Anesthesia 101
มันเป็นชั่วขณะที่ฉันถามตัวเองซ้ำไปซ้ำมาว่าฉันทำผิดอะไร ฉันควรทำได้ดีกว่านี้ แต่สิ่งที่ออกมามันขัดกับความต้องการของคนอื่น performance ของฉันมันแย่ เขาผิดหวังในตัวฉัน ฉันไม่ควรยืนอยู่ตรงนี้ด้วยซ้ำ อยากลาออก หรือตายดี? ฉันทำอะไรได้บ้าง ตัวฉันไม่มีอะไรดีเลยไม่ใช่หรอ?

ความคิดวนไปมาหาทางออกไม่ได้ ตัวฉันติดอยู่ในที่ใดที่หนึ่ง หนีไม่ได้ นั่งจมปลักกับคำพูดในหัว ฉายซ้ำเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น ฉันดีไม่พอ ไม่เคยดีพอ

รู้ตัวอีกทีน้ำตาก็พรั่งพรูออกมาอย่างห้ามไม่ได้ มันไหลไม่หยุด ฉันเริ่มสะอื้น เพื่อนพยายามปลอบแต่ไม่ได้ผล พยายามเท่าไหร่ร่างกายก็ไม่เย็นลง ฉันสะอื้นซ้ำแล้วซ้ำอีก คนเริ่มมองมา ฉันไม่สบตาใคร ยิ่งคนมาปลอบใจดูเหมือนจะยิ่งกระตุ้นน้ำตาและก้อนสะอื้นให้มันมาจุกอยู่ที่คอ ฉันออกไปสงบสติข้างนอก โทรปลุกเพื่อนสมัยมัธยมต้นให้มานั่งฟังฉันร้องไห้ในเรื่องที่มันก็คงไม่เข้าใจเท่าไหร่นัก “สังคมที่มึงอยู่มันแย่เนอะ” เพื่อนพูดแบบนั้น และฉันก็เห็นด้วย

ฉันกลับเข้ามาหาเพื่อนหลังหยุดร้องไห้ได้ เพื่อนกำลังจะสอบในอีกไม่ช้านี้ เมื่อเข้าห้องไป ฉันมองเพื่อนสอบปฏิบัติ แต่ในใจก็ยังคิดวนเวียน น้ำตามาอีกระลอก เพื่อนยังไม่ทันสอบเสร็จ ฉันก็ต้องออกจากห้องไปร้องไห้อีกรอบ ร้องเท่าไหร่ก็ไม่พอเหมือนน้ำตาจะสามารถไหลออกมาเรื่อย ๆ อย่างไม่มีที่สิ้นสุด

บางทีฉันก็คิดว่าอาจเป็นความรู้สึกของฉันมันซับซ้อน หรือฉันไม่เก่งพอที่จะอธิบายสิ่งที่ฉันรู้สึกออกมาเป็นภาษาคนให้มนุษย์คนอื่นเข้าใจ พวกเขาเลยเห็นแต่น้ำตาของฉัน และรับฟังสิ่งที่เกิดขึ้นตามที่ฉันบอก แต่ไม่ได้รับรู้ว่าฉันรู้สึกอย่างไร ทำไมฉันถึงร้องไห้ สุดท้ายฉันก็หยุดร้องไห้ได้ ใช้ความพยายามเล็กน้อยในการพูดว่าคิดอะไรอยู่—แต่ไม่สำเร็จ หลังจากที่พยายามพูด 1 ประโยค ฉันก็เลิกพยายามในทันที

สุดท้ายฉันจะจำได้เพียงว่า มีใครสักคนเคยทำให้ฉันร้องไห้ จำสถานที่นั้น ๆ ได้ จำได้ว่าฉันดูน่าสมเพชขนาดไหน เมื่อหน้าตาที่น่าเกลียดของฉันมารวมกับน้ำตาที่ล้างทุกอย่างบนใบหน้า และก้อนสะอื้นที่ดูเหมือนจะไม่มีวันหยุดได้

กว่าจะยอมรับได้ว่าการที่ใครสักคนทำให้ฉันรู้สึกแย่ได้ขนาดนี้ ปัจจัยไม่ได้อยู่ที่การมีอยู่ของฉันเพียงอย่างเดียว มันขึ้นกับคนที่ทำให้ฉันรู้สึกแย่ด้วย ตอนที่ฉันร้องไห้อยู่เพื่อนพูดถึงผู้รับสาร ผู้ส่งสาร บางทีมันอาจจะไม่ใช่ความผิดฉันทั้งหมด บางทีการที่ฉันทำได้แต่ร้องไห้ มันอาจจะเป็นทางเลือกสุดท้าย หลังการเจอเขาทำให้ฉันเครียดสะสมตั้งแต่เมื่อวาน ฉันหนีไปไหนไม่ได้ การยิ้มให้ความยากลำบากบางทีก็เหนือบ่ากว่าแรง แต่พอร้องออกมาคนก็จะพากันสมเพช ตลกดี ไม่มีใครช่วยฉันได้ สุดท้ายฉันก็หยุดร้องไห้ รู้สึกดีขึ้นด้วยตัวเอง และความช่วยเหลือจากเพื่อนบางคน

แม้ว่าตอนนี้ฉันจะไม่ได้ร้องไห้อยู่ แต่คำถามพวกนั้นก็ยังวนเวียนอยู่ในหัวไม่จางหาย ฉันควรทำอย่างไร อดทน หนีไป หรือตาย?

คำตอบมีแค่อย่างเดียวเท่านั้น เพราะทั้งชีวิตที่ผ่านมาฉันได้รับอนุญาตหนีได้แค่ไม่กี่ครั้ง พ่อกับแม่มักทิ้งให้ฉันเผชิญกับสิ่งที่ฉันไม่ต้องการอยู่เสมอ พวกเขาไม่เคยถามฉันว่ารู้สึกอย่างไร ไหวหรือเปล่า ฉันก็แค่มีชีวิตตามเส้นและกรอบของเขา ความฝันของฉันเป็นเรื่องไร้สาระ เกิดขึ้นจริงได้ยาก พวกเขาหัวเราะขึ้นมาตอนที่แม่พูดถึงฝันของฉันให้ตากับยายฟัง แม่ตั้งใจทำให้ฉันอับอาย หรือไม่ในหัวของแม่ก็ไม่มีอะไรเลย แม่อาจจะสูญเสียความสามารถในการถนอมความรู้สึกของคนอื่นไปนานแล้ว โดยเฉพาะความรู้สึกของลูกสาวตัวเอง (แม่ใส่ใจพี่ชายเสมอ แม่รู้ว่าพี่อยากกินอะไร รู้ว่าพี่รู้สึกอะไร ชอบหรือไม่ชอบอะไร)

บางทีทางเลือกสุดท้ายอาจทำให้ฉันมีความสุขที่สุด แต่มีเหตุผลบางอย่างที่ทำให้ฉันไม่ได้เลือกมันในตอนนี้

เวลาคนหนึ่งคนฆ่าตัวตาย หรือแสดงออกว่าตัวเองกำลังจะฆ่าตัวตาย ฉันรู้สึกมาสักพักว่าสิ่งที่เราควรทำคือการติดต่อขอความช่วยหลือเท่าที่เราทำได้ ควรมี intervention ใด ๆ เพื่อปกป้องคน ๆ นั้นจากการพรากชีวิตของตัวเอง
สิ่งที่ไม่ควรทำคือการพูดว่าเคารพการตัดสินใจของเขา หรือเสียดายเพราะชีวิตของเขาควรไปได้ไกลกว่านี้ คำพูดเหล่านี้ช่างเสียมารยาทสิ้นดี คุณไม่มีสิทธิ์มาพูดว่าใครคนใดคนหนึ่งตัดสินใจอะไรบางอย่างผิดหรือถูก เมื่อคุณไม่ได้ประสบเหตุการณ์แบบที่เขาประสบอยู่ หากคุณเป็นคนที่สามารถให้ intervention แต่ไม่ทำ นั่นเป็นความผิดของคุณ คุณไม่มีสิทธิมาเห็นด้วยกับการกระทำของเขา และไม่มีสิทธิมาพูดว่าเคารพการตัดสินใจเขา เพราะจริง ๆ แล้วมันเป็นการตัดสินใจที่ขาดหลักเหตุผล เป็นอารมณ์ชั่ววูบ เกิดจากชีวิตที่บัดซบ ณ ขณะนั้น

สิ่งที่ฉันอยากบอกก็คือ หากวันหนึ่งฉันตัดสินใจเลือกทางเลือกสุดท้ายขึ้นมาจริง ๆ ขอให้คุณรู้ว่าคุณไม่ได้ผิดอะไร เพื่อนทุกคนของฉันก็เช่นกัน ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของพ่อและแม่ที่พยายามควบคุมชีวิตของฉัน เมินเฉยต่อเสียงสะอื้นและน้ำตาทั้งหมดในชีวิตฉัน ทำลายความฝันและเปลี่ยนมันให้กลายเป็นเรื่องตลก ถ้าวันหนึ่งฉันฆ่าตัวตาย ฉันอยากให้แม่รู้จากใจจริง ฉันตายเพราะแม่
SHARE

Comments