ของขวัญจากเธอ ที่ไม่มีวันลืม
มันก็คงจะเป็นเรื่องปกติของชีวิตวัยรุ่นนั่นแหละครับ การชอบใครสักคนมันก็ทำให้หัวใจเราชุ่มชื่นขึ้นมา ความรู้สึกที่อยากจะเจอกับเธอมันทำให้เรามีกำลังใจในการไปโรงเรียนทุกวัน หากการสารภาพเพื่อขอข้ามเส้นความสัมพันธ์กับคนที่เราชอบแล้วเขาก็ชอบเราตอบ มันก็ถือว่าเป็นเรื่องที่น่ายินดีด้วย หากสิ่งที่ยากของการขอข้ามเส้นในความสัมพันธ์แบบเพื่อน ส่วนมากแล้วมักจะจบลงด้วยความผิดหวังไปซะมากกว่า

นั่นคือความคิดที่ "ผม" พยายาม หลอกและปลอบตัวเอง ในวันที่ถือดอกกุหลาบกลับมาบ้านพร้อมกับความผิดหวังที่ไม่ได้บอกกับ "เธอ" ไปว่า ผมยังรู้สึกกับเธออยู่เหมือนเดิม เพราะบาดแผลจากความผิดหวังที่เคยเกิดขึ้นผสมกับความไม่กล้าที่จะบอกเธอไปอีกครั้ง มันทำให้ "ผม" ไม่อยากเอาตัวเองไปเสี่ยงและเจ็บกับความผิดหวังส่วนนั้นอีกแล้ว ถ้าหากความสัมพันธ์กับ "ผม" และ "เธอ" อยู่กันแบบเพื่อนจะดีกว่า ผมก็ควรจะให้มันเป็นไปแบบนี้แหละครับ หากมันถึงเวลาจริงที่เหมาะสมแล้วจริงๆ บางทีเราอาจจะได้เริ่มต้นกันจริงๆก็ได้


ในช่วงม.ปลาย ความสัมพันธ์ของ "ผม" และ "เธอ" มันไม่มีอะไรไปมากกว่าการเจอกันในตอนเช้า ทักทายกันบ้างหากเดินสวนกันระหว่างเปลี่ยนห้องเรียน หรืออาจจะได้คุยกันมากขึ้นอีกหน่อยหากได้กลับบ้านพร้อม  เราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันมาตลอด 2 ปี สุดท้ายในรั้วโรงเรียน

ในช่วงจบการศึกษา ผมไม่แน่ใจว่าโรงเรียนอื่นๆ จะมีพิธีมอบดอกไม้ให้กำลังใจนักเรียนที่สอบเข้ามหาลัยหรือไม่ หากนึกภาพไม่ออก ให้ลองนึกถึงงานวันรับปริญญาที่มีธีมแบบชุดนักเรียน ม.ปลาย ก็ไม่ได้ต่างจากนี้เท่าไหร่ครับ หลังจากเสร็จพิธี เพื่อนๆและครอบครัวของแต่ละคนก็จะมาแสดงความยินดี มอบของขวัญ มอบดอกไม้ให้กับลูกๆหลานๆที่ได้เรียนจบ ..... "ผม" ก็ได้เตรียมดอกไม้มาให้ "เธอ" เช่นกัน แต่ความรู้สึกที่อยากจะมอบให้เพียงเพื่อแสดงความยินดีกับเธอเท่านั้น
มันคงเป็นดอกไม้ดอกแรก ที่ผมกล้าให้กับเธอโดยที่ไม่ต้องเขินอายและเธอเองก็รับดอกไม้ดอกนั้นของผมไปเช่นกัน นอกจากนี้ "เธอ" ก็ได้เตรียมของมาให้ผมด้วย มันเป็นช้อนสั้นที่มีรหัสนักเรียนของ "ผม" เขียนด้วยปากกาเคมีอยู่ที่ด้ามช้อน ...... แม้จะไม่รู้ความหมาย และไม่ได้ถาม "เธอ" ว่ารหัสนักเรียนและช้อนสั้นที่เธอให้มานี้มันมีความหมายว่าอย่างไร แต่มันก็เป็นของชิ้นแรกที่ "ผม" ได้รับมาจาก "เธอ" สิ่งที่ผมดีใจ ไม่ใช่เพราะเธอให้ของขวัญกับผม แต่มันเป็นรหัสนักเรียนของ "ผม" ที่ "เธอ" เขียนลงในด้ามช้อนต่างหาก รหัสถูกต้องแบบไม่มีตกหล่น ทั้งๆที่ผมเองก็ไม่เคยบอกรหัสนี้กับใครๆ เพราะคิดว่ามันเป็นเพียงแค่ตัวเลขจำนวนนักเรียนในโรงเรียนเท่านั้น ..... ผมเก็บของขวัญที่ได้รับมาในวันนั้น รวมถึงช้อนคันที่เธอให้มาไว้อย่างดีที่สุด และหลังจากวันนั้นพวกเราก้ได้แยกย้ายกันไปตามเส้นทางที่พวกเราเลือกเอาไว้......

หลังจากพวกเราเริ่มแยกย้ายกันไปตามมหาวิทยาลัยที่ได้เลือกเอาไว้ "ผม" เลือกที่จะอยู่มหาวิทยาลัยในละแวกกรุงเทพฯ ส่วน "เธอ" ขึ้นไปเรียนมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในภาคเหนือห่างไกลจากบ้าน และ "ผม" มากๆ หลังจากที่พวกเราเริ่มเปิดเทอมและปรับตัวให้เข้ากับสังคมใหม่ๆในมหา'ลัย 
วันหนึ่ง "ผม" ได้รับข้อความจากผู้ส่งที่ไม่คุ้นชื่อในไลน์ (Line) และผู้ส่งคนนั้นก็คือ "เธอ" นั่นเอง......(จบพาร์ท 4)
SHARE
Writer
Error_Exe
Story teller
This is my another channel to write about my feeling that I have with my friend(zoned) for 10 years and always.

Comments

ppatcharin
18 days ago
รอติดตามพาร์ทต่อไปนะคะ
Reply