ชีวิตที่ (น่าจะ) ไร้ความหมาย
     จู่ๆวันหนึ่งก็เริ่มมีความรู้สึกว่า สิ่งที่เราอยากจะทำทั้งหลาย ที่อยากจะทำให้มันสำเร็จ มันเริ่มจางไป โดยที่เราไม่รู้และไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าเราจะทำมันไปต่อเพื่ออะไร ในชีวิตนี้เคยรู้สึกว่า สิ่งที่ทำให้ชีวิตเรามีความสุขที่สุดก็คือ การร้องเพลง แล้ววันหนึ่ง เมื่ออายุมากขึ้น เราก็เริ่มร้องเพลงออกมาได้ไม่เหมือนเก่า เพลงใหม่ๆที่ยิ่งออกมาเท่าไร เมื่อลองพยายามร้องตามก็รู้สึกราวกับว่า เหมือนมีตัวอะไรเกาะถ่วงอยู่ที่คอ มันดูลำบากมาก ในใจยังคิดเลยว่าอายุแค่นี้ไม่น่าจะทำให้การร้องมันเสียสูญไปได้ ก็พยายามหาเหตุผลมาลองรับ อย่างเคยร้องเพลงหนักๆเสียงสูงๆมามากมันก็เลยเสื่อมสภาพ และที่คิดไม่ตกเลยอีกอย่างคือ การพยายามเกินไป ก็คือ เราไม่ได้ร้องเพลงด้วยความรัก ไม่ได้ร้องด้วยความเพลิดเพลิน ไม่ได้ร้องเพลงด้วยหัวใจของเราอีกแล้ว แต่เราอยากจะร้องเพลงเพื่อชื่อเสียง เพื่อเงิน เพื่อให้คนยอมรับ ให้คนมาสนใจ ก็แอบเชื่อลึกๆว่า ชีวิตที่ไม่มีความสุขมันอาจจะมาจากการกระทำแบบนี้ ซึ่งมันควบคุมได้ยาก แม้จะรู้ตัวเองก็เถอะ แม้ว่ามันอาจจะไม่ใช่เหตุผลที่ทำให้การร้องเพลงมันเปลี่ยนไปก็ตาม หรืออาจไม่ใช่แค่การร้องเพลง รวมถึงการทำสิ่งต่างๆด้วย เราคงใช้เหตุผลกับสิ่งที่ทำมากเกินไป แต่บางทีเราอาจจะคิดมากเกินไปก็ได้ ซึ่งมันเป็นที่ยิ่งพูดก็ยิ่งหาที่สิ้นสุดไม่ได้ เพราะบางทีถ้าไม่ได้คิดอะไร มันก็อาจจะไม่มีอะไรก็ได้ แต่ก็ยากที่จะกลับ จนตอนนี้ก็พักจากการทำอะไรหลายๆอย่าง แล้วหันมาพักผ่อนให้มากขึ้น ให้สบายใจก่อน แม้ว่าจะรู้สึกไร้ความหมายก็เถอะ
SHARE

Comments