สวนดอกไม้ของเด็กชายผู้ยากจน
ณ ดินแดนชายขอบบนใจกลางเมือง ในสถานเกือบรกร้างคละคลุ้งฝุ่นอิฐ ฝุ่นปูน กลางเขตเมืองเขตแดนแห่งศิวิไลซ์ พานพบเด็กยากจนในหมู่ชนผู้หยิบจับจ่ายใช้สอยเงินซื้อความสุขตามต้องการ จิตใจเขาร่ำไห้แม้เขาจะยิ้มแย้มอย่างเบิกบานท่ามกลางทุกๆคนก็ตาม


เด็กชายยากจนคนนั้นเกิดและเติบโตในสวนดอกไม้งาม เขาเฝ้าปลูกและดูแลสวนของเขาให้งดงามเสมอ ผู้คนมากมายเข้ามาเดินเล่น มาชมสวน มาดมดอมเชยชมเหล่าดอกไม้ บ้างมาช่วยปลูกช่วยดูแล บ้างช่วยรดน้ำช่วยพรวนดิน บางคนเพียงมาเพื่อเดินชม เผลอย่ำเหยียบดอกไม้ต้นเล็กต้นน้อยไปบ้างก็มี กระนั้นนั่นแลคือปกติของชีวิต มันคงเป็นปกติของไม้ดอกทุกสวน ของทุกผู้

จนวันหนึ่งมีเด็กชายผู้ร่ำรวยเดินเข้ามาหาเขา เขากล่าวกับเด็กยากจนคนนั้นว่า “ฉันจะมาช่วยมาอยู่ร่วมในสวนนี้ ฉันจะหยิบยื่นจะดูแลมันให้เอง” 

เพียงเวลาไม่นานนักเด็กชายร่ำรวยก็หว่านปุ๋ย รดน้ำ ดอกไม้ไปทั้งสวน ประหนึ่งว่าเขาได้เร่งเร้า เร่งรัดการผลิบานดอกไม้แลใบไม้ภายในสวน แต่กลับกันทุกครั้งที่ก้าวเดิน เขาย่ำเหยียบ ทุกไม้ ทุกดอก ทุกต้นภายในพื้นที่สวนที่เขาได้ก้าวผ่าน ในขณะที่มือซ้ายของเขาพรวนดิน มือขวาเขาจับที่ดินอีกฝั่ง ขยี้ขย้ำไม้ตั้งแต่ราก ทุกห้วงขณะที่เขาเดินรดน้ำจนฉ่ำชุ่ม เท้าของเขาก็เตะดึงเอาต้น ราก ดอกและใบติดขึ้นมาด้วยตลอดทาง เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าได้ทำอะไรลงไป

เด็กชายยากจนเข้าไปห้ามปราม แต่เด็กชายร่ำรวยกลับตอบกลับเพียงว่า ไม่เป็นไรหรอก แล้วกระทำต่อเช่นเดิม การกระทำนั้นแสนยาวนานแม้กาลเวลาผ่านไปเพียงชั่วขณะเดียว 
เด็กชายร่ำรวยเดินห่างไป ไกลออกไป เข้าไปในสวน ลึกขึ้น ลึกขึ้น ป้ายหวงห้ามที่ตั้งอยู่นั้นคือส่วนลึกสุด ห้ามเข้าไป ห้ามใครๆก้าวเข้าไป เด็กชายร่ำรวยเดินผ่านป้ายไป ไม่สนใจ กล่าวว่าไว้ใจได้ เราสนิทกันมากพอ แล้วกระทำการเดิมที่ตนคิดว่าเป็นการปลูก การดูแล เจ้าสวนดอกไม้งามสวนนี้ 

เมื่อเด็กชายยากจนหันไปมองสวนของเขา ตัวของเขานั้นแทบจะสิ้นแรง เขาจึงตะโกนส่งเสียงห้ามปราม ปรารถนาเพียงว่า“ฉันต้องรักษาสวนดอกไม้ของฉันไว้ ส่วนที่ยังเหลืออยู่ ฉันต้องรักษาไว้” 
เพราะอะไรกันนะ เพราะเขาเดินเข้าไปในสวนของฉันจนไกลแสนไกล หรือเพราะเราทั้ง 2 คนนั้นใกล้กันเกินไปมากๆนะเสียงนั้นส่งไปไม่ถึง แม้จะตะโกนโห่ร้องให้ดังเท่าไรก็ไปไม่ถึง ไม่ถึงเลย มิใช่ไม่ถึงหูหรือไม่ได้ยินแต่ไม่ว่าเสียงตะโกนห้ามปรามนั้นจะดังเท่าไหร่ เสียงนั้นก็ไปไม่ถึงหัวใจของเด็กชายที่ร่ำรวย

เขาทำได้เพียงยืนมองสวนเขาถูกทำลายด้วยน้ำตาที่เจิงนองเคลือบตัวอาบสองแก้ม หยดน้ำตาที่ไหลรินออกมาจากหัวใจผ่านดวงตาดวงน้อยๆ รินไหล ราดรด โชลมความเศร้าโศกลงไปบนใจตนอีกครั้ง ทำได้เพียงยืนดู เด็กชายร่ำรวยผู้นั้นทำลายสวนดอกไม้ที่เป็นดั่งความสุข ดั่งชีวิต ดั่งดวงใจของเขาไปเรื่อยๆ ต่อหน้าต่อตา 
ทำอะไรไม่ได้ ฉันทำอะไรไม่ได้เลย
ดูโดยที่ทำสิ่งใดไม่ได้เลย สิ้นไร้เรี่ยวแรงจะห้ามปราม คำว่า “ไม่ต้องห่วง” ที่พูดกลับมาในทุกครั้งที่เขาหันมาที่เด็กชายยากจน ยิ่งเป็นเหมือนมีดที่กรีดแทงบาดลึกลงไปในหัวใจ ไม่ทันจะรู้ตัว สวนดอกไม้สวนนี้ก็ถูกเด็กชายร่ำรวยครอบครองไปจนหมดสิ้น ฝากทุกร่องรอยไว้ในสวนที่อุตส่าเฝ้าปลูกเฝ้าดูแลมานานแสนนาน เด็กชายยากจนมองมาที่เรือนกายแห่งจิตใจของตนเอง เขาแทบไม่เหลือตัวตนอีกต่อไป แทบสูญสิ้นทุกรู้สึก ทำได้เพียงแค่ยิ้มตอบรับทุกการกระทำของทุกคนรอบกาย ยิ้มที่เจ็บปวดที่สุด คือยิ้มตอบเด็กชายร่ำรวยในทุกๆครั้งที่เขาหันกลับมามองและยิ้มให้หลังจากฝากร่องรวยไว้ในสวน

ในเมืองใหญ่ที่ใครต่อใครเข้าใจว่านี่คือความเจริญ ณ ดินแดนชายขอบบนใจกลางเมือง ในสถานเกือบรกร้างคละคลุ้งฝุ่นอิฐ ฝุ่นปูน กลางเขตเมืองเขตแดนแห่งศิวิไลซ์ สวนดอกไม้ถูกดูแล ถูกเยียวยา ถูกทำลาย ทั้งหมดนั้นเกิดขึ้นที่นี่ ที่ตรงนี้ ทั้งรอยยิ้มและหยดน้ำตาของเด็กชายผู้ยากจนแย้มบานและไหลริน ที่นี่ ตรงนี้

น้ำตาหลอกลวงทำร้ายผู้คน รอยยิ้มหลอกลวงทำร้ายตัวเอง
SHARE
Writer
PJAW
Otherness
หรือ...

Comments

jeejeeghj
9 months ago
เราไม่รู้ว่าบทความนี้ต้องการจะสื่ออะไร คนเขียนช่วยอธิบายได้มั้ย เผื่ออาจมีอะไรที่เรามองข้ามไป
Reply
PJAW
9 months ago
จริงๆ มันคือเรื่องของเพื่อนของผมคนหนึ่งน่ะครับ
เขาบ่นระบายเรื่องบางเรื่องซ้ำๆมาซักพักเกี่ยวกับเพื่อนสนิทของเขาคนนึง
ผมพยายามอุปมาตัวเขาทั้งคู่เป็นเด็กชายทั้ง2และอุปมาความรู้สึกและการกระทำต่อความรู้สึกเป็นสิ่งต่างๆขึ้นมา มันอาจจะเข้าใจยากสักหน่อย ครั้งต่อๆไปผมจะพยายามสื่อให้รู้เรื่องมากกว่านี้

แต่ไม่ว่าอย่างไร สุดท้ายแล้วตัวผมก็ได้ตายไปจากบทความนี้ตั้งแต่มีใครสักคนเริ่มอ่านมันแล้ว
ผมก็อยากให้ทุกคนที่อ่านได้ตีความไปในทางของตนเอว ทางที่ตัวเองเข้าใจ และอยากให้ผู้อ่านเป็นผู้กำหนดเองว่าตัวเองอยากให้เรื่องนี้มีความหมาย หรือสื่อความหมานว่าอะไร
jeejeeghj
9 months ago
ขอบคุณที่ตอบคอมเม้นท์ค่ะ บางทีอาจจะเป็นเราเองที่พยายามจะตีความไปว่าเรื่องนี้สอนอะไร จนลืมไปว่าในบางเหตุการณ์ไม่ต้องพูดอะไร แค่รับรู้ และรับฟังในเรื่องๆนั้น ก็เพียงพอแล้ว 😊😊✌️✌️
Reply
PJAW
9 months ago
ยังไงก็ขอบคุณมากๆครับที่ถาม ขอบคุณที่สุดเลยคือขอบคุณที่พยายามหาความหมาย พยายามเข้าใจตัวบทความ มันเป็นกำลังใจให้ผมมากๆจริงๆครับ