เมาแล้วเพ้อ
ผมเมาแต่ผมยังรู้สึกและมีสติอยู่ส่วนหนึ่ง ผมจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิพม์ พิดหลักภาษาขออภัย

ผมมาคนเดียววันนี้ที่ร้านเหล้า ช่วงต้นของโรคระบาด ที่จะกวาดล้างหลายชีวิตบนโลก

นั่งฟังเพลง นั่งฟังโต๊ะข้างๆ คุยกัน 
แรกเริ่มนั้นคือความหลัง เพื่อนเก่า และจบลงด้วยรักร้างแสนเศร้า 

ช่างเหมือนกับชีวิตของผมเสียจริง ๆ 

คุณรู้มั๊ย เรืีองนี้ทำให้ผมคิดได้ว่า ผม...ไม่ใช่คนเดียวที่ต้องทรมานเรืาองความรัก 

ยังมีคนอีกหลายคน อาจเป็นคุณที่กำลังอ่านอบู่ อาจเป็นเพื่อนคุณ แต่โปรดรู้ไว้เถอะ ว่าเราไม่ต่างกัน

ถึงตรงนี้ผมโคตรเมา .... แต่ก็ยังยิ้มนะ ขณะที่พิพม์ ^^ 

เบียร์ของเธอยะงเหลืออีกขวด 

เธอคงกินไม่หมด 

ผมเองก็กินมาแล้วถึวสี่ขวด 

เวรเอ๊ย .... ทำไมร้านมันเปิดเพลงเข้าบรรยากาศตัง 

แต่พรุ่งนี้ผมคงลืมเธอแล้ว 

เธอผู้มีผมสีดอกเหล่า ทาเล็บสีขาว ใบหน้างดงามแต่แววตาหม่นเศร้า 

เช่นเดียวกับผม  ที่เมาจนแทบจะยืนไม่ไหว 

และเหงาจนแทบจะขาดใจ......

ราวร่างกายล่องลอยแต่หนักอึ้ง
สมองตึงตาค้างโลกเอียงหมุน
จับโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ เคียงข้างคุณ
เสียฃละมุนอุ่นรักเหงาเดียวดาย

โพสไม่ได้ มันบอกไม่ถึงร้อย บ้าบอฉิบหาย
นั่นยังไม่ถึงอีก บ้าเอ๊ย 

...............กรรม...ชื่อเรื่องไม่ถึงร้อย...ตัวอักษร



SHARE

Comments