สวัสดีวันจันทร์
เราในวัยยี่สิบต้นมักตั้งคำถามอยู่เสมอว่าอะไรคือเหตุผลที่ทำให้มนุษย์วัยกลางคนส่วนใหญ่หมั่นพิมทักทายสวัสดีกันทุกเช้า ส่งต่อรูปภาพดอกไม้ไฟล์คุณภาพต่ำพร้อมแคปชั่นอวยพรจากห้องแชทหนึ่งไปสู่ห้องแชทอื่นๆจนกลายเป็นกิจวัตร, แม่เราเป็นหนึ่งในประชากรกลุ่มนั้นที่ต้องรีบตื่นเช้ามาทำกิจวัตรดังกล่าว

ครั้งนึงเราเคยแซวแม่ว่าสิ่งนี้มันเป็นเทรนของเจน baby boomer หรือเปล่า แม่ยิ้มเล็กน้อยกับคำพูดติดตลกของเรา “ก็คนแก่น่ะ อายุเท่านี้มันใช้ชีวิตไปวันๆแล้ว บางทีไม่รู้จะคุยอะไรกับใคร อย่างน้อยส่งรูปพวกนี้หากันมันก็ทำให้รู้ว่ายังมีชีวิตอยู่ วันไหนตายก็ไม่ได้ทักกันแล้ว” แม่หัวเราะร่วนเมื่อพูดจบ ในขณะที่ความนิ่งเงียบเกิดขึ้นกับเราเสียเอง ความขบขันก่อนหน้านี้ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกจุกๆที่เกิดขึ้นในอก

เรื่องน่าเศร้าที่เกิดขึ้นคือหนึ่งในเพื่อนร่วมชั้นสมัยเรียนของแม่จากไปอย่างสงบในคืนวันหนึ่ง เช้าวันรุ่งขึ้นทุกคนในห้องแชทต่างส่งข้อความทักทายหากันตามปกติแต่ไม่ได้รับการตอบโต้จากเพื่อนคนดังกล่าว ในเวลาต่อมาครอบครัวของเขาก็ได้ออกมาแจ้งผ่านทางเฟสบุ๊คส่วนตัวว่าเพื่อนคนนี้ได้เสียชีวิตแล้วด้วยอาการจากโรคประจำตัวที่เกิดขึ้นเฉียบพลัน “วันก่อนยังพิมหากันอยู่เลย” แม่เล่า...
ความตายนั้นเกิดขึ้นรวดเร็วเหลือเกิน ชีวิตของคนคนหนึ่งจบลงโดยที่เจ้าตัวยังไม่ทันจะได้ตั้งตัว คนรอบข้างเองก็เช่นกัน

บางทีชุดความคิดที่ว่า ยิ่งเวลาชีวิตเหลือน้อยลงเราจะรู้สึกมี motivation ในการลุกขึ้นมาทำอะไรสักอย่างมากขึ้น อาจเป็นเรื่องจริง
เหมือนที่คนเราชอบพูดกันว่าถ้าพรุ่งนี้ตายฉันจะทำสิ่งนั้น สิ่งนี้ แต่ในเมื่อทุกคนล้วนไม่รู้แน่ชัดว่าวันสุดท้ายของชีวิตจะมาถึงเมื่อไหร่ เหตุใดจึงต้องรอให้ถึงวันนั้นเล่า?

ชีวิตคนเรานั้นแสนสั้น และมันกำลังนับถอยหลังอยู่เสมอ, เมื่ออ่านมาถึงตรงนี้แล้ว เราอยากให้คุณลองย้อนมองสิ่งต่างๆรอบตัวให้มากขึ้น รายละเอียดเล็กๆน้อยๆที่ดูเหมือนจะไร้สาระกับชีวิตคนคนหนึ่งอาจมีคุณค่ามากพอจะต่อลมหายใจให้ใครอีกหลายคนได้

สวัสดีวันจันทร์,
ขอให้วันนี้เป็นวันที่ดี






SHARE
Writer
snam
film student
an amateur one,

Comments

Hakimee
4 months ago
คุณเขียนกินใจมากครับ ขอบคุณที่นำบทความดีๆมาเล่าให้ฟัง
Reply