พยายามเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจ
เพื่อนเหมือนเท้า แฟนเหมือนรองเท้า รองเท้าหาย เท้ายังอยู่กับมึงอยู่ 

ฉันดูเป็นคนผิดปกติเมื่ออยู่กับคนที่ฉันรักทั้งแนวคิด ความคิิด เราต่างกัน ต่างกันจนฉันตกใจเลยทีเดียว และที่น่าแปลกและเจ็บปวดคือฉันไม่ได้ถูกยอมรับจากคนที่รักมันค่อนข้างน่าแปลกนะ ฉันทะเลาะกับเธอเรื่องหนึ่งมันเป็นเรื่องที่ฉันก็คงผิดอยู่ส่วนหนึ่ง ฉันคิดว่าฉันฆ่าเธอน่ะ...
 
ฉันเคยคิดนะ แค่เคยน่ะ เหมือนกับการเขียนนิยายการ์ตูนเรื่องหนึ่งขึ้น ฉันชอบเขียนนิยายรวมถึงจินตนาการเรื่องต่างๆ คล้ายๆกับการคาดการณ์อนาคต ถ้าทำแบบนี้ เป็นแบบนี้ จะเกิดอะไรขึ้น? (ล่าสุดก็เขียนนิิยายวาดด้วยมือให้เธอคนนี้นี่แหละ แต่ทำนานมาก) โดยมีเธอเป็นต้นแบบตัวละครตัวหนึ่งแหละ
 
ฉันสงสัยจริงคุณเขียนเกลียดหรือเจ็บปวดหรือโกรธคนคนหนึ่ง(หรือคนรักที่เลิกลากันไป)จนคิดว่าถ้าเขาตายหรือหายไปจากโลกก็ดีไหม? ฉันเคยคิดตอนเลิกกับเธอ แต่ฉันไม่คิดจะทำจริงๆ มันผิดศีลธรรมและฉันคงไม่มีวันให้มือตัวเองหรือพยายามทำให้มือคนอื่นเปื้อนเลือดเช่นกัน

ฉันเคยเลิกลากันไปครั้งหนึ่งกับคนรัก แล้วก็กลับมาเจอกันในฐานะเพื่อนที่รู้สึกเกินเพื่อน เราต่างบอกกันว่าจะพยายามเข้าใจกันเรียนรู้กัน แต่ยังไม่ใช่แฟน มันเหมือนคนคุยที่ไม่มีสิทธิกันและกัน สถานะไม่ชัดเจนพร้อมเลือนหายไปได้ตลอดเวลา

คุณว่ามันน่าขำดีใช่ไหมเหมือนกับตลกเรื่องหนึ่ง...

ฉันเป็นคนที่เปิดกว้างความคิด ความรู้สึก ฉันรักการเข้าใจคนอื่นเพราะฉันอยากที่จะรู้เรื่องราวต้นเหตุเข้าใจคนอื่นเพราะไม่อยากผิดที่ตัดสินใครจากข่าวลือ เรื่องราว การได้เข้าใจคนอื่นเป็นเรื่องพิเศษจริงๆสำหรับฉัน

ทุกความคิดต่างๆย่อมมีต้นเหตุของความคิดนั้นเสมอแหละ ตาที่มองเห็น ใจที่รู้สึก จมูกที่ได้กลิ่น เสียงที่ได้ยิน และสัมผัสที่คุ้นเคย จะทำให้เกิดอารมณ์ที่เป็นต้นกำเนิดความคิดต่างๆ มากมาย ที่ขาดไม่ได้ก็คือจินตนาการนี่แหละ

อย่าลืมเข้าใจคนที่คุณรักให้มากๆล่ะ
SHARE

Comments