คิดถึง♥
เวลายังคงหมุนไป หมุนผ่านตัวเราไปเหมือนเดิมทุกๆวัน ปีแล้วปีเล่าฤดูกาลผันเปลี่ยน เราต่างพบเจอผู้คนมากมาย บางคนตอนนี้ก็สูญหายไปเสียแล้ว การใช้ชีวิตที่แสนวุ่นวายในแต่ละวันมันไม่เคยง่าย กลับกันมันยากขึ้นด้วยซ้ำ บททดสอบชีวิตที่ถาโถม

"เหนื่อยไหม"
เคยถามตัวเองบ้างหรือเปล่า หรือเธอเอาแต่ใช้ชีวิตเป็นห่วงคนนั้นคนนี้จนลืมคนที่ใกล้ตัวที่สุดของเธอไป รักเค้าให้มากๆเพราะในวันที่ไม่เหลือใครเค้านี่แหละจะอยู่กับเธอ


เราผ่านฤดูฝนที่เปียกปอนมาแล้ว ชีวิตหน้าฝนไม่ราบรื่นนัก แต่ยามใดที่ฝนตกอากาศก็ดีไม่น้อย ฟ้าหลังฝนนั้นก็สดใสเสมอ เสียงฝนบางครั้งหากตั้งใจฟังมันทำให้รู้สึกดีนะ


วันนี้ลมหนาวพัดมากระทบตัวเบาๆพอให้รู้สึกสบายตัว อากาศหม่นในฤดูนี้ทำเอาเหงาอยู่เหมือนกัน ท้องฟ้าสีเทาอมส้มยามเย็น ดวงดาวบนท้องฟ้า ตึกรามบ้านช่อง ความเงียบสงัดในตอนกลางคืน ฉันและความคิดถึงที่ส่งไปไม่ถึงเขาสักที

มองท้องฟ้าแล้วเฝ้าคิดถึงเขาคนที่ไม่ได้พบเจอกันนานแล้ว ไม่รู้เขาคนนั้นจะมองท้องฟ้าแล้วคิดถึงเราแบบนี้บ้างหรือเปล่า เราอยู่ใต้ฟ้าเดียวกันแต่ห่างไกลกันเหลือเกิน ห่างมากๆ


"กลัวความห่างจะไม่ทำให้เราคิดถึงกันอีกแล้ว"


ใจหายกับประโยคนี้ตอนอ่านจบ มันน่ากลัวจริงๆนะ คนคนนึงที่เราเคยรักมาก คิดถึงอยู่แทบทุกลมหายใจ แต่จู่ๆวันนึงก็หลงลืมเขาไปเสียอย่างนั้น


เราก็คงจะยังจำเขาได้ จำได้ว่าเคยรักเคยโหยหาเคยคิดถึงยังไง แต่คงไม่รู้สึกอะไรอีกต่อไปแล้ว ที่เรากลัวก็คงเพราะตอนนี้เรายังรักยังรู้สึกอยู่ล่ะมั้ง 



เราอยู่แบบมีความสุขไม่ได้หรอกถ้าไม่มีเขาอ่ะ แต่เขาสิ กลับอยู่ได้




ความจริงบางอย่างแม้เจ็บปวดแต่ก็คือความจริง เรารักเขาแม้เรามีน้ำตาก็คือความจริง บางครั้งรักเขาทั้งรอยยิ้มนี่ก็จริง ยิ้มทั้งน้ำตาก็จริง แล้วจะไม่ให้  สับสนได้อย่างไร?


เขาเองทำเหมือนว่าเราสำคัญต่อเขามาก แต่ก็มีคำว่าเหมือน การกระทำกับคำพูดที่สวนทาง น่าเศร้า


เขาทำให้เรารู้สึกราวกับว่าสามารถจับต้องดวงจันทร์ได้ ไม่ใช่ว่าเราสามารถครอบครองของที่เป็นไปไม่ได้ได้นะ แต่มันคือการที่เรารู้สึกใกล้ดวงจันทร์มากกว่าเขาเสียอีก


เขาคือเจ้าของรอยยิ้มและคราบน้ำตา เป็นดวงอาทิตย์ที่สดใสและค่ำคืนมืดมนที่ฝนกระหน่ำ อบอุ่นและหนาวเหน็บ นั่นแหละเขา


เขาว่าเราน่ะสำคัญ แต่ก็ไม่เคยเลือกเรา

SHARE
Writer
Antil
AAN
Me and You feel blue

Comments