หลัง | จาก | นี้
  ท่ามกลางคืนดวงจันทร์สีเทาสดใสที่ส่องสว่างผ่านเมฆอึมครึมสีดำสงัด หญิงสาวมัดผมหางม้าในเสื้อคลุมสีดำสนิทยืนอยู่บนสะพานข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา ท่ามกลางกระแสลมที่พัดผ่านและจ้องมองไปยังกระแสน้ำที่ไหลเชี่ยวอย่างนิ่งสงบ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มส่งผ่านผ้าปิดปากสีฟ้าอ่อนนั้นช่างคาดเดายากแต่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกข้างในที่ล้นเอ่อ และสับสนทำไมเราถึงยังอยู่ที่นี่กันนะ?  ความคิดที่ไหลผ่านราวกับสายลมแห่งความฝันดังขึ้นในหัวของเธอ เธอพิจารณาความคิดนั้นก่อนจมอยู่กับมันซ้ำไปซ้ำมา เธอจ้องมองกระแสน้ำด้านล่างอย่างไม่ลดละ ราวกับว่ามันมีคำตอบที่ตอบคำถามของเธออยู่ในนั้น
  "เบล..." เสียงเรียกนั้นทำให้เธอตื่นจากภวังค์ เบลหันไปด้านขวา เห็นหญิงสาวไว้ผมหน้าม้าในชุดนักศึกษาพร้อมหน้ากากแบบมีวาล์วที่มีขนาดใหญ่เกือบเท่าหน้าของเธอยืนอยู่ข้าง ๆ นัยน์ตาหรี่ลงเพราะแก้มที่ยกขึ้น เธอกำลังยิ้มอยู่ ก่อนที่จะต้องปัดหน้าม้าและปลายผมที่ถูกพัดมาปิดหน้าของเธออย่างทุลักทุเล เบลยื่นมือไปและปัดผมไปทัดหูอีกฝ่าย
  "สมกับเป็นมึง ลมแรงแบบนี้ยังไม่มัดผมอีก" เบลพูดเบา ๆ อีกฝ่ายหรี่ตามอง
  "ยางมันหายอะ เดี๋ยวค่อยไปซื้อ" เบลจ้องหน้าอีกฝ่ายสักพัก ก่อนหยิบยางมัดผมสีชมพูสดออกมาจากกระเป๋าเสื้อกันหนาว
  "เดี๋ยวนะ เบล สีนี้เลยหรอ?" หญิงสาวหัวเราะออกมาเบา ๆ เบลขมวดคิ้วและจ้องหน้าอีกฝ่าย
  "ทำไมวะแอม กูจะใช้สีนี้ไม่ได้เลยรึไง?" เบลเท้าเอว มองหน้าแบบหาเรื่อง
  "อ๋า หยอกน่า โถ่" แอมเกาะแขนอีกฝ่ายทำสายตาอ้อนวอน เบลถอนหายใจ ลูบหัวอีกฝ่าย ก่อนจะยื่นมือไปและค่อย ๆ มัดผมให้อีกฝ่าย ทั้งสองสบตากันสักพัก เบลจับผมแอมค้างไว้แม้จะมัดผมเสร็จแล้ว
  "...แล้ว จะปล่อยยัง" แอมชี้ไปที่มือของเบล เบลชักมือกลับก่อนจะลูบผมตัวเองแบบเขิน ๆ
  "ก็...ชอบทำให้ไม่ใช่หรอ มัดผมให้อะ" เบลพูด คราวนี้แอมเบือนหน้าหนีบ้าง แอมกระแอมเล็กน้อยก่อนพูดออกมา
  "แล้ว... มายืนเล่นเอ็มวีไรตรงนี้อะ?" แอมพูด ก่อนจะหันไปมองหน้าอีกฝ่าย เบลจ้องหน้าอีกฝ่าย ก่อนจะหันกลับไปมองกระแสน้ำที่ไหล เสียงน้ำไหลกับเสียงลมพัดผ่านดังท่ามกลางความเงียบก่อนที่เบลจะพูดออกมา
  "ก็...แค่คิดน่ะ" เบลหันกลับมามองหน้าแอม เท้าคางบนสะพาน
  "คิดหรอ? คิดอะไร?" เบลนิ่งคิดไปสักพักก่อนจะหันกลับมาจ้องตาอีกฝ่าย
แค่รู้สึกว่า...ชีวิตมันยากจังเลย  เสียงไซเรนวิ่งผ่านด้านหลังทั้้งสองคนไปก่อนที่จะค่อย ๆ เบาลง ทั้งสองคนจ้องกันสักพักก่อนที่จะหันไปมองด้านหลัง เห็นรถพยาบาลวิ่งผ่านไป ทั้งสองจ้องมองไปที่รถพยาบาลที่ติดอยู่ด้านหลังกลุ่มไฟดีแดงของฝูงรถจำนวนมากที่อยู่ด้านหน้า แม้จะรีบร้อนแค่ไหน แต่ดูเหมือนว่าใครก็ตามที่ขับอยู่ จะไปได้ไม่ไกลนักจากตรงนั้น
  "อืม... มึงไม่ได้คิดไปคนเดียวหรอก" แอมพูดขึ้นมาบ้างโดยที่สายตายังมองแสงไฟจากไซเรนที่หมุนอยู่บนรถแวนคันนั้น
  "แล้ว... หลังจากนี้มึงทำไรต่อ?" เบลถาม มองหน้าอีกฝ่าย แอมหันมา ก่อนจะคิดพิจารณาคำตอบ และหันไปมองเห็นขบวนฝูงรถค่อย ๆ เคลื่อนตัวได้ รถพยาบาลนั้นเปิดไฟเลี้ยวซ้ายตรงแยกที่ควรจะผ่านตลอด แต่ว่าเพิ่งจะขยับได้ตอนนี้เพราะรถคันแรก ที่ไม่ยอมเลี้ยวซ้าย
  "ก็กลับบ้าน..."
  "ไม่สิ... หมายถึง... อีก 2 เดือนข้างหน้า... มึงจะทำไรต่อหลังจากนี้?" แอมนิ่งไป
  "ไม่รู้ว่ะ... หางานไปก่อน แล้วค่อยเรียนต่อ...ล่ะมั้ง" แอมตอบ ก่อนจะมองหน้าอีกฝ่าย เบลพยักหน้าให้คำตอบนั้น
  "มึงอะ?" แอมถาม "กูหรอ?" เบลตอบ มองขึ้นไปบนท้องฟ้า จ้องมองดวงดาวที่เปล่งแสงโรยรินอยู่บนนั้น แอมมองตาม
  "เรียนต่อล่ะมั้ง เขาบอกกันว่า ให้เรียนสูงๆ ไว้น่ะ จบตรีก็ต่อโท จบโท... ก็ต่อเอก..."
  "อื้ม... แล้วหลังจากนั้นล่ะ?" แอมถามต่อ เบลยังคงไม่ละสายตาจากท้องฟ้า
ไม่รู้สิ
  เบลตอบก่อนจะหันมาสบตาแอมที่มองเธออยู่ก่อนแล้ว
  "ไม่รู้เลยว่าควรทำอะไร? กูไม่รู้อะไรเลย... พ่อแม่กูบอกว่าให้กูตั้งใจเรียน เรียนให้สูง ๆ... อืม..." เบลเงียบไป ก่อนจะพูดต่อ นัยน์ตาของเธอเริ่มแดง
  "แต่ไม่เห็นมีใครสนเลยว่า--" แอมยื่นมือมาปิดปากเบล เบลสะดุ้งมองอีกฝ่ายด้วยความงุนงง
  "กูเข้าใจแล้ว" แอมตอบกลับเรียบ ๆ เธอค่อย ๆ ปล่อยมือจากปากของเบล ทั้งสองจ้องตากัน เบลน้ำตารื้นขึ้นมา ก่อนจะค่อย ๆ ไหลออกมาจากดวงตาสีน้ำตาลช้า ๆ แอมยื่นมือมาเช็ดน้ำตาทั้งสองข้างเบา ๆ
  เบลกอดแอมเอาไว้แน่นเพื่อที่อีกฝ่ายจะได้ไม่เห็นน้ำตาที่ไหลพรั่งพรูออกมา แต่แอมก็รู้อยู่ดีเพราะไหล่ของเบลนั้นสั่นเป็นจังหวะช้า ๆ แอมลูบหลังอีกฝ่ายเบา ๆ ทั้งสองคนกอดกันอยู่อย่างนั้นนานนับนาที ก่อนที่จะผละออกจากกัน แอมยื่นมือมาจะแตะหน้าอีกฝ่าย แต่เบลจับมืออีกฝ่ายเอาไว้
  "มีโควิดป้ะเนี่ย?" เบลถาม
  "แน่นอนป้ะ หัวกูไม่ได้สระมาห้าวันละ ไม่รู้มีไรบ้าง" แอมตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
  "ยี้... จริงป้ะเนี่ย" เบลตอบแต่มือยังคงจับอีกฝ่ายเอาไว้ มือทั้งสองคนเปลี่ยนเป็นประสานกันและกุมมือกันไว้แน่น เบลหันไปมองรถราที่แล่นผ่านไป แอมหันไปมองตาม
  "ไม่ต้องกลัวนะ" แอมพูด เบลหันมามองคนข้าง ๆ แอมจ้องตาอีกฝ่าย ยกมือที่กุมกันขึ้นมาก่อนจะยิ้มออกมา เป็นยิ้มที่แม้ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากอันใหญ่ก็ยังปิดเอาไว้ไม่มิด
กูจะกลัวไปพร้อม ๆ กับมึงเอง
  ทั้งสองจ้องมองถนนที่อยู่ตรงหน้า จ้องตา พูดคุยกันเป็นพัก ๆ และหัวเราะให้กัน ท่ามกลางแสงไฟสีส้มที่สาดส่องมาจากด้านบน แสงไฟที่แรงยิ่งกว่าแสงจันทร์สีเทา ที่ค่อย ๆ ถูกกลืนกินโดยเมฆสีเทาบนฟ้าจนไม่เหลือความสว่างจากธรรมชาติ แต่ทว่าทั้งสองคนก็ไม่รู้สึกถึงสิ่งนั้น เหมือนกับที่ไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป

หลังจากนี้...

แด่คุณ
จาก คนขี้กลัว.
SHARE
Writer
SwimSZero
Anyone
Stay calm

Comments