ช่วงเวลาวิกฤต กับ เจ้าโควิดตัวร้าย
เดือนนี้เป็นเดือนที่ 6 
ของการทำงานที่แรกของฉัน
ใช่ค่ะ เดือนสุดท้ายสำหรับที่นี่...

หากจะเปรียบความรู้สึกของฉันกับงาน
ก็คงเหมือนรองเท้าคู่สวย ที่รูปลักษณ์ถูกต้อง
โดนใจ...

แต่ใส่แล้วกัดตีน
...

มันไม่พอดีเอาเสียเลย 
มันเป็นความสวยงามที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด
ยิ่งบวกกับโรคโคเวรที่โผล่เข้ามา 
ในขณะที่ฉันเพิ่งเริ่มงานไปได้แค่ 1 เดือน...

ไม่เข้าที่เข้าทาง
พินาศย่อยยับ ทุกอย่างที่กำลังจะไปได้ด้วยดี
ก็ฝืนไม่ไหว แหลกสลายลงไปหมด

ฉันมีปัญหากับ work from home อย่างรุนแรง
ทั้งกายและใจ
ความอ่อนล้า อาการนอนไม่หลับเรื้อรัง
อาการพะว้าพะวง 
กลายเป็นคนนอนไว เพื่อตื่นตอนตี 4 
มาจัดการงานที่คั่งค้าง...
วนลูปอยู่อย่างงั้น จนร่างกายไม่ไหว

และฉันเป็นคนสันโดษแบบประหลาด
เพราะฉันก็รักสังคมแบบพิศวง
การทำงานอยู่ที่ห้องคนเดียว
ทำฉันคลุ้มคลั่ง
โทรหาเพื่อนแบบนันสต๊อป
โทรจนไม่มีอะไรจะพูด เพราะต่างก็มือระวิงทำงานไปด้วย

โคตรไม่ปกติ
อาการหนักแบบคนแตกสลาย
พูดคำว่าอยากตายได้โดยที่รู้สึกจริงๆ 
ซึ่งแบบนี้ มันไม่ปกติแล้ว
รู้สึกอยากพบจิตแพทย์ทุก 15 นาที
บวกกับภาระงานที่ถาโถมมาอย่างประเดประดัง
และความใหม่มากๆของฉัน
ยุ่ยค่ะ

แก้จนยุ่ย รื้อทิ้งคือเรื่องปกติ 
งานห่วยจนแม้แต่ฉันก็รับไม่ได้
Performance คือพินาศ 
สภาพจิตใจคือแตกสลาย

พอโรคเริ่มซา กลับเข้าสู่สถานการณ์ปกติ
ฉันที่เพิ่งปรับตัวได้ ก็ต้องปรับตัวใหม่อีกครั้ง... 

งานช้า ทำเอารวนไปหมด โอเค จริงอยู่ที่มันทันเวลา
แต่มันก็ไม่ตรงตามสิ่งที่ควรจะเป็น
ฉันโดนเรียกคุย ไม่สิ ถ้าในภาษาฉันก็คงเป็นคำว่า
‘โดนทุบ’  3 ครั้ง ในเวลาไม่ถึง 3 เดือน 

จริงอยู่ ที่ฉันตีเบลอเก่ง แต่การโดนทุบ
ก็ทำเอาฉันเสียการทรงตัวเหมือนกัน 
ด้วยกระบวนการทำงานแบบทีม ฉันโคตรจะเข้าใจถึงเหตุผลนั้น
ไม่มีใครผิดในเรื่องนี้ เพราะคนผิดเพียงผู้เดียว
คือฉันเอง 

ด้วยปัจจัยหลายๆอย่าง 
ทำให้ฉันต้องขยับขยาย เปลี่ยนแปลง 
และหาโอกาสให้ตัวเอง

ฉันสมัครงานใหม่เรื่อยๆ ตั้งแต่เดืิอนที่ 2 ที่เริ่มทำงาน
ดูออกเลยใช่มั้ยคะ ว่ามีความสุขกับการทำงาน 😂

แล้วโชคชะตาก็พาโอกาสเข้ามาหาฉัน
โอกาสที่ฉันเห็นแล้วล่ะ ว่ามันไม่น่าจะราบรื่น
แต่ฉันก็พร้อมกระโจนไปคว้ามัน

ก็รีบไม่มากหรอกค่ะ คอนเฟิมบ่าย 2 หกโมงเย็นฉันเดินไปลาออกแล้ว 

ไม่รู้เหมือนกันว่าที่ใหม่ที่ได้มามันจะดีหรือไม่ดี
อาจจะแย่กว่าตอนนั้น หรือดีกว่าตอนนี้ก็ได้
ไม่มีใครรู้

แต่สิ่งนึงที่ฉันรู้คือ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น
ฉันจะยอมรับมันให้ได้ จะดี หรือร้าย ฉันต้องรับผิดชอบมันด้วยตัวฉันเอง : ) 



SHARE
Writer
Marisol
สตรีวัยกำดัด
ขี้บ่นเยี่ยงป้า เป็นบ้าอย่างเป็นปกติ

Comments

Thinking_Kid
17 days ago
บางทีก็อยากเกินไปลาออกง่าย ๆ แบบคุณ ว่าแล้วก็อยากลุยพอร์ตเลยค่ะ5555 /ขอให้สู้ๆและมีความสุขกับสิ่งที่คุณเลือกน้า
Reply
TAN_CHA
16 days ago
เป็นกำลังใจให้นะคะ คุณสุดยอดมากเลย โชคชะตาอยู่ในกำมือเราค่ะ สู้ๆ
Reply
beforeyesterday
15 days ago
ขอให้มีความสุขและโชคดีกับสิ่งที่เลือกนะคะ :-) สู้ๆ
Reply
Melodymy1502
12 days ago
เป็นกำลังใจให้นะคะ อีกไม่นานโอกาสที่ดีจะมาหาคุณ สู้ๆ
Reply
Beshy
12 days ago
เปลี่ยนงานช่วงนี้เหมือนกันเลยค่ะ
ไม่รู้ข้างหน้าจะเป็นยังไง แต่ก็เลือกแล้ว
อะไรที่เกิดขึ้นแล้วดีเสมอแหละค่ะ
ขอให้ราบรื่นนะคะ 🌻
Reply