ช้าลงสักหน่อย
จงรักกันและกัน แต่อย่าสร้างพันธะแห่งรัก
และขอให้ความรักนั้น เป็นเสมือนห้วงสมุทร
อันเคลื่อนไหวอยู่ระหว่างฝั่งแห่งวิญญาณของเธอทั้งสอง
จงเติมถ้วยของกันและกัน แต่อย่าดื่มจากถ้วยเดียวกัน
จงให้ขนมปังแก่กัน แต่อย่ากัดกินจากก้อนเดียวกัน
จงร้องและเริงรำด้วยกัน และจงมีความบันเทิง
แต่ขอให้แต่ละคนได้มีโอกาสอยู่โดดเดี่ยว
ดังเช่นสายพิณนั้น ต่างอยู่โดดเดี่ยว
แต่ว่าสั่นสะเทือนด้วยทำนองดนตรีเดียวกัน
จงมอบดวงใจ แต่มิใช่ต่ออีกฝ่ายหนึ่ง
เพราะหัตถ์แห่งชีวิตอมตะเท่านั้นที่จะรับดวงใจของเธอไว้ได้
และจงยืนอยู่ด้วยกัน แต่อย่าใกล้กันนัก
เพราะว่าเสาของวิหารนั้นก็ยืนอยู่ห่างกัน
และต้นโพธิ์ ต้นไทรก็ไม่อาจเติบโตใต้ร่มเงาของกันได้ - Kahil Gibran



Sunset ครั้งที่  5 และบทกวีของ Kahil Gibran ที่เข้ามาในหัว 

ไม่รู้ติดใจอะไรนักหนากับร้านนี้ แต่ก็เพลินดีเวลาที่มานั่งทุกครั้ง 

ขณะที่อเมริกาโน่เย็น เข้มจัด ไม่ใส่น้ำตาล กำลังไหลลงคออยู่นั้น ความขมและเย็นสดชื่น ก็ค่อยๆ ปลุกอาการง่วงซึมได้เป็นอย่างดี สมองพอแล่นต่อได้นิดหน่อย 

ที่นั่งตรงข้ามคือหมอนเก่าๆ หนึ่งใบ เรานั่งจ้องมองมันด้วยความสงสัย และลองจินตนาการว่าจะเป็นใครที่จะมานั่งสบตาเราอยู่ตรงนั้น 

เรื่องของความรัก เป็นเรื่องที่กวนใจมาได้ซักระยะใหญ่ๆ แล้ว น่าจะประมาณ 6-7 เดือนได้ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร พยายามหาคำตอบแล้ว แต่ก็ไม่เจอ ก็เลยได้แต่ปล่อยให้มันลอยไปลอยมาอยู่อย่างนั้น

ถ้าเราจะรักใครซักคน เราจะรักเขาที่อะไร? ถ้ารักที่หน้าตา วันหนึ่งก็ต้องเหี่ยวแห้งโรยราไป ถ้ารักด้วยความต้องการ ด้วย SEX พอหมดวัย มันก็คงหมดไป ถ้ารักที่เป็นรัก แล้วรักที่ว่ามันคืออะไร? แล้วต่อจากนั้นล่ะ? สรุปแล้ว ความรักที่เราต้องการจริงๆ มันคืออะไรกันแน่? 
คำถามเหล่านี้วนเวียนอยู่ในหัว แต่ก็ไม่เคยได้คำตอบจากมันซักที 

เหมือนเป็นเวลาที่เหมาะสมกับชีวิตที่นี่ ในแต่ละวันที่ใช้ชีวิต ก็มักจะมีเรื่องราวของความรักมาให้เราได้เห็น ได้ฟังกันอยู่บ่อยๆ ทั้งจาก อา ทั้งสองในมุมของผู้ครองเรือนที่ผ่านกันมาแล้วกว่าครึ่งชีวิต ในมุมของพี่สาว ที่กำลังบอกเล่าถึงประสบการณ์ของการเป็นแม่และพ่อ มันไม่ใช่การสอนแบบพี่สอนน้อง แต่เป็นการแบ่งปัน การกระทำจากตัวเราในบทบาทของพี่ชายและน้าที่ไปรับหลานทุกเย็น แล้วก็ไม่พ้นเจอหลอกให้ซื้อขนมให้ทุกรอบ ในมุมของนักอ่านที่บังเอิญไปเจอหนังสือที่น่าสนใจเกี่ยวกับความรัก ชื่อว่า The 5 Love Languages: The Secret to Love that Lasts 

ไม่ว่าจะมุมไหนๆ ก็ล้วนแล้วแต่น่าสนใจทั้งสิ้น แต่อาจหงุดหงิดอยู่นิดหน่อยกับตรงยังไม่ได้คำตอบ 

สุดท้ายก็ได้แต่นั่งเอ็นจอยกับโมเม้นต์ทุกโมเมนต์ที่ได้กล่าวไป ในเรื่องของความรัก 

คำถามที่วนเวียน และคำตอบที่ค้างคา 

อาจเพราะอายุเริ่มมากขึ้น ก็เลยปล่อยผ่านไปได้ง่ายขึ้น คงไม่ต้องรีบอะไร ซักวันก็คงจะได้พบกับคำตอบเอง 

รัก

(: 

ปล. ภาพที่จะหาให้เข้ากันว่ายากแล้ว การตั้งชื่อเรื่องก็เริ่มยากไม่แพ้กัน 555
SHARE
Written in this book
บทความสั้น
Writer
lullably
writer
Reader/Narrator

Comments

lonely52hz
5 months ago
รักที่แท้จริงคืออะไรกันแน่? คำตอบจองทุกคนไม่เหมือรกันเลย สุดท้านเราคงต้องค่อยๆ ตามหาคำตอบของตัวเองจนกว่าจะเจอ ช้าๆ ลงหน่อย ไม่ต้องรีบ เหมือนชื่อเรื่องของคุณแน่เลย 😁😁
Reply
lullably
5 months ago
ค่อยๆ ไปครับ (;