บ่น ๆ ของคนแก่
เค้าว่ากันว่า คนแก่ย่อมระลึกถึงความหลัง คงจะจริง
       ย้อนกลับไปปีพ.ศ.2553 
นักศึกษาชั้นปีที่ 1 มหาวิทยาลัยราชภัฏแห่งหนึ่ง ทุกคนย่อมรู้ดี การเป็นเด็กปี 1 ต้องมีการเข้าค่ายธรรมะกันอยู่แล้ว
       ไม่น่าเชื่อการปลูกฝังเพียงไม่กี่ชั่วโมงจะเปลี่ยนแปลงโชคชะตาคนได้ทั้งชีวิต
กิจกรรมที่พีคสุด คือ การขออโหสิกรรมให้เจ้ากรรมนายเวร เมื่อขอเสร็จก็ทำสัญญาว่า 
จะสวดมนต์เจริญภาวนา 
ทำสมาธิ 2 นาที 
ทำทานโดยบริจาคเงินวันละ 1 บาท เพื่อไว้หยอดทำบุญ ค่าน้ำ ค่าไฟตามวัดต่าง ๆ
ฉันรักษาสัญญาอย่างเคร่งครัด มาตลอดระยะเวลา 5 ปี อาจด้วยใจที่รักในด้านนี้ หรือกลัวก็เป็นได้ ฉันปฏิบัติทุกวัน น้อยครั้งมากที่ไม่ได้ปฏิบัติ เพราะไม่สบาย
ปีพ.ศ.2558 ฉันจบการศึกษาเดือนมีนาคม 
สอบบรรจุราชการได้ที่ 1 บรรจุปุ๊บปั๊บ เดือนพฤษภาคม ฉันก็ยังปฏิบัติบ้าง แต่ทิ้งช่วงเพราะยังไม่เข้าที่ในงาน ฉันอยากย้ายมาก
โชคดีเป็นของฉันที่ในปีนั้นมีการสอบรอบสองเกิดขึ้นในปีเดียวกัน 
เดือนตุลาคมฉันสอบย้าย ได้ที่ 1 ย้ายปุ๊บปั๊บดังใจหมาย อยู่ในที่แห่งใหม่เดือนมกราคม 
พูดได้คำเดียว "เพราะบุญแท้ ๆ " 
ฉันก็ยังปฏิบัติจนถึงทุกวันนี้ ถึงจะห่างถึงห่างมาก แต่ก็รู้สึกดีที่ได้ทำ 
ฉันก็อดนึกไม่ได้เมื่อเห็นว่า
"หลายคนที่นึกถึงธรรมะเพราะหมดหนทางแก้ไขปัญหาในชีวิตแต่บางทีคนเราไม่ต้องรอมีความทุกข์จนถึงขีดสุดแล้วค่อยหันไปพึ่งธรรมะก็เป็นได้"

ไม่อยากจะอวด ฉันแชร์ประสบการณ์จนคนอื่นทำตามแล้วประสบความสำเร็จ มาบอกฉันตั้งหลายคนนะ 😊
SHARE
Written in this book
เมื่อวานของวันพรุ่งนี้
แต่ละวันความรู้สึกเกิดขึ้นมากมายในทุก ๆ ช่วงหายใจ แต่ความรู้สึกหนึ่งเดียวที่ติดตรึงไม่สามารถลบออกจากสมองและหัวใจได้ นั่นหล่ะ คือ สิ่งสำคัญที่น่าจดบันทึกเก็บไว้เป็นความทรงจำ .ไม่ว่าเรื่องร้ายหรือดี. #ฉันจะจดบันทึกทุกวันตราบที่ฉันยังมีความรู้สึก
Writer
Juji
เทพารักษ์
รู้สึกดีสักพัก จะรู้สึกรักไปเอง ❤

Comments