03.03.2563 : คิดถึง...
เมื่อยามที่ท้องฟ้าโรยตัวด้วยสีดำ ถนนหนทางเต็มไปด้วยแสงไฟ กับฉันที่นั่งอยู่ในห้องพักห้องหนึ่ง...ดินแดนต่างบ้านเกิด
.
.
.
ครืด...ครืด...
สายเรียกเข้าจากแม่จ๋า
วันนี้เสียงของแม่คล้ายละคนเหนื่อยล้าเหลือเกิน ฉันกำลังหลงลืมอะไรไปหรือป่าวนะ? ใจดวงน้อยของแม่ที่เฝ้ารอลูกคนนี้ป่านนี้จะเหงาเพียงใด แม่จะแอบร้องไห้คนเดียวอยู่ไหม...ถึงภายนอกแม่จะเข้มเเข็งขนาดไหนแต่จริงๆ แล้วลึกๆ ฉันรู้ได้ว่าแม่เป็นคนอ่อนไหวเพียงใด อยากกลับไปกอด อยากเรียนจบมีงานทำที่ดี อยากใช้เวลาอยู่กับแม่ให้นานๆ ไม่อยากห่างกันแม้เพียงเวลาไม่กี่วัน แม่จ๋ารอลูกก่อนนะไม่นานหนูจะกลับไปหามอบความรักความอบอุ่นแบบที่แม่จ๋ามีให้กันเเละกันเสมอมา


.
.
.
รักแม่เสมอ...คนเก่งของหนู💓






SHARE
Writer
JenjilaWilajun
613130140104
What things we can't control? Just accept it and let it go.

Comments