ในวันที่ฉันยิ้มให้ตัวเองไม่ไหว...

ยิ้มจริงๆกับฝืนยิ้มต่างกันตรงไหนตอบด้วยความสัตย์จริง...ฉันจำแทบไม่ได้เเล้ว

น่าเศร้าน่ะ :)
มันคงเป็นหนึ่งในข้อเสียอย่างหนึ่งของคนที่มักอารมณ์ดียิ้มแย้มแจ่มใส 
พวกเขามักคิดไปเองว่า...เราเข้มแข็งมากพอแล้ว

น่าแปลก ที่ตัวฉันเองก็คิดอย่างนั้นเช่นกัน
คิดไปเองว่า ตัวเองแข็งแรงพอสำหรับทุกสิ่งที่จะผ่านเข้ามา 
แต่เปล่าเลย!!
ฉันอ่อนแอและขี้ขลาด
ฉันพยายามซ้อนทุกสิ่งไว้ภายใต้รอยยิ้มจางๆกับท่าทางชิลๆที่เหมือนกับว่าฉันไหวและพร้อมรับ  มืือเสมอกับทุกความผิดพลาด


และในวันหนึ่งที่ฉันไม่อาจซ้อนทุกอย่างไว้ใต้รอยยิ้มได้อีกต่อไป
ใช่...ฉันระเบิดมันออกมา
แต่อย่างไรก็ตาม ยังคงมีอีกสิ่งหนึ่งที่ฉันต้องซ้อนคือการซ้อนตัวเองจากผู้คน 


ฉันเลือกระบายสิ่งที่อยู่ภายในเงียบๆมีเพียงตัวเองที่รู้ซึ้งถึงอารมณ์ที่ปะทุออกมา น้ำตาที่ค่อยๆไหลอาบแก้มอย่างเชื่องช้า เสียงสะอื้นที่ต้องคอยกลืนลงลำคออย่างอดกลั้น มันรู้สึกแย่ 


ฉันคิดมาตลอดว่า...
ถ้าไม่มีใครยิ้มให้เรา เราก็ยิ้มให้ตัวเองสิ



แต่ในวันหนึ่งที่ฉันยิ้มให้ตัวเองไม่ไหว 
ฉันขอเพียงได้หยุดยิ้มโง่ๆซักพัก ปล่อยตัวเองไปตามความรู้สึก ปล่อยน้ำตาเป็นตัวบอกสิ่งที่อัดอั้นอยู่ภายในและฉันก็ได้แต่หวังกับตัวเองว่า


จะกลับมายิ้มอย่างมีความสุขจริงๆในซักวันหนึ่ง:)
รอยยิ้มที่เศร้าที่สุด
คงเป็นตอนที่พยายามกลั้นทุกอย่างไว้มากที่สุด
คงเป็นตอนที่บอกตัวเองและคนรอบตัวว่า 'ไหว'
SHARE
Written in this book
L I F E , M O O D Y
Writer
Redsneakers
A little reader
I really like to wear my favorite shoes and walk in to the same place. I like to look at the moon through a small window from my bedroom which is like my only shelter.

Comments