ามาในชีวิตอีกแล้ว เพราะเขาได้หัวใจของฉันไปแล้ว และหัวใจของฉันมันคงไม่สามารถเป็นของคนอื่นได้อีก

กระทั่งวานนี้... 


คนที่กดกริ่งหน้าบ้าน, ไม่ใช่เขาอีกแล้ว…. ฉันเริ่มไม่แน่ใจ, จะตามหัวใจกลับคืนมาดีหรือไม่ แต่กับคนใหม่ จะเรียกว่าความรักคง (ยัง) ไม่ได้, นั่นเพราะหัวใจไม่ได้รู้สึกว่าเป็นเช่นนั้น..../ Blue : 2405631012

#ปลาวาฬ
SHARE
Written in this book
รักในฤดูฝน
Writer
blue0416
etc.
"หมาขี้เหงา วิ่งไล่งับเงาในแดดบ่าย"

Comments