ทั้งคลั่งรักและตั้งใจรัก
ต่อไปนี้ -เขียนไขและวานิช

' ก็ความรักของเรา เธอทิ้งไว้ให้ฉัน เพียงลำพัง... เพียงลำพัง '




เสียงเพลงที่ดังไปทั่วห้องผ่านลำโพง Marshall ตัวโปรด
ที่ตอนนี้กำลังวนกลับมาเล่นเพลงแรกของ  Playlist ที่ถูกสร้างขึ้น
โดยคนคนหนึ่งที่คลั่งรักชิบหาย แต่ผลพลอยได้กลับเป็นความเศร้าซะงั้น

ใช่... มันวนกลับมาเล่นเพลงแรกของ Playlist นี้เป็นรอบที่ร้อยได้
ช่างเป็นเรื่องที่น่าขันแต่กลับเศร้าอย่างบอกไม่ถูก
ก็นะ...Playlist นี้รวมแต่เพลงของศิลปินที่ขึ้นชื่อได้ว่า
เป็นผู้มีวัตถุดิบในการแต่งเพลงคือความเศร้าอย่างเขียนไขและวานิชเลยนี่นา

ครืด...ครืด...
เสียงโทรศัพท์มือถือที่ดังขึ้น 
ทำให้ผมที่กำลังซึมซับไปกับเนื้อเพลง
ต้องหลุดออกจากภวังค์ของความรู้สึกในใจ 
พร้อมกับกดปุ่มสีเขียวบนหน้าจอ
หลังจากอ่านชื่อของบุคคลปลายสาย
ที่โทรเข้ามาขัดอารมณ์ของผมในตอนนี้

: ฮัลโหล มีไร
: อยู่ห้องป่าว จะแวะเข้าไปหา
: อือ
: เบียร์มั้ย แวะซื้อของที่มินิทาร์ทพอดี
: ก็ดี

' เฟิง ' เพื่อนสนิทที่สุดของผมตั้งแต่เข้ามาเรียนในรั้วมหาลัย
อ่า... พอคิดๆ ดูแล้ว ประโยคที่เขาว่ากันว่า
' ถึงแกจะมีเพื่อนมากมาย แต่คนที่แกจะโทรไปร้องไห้ได้ มันจะมีซักกี่คน ' 

งั้นก็คงจะเป็นเฟิงนี่แหละ หนึ่งในคนที่สามารถโทรไปร้องห่มร้องไห้เป็นบ้าเป็นหลังกับมันได้
ไม่สิ่... เป็นเฟิงคนเดียวนี่แหละ 
ต้องยกตำแหน่งนี้ให้เฟิงคนเดียวเลย

เสียงหัวเราะ ในลำคอพร้อมกับส่ายหัวไปมาเบาๆ 
ที่ตอบสนองกับความคิดของผมด้วยความรู้สึกขอบคุณในใจที่อย่างน้อยก็ยังมีคนที่พร้อมจะอยู่ข้างเราเสมอ

แม้ว่าโลกนี้มันจะเหลวแหลกพังทลายไม่มีชิ้นดีก็เถอะ

: เปิดประตูหน่อยไอเต

แต่ถึงโลกนี้มันจะเหลวเป้วขนาดไหน ก็ใช่ว่าจะไม่มีเรื่องดีๆ อยู่เลยนี่เนอะ

หนีห่าง -เขียนไขและวานิช
' เธอเหมือนดวงดาวส่องแสง วันดีคืนดีเธอหายลับไปจากดวงตาฉัน
มองไม่เห็นดวงใจเธอนั้น เธอเหมือนดวงดาวที่คอยหนีห่าง '


: อยู่ระเบียงหรอวะเต
: อือ
: ติสต์จัดเลยดิ่มึง อกหัก ฟังเพลงเศร้า จิบเบียร์ดูดาวนอกระเบียง
: ...
: เออน่า เดี๋ยวกูติสต์เป็นเพื่อน

ตัวเลขบนหน้าจอโทรศัพท์ตอนนี้บ่งบอกว่า
เป็นเวลาเกือบเที่ยงคืนแล้ว
อากาศในเวลาตอนนี้ก็เริ่มเย็นลง 
กับกระป๋องเบียร์ในมือที่ถูกยกขึ้นจิบทีละนิด

ลงตัว...
ลงตัวจริงๆ เบียร์ เพลงเศร้า ระเบียง และเที่ยงคืน

: รักเขามากเลยอะดิ่
: ที่สุด
: แสนดีกับเขามาตลอดเลยอะดิ่
: ก็แค่กับคนนี้คนเดียวแหละ
: แล้วยังไง
: ก็ไม่ยังไง
: ไม่ยังไงที่ว่าน่ะ เจ็บปวดที่สุดเลยใช่มั้ยล่ะ
: อืม
: ...
: ที่สุดเลยแหละ

ผมหยิบบุหรี่มวนหนึ่งออกมาสูบ พร้อมกับอัดสารนิโคตินเข้าเต็มปอด คำถามมากมายที่เข้ามาในหัวสมองมันเหมือนสิ่งเร้าที่ทำให้ผมต้องอัดนิโคตินเข้าไปอีกครั้ง อีกครั้ง และอีกครั้ง จนหมดมวนในที่สุด ผมรู้สึกได้ถึงหยดน้ำเล็กๆ ที่กำลังไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะควันบุหรี่ที่ถูกพ่นออกมามากมายจนแสบตา หรือเป็นเพราะผมกำลังรู้สึกเสียใจกับความเป็นจริงนี้อยู่นะ...

อืม...ดูจากทรงแล้ว...น่าจะเป็นอย่างหลังมากกว่า 

: ไหนว่าเลิกบุหรี่แล้ว
: พี่เขาไม่ชอบกลิ่นบุหรี่
: เพลงนี้อีกแล้วอ่อ นี่กูฟังวนมาหลายรอบแล้วนะ
: พี่เขาชอบศิลปินคนนี้... ทั้ง Playlist นี้เป็นเพลงโปรดของพี่เขา
: แล้วเทียนหอมที่ตั้งอยู่บนหัวเตียงอะ ปกติมึงไม่ชอบอะไรแบบนี้ไม่ใช่หรอวะ
: พี่เขาซื้อให้เป็นของขวัญคริสมาสต์ปีก่อน
: มึง...มึงจะให้พี่เขาเป็นคำตอบทุกอย่างในชีวิตมึงไม่ได้นะ
: แล้วมึงคิดว่าถึงแม้ว่ากูจะเลิกสูบบุหรี่ หรือจะทิ้งของพวกนี้ไป มึงว่ากูจะลืมเขาได้หรอวะ
: ...
: ถ้าทิ้งคนมันง่ายเหมือนทิ้งของ กูทำไปนานแล้ว

เพราะผมยังคงเห็นแก่ตัว ลึก ๆ ในใจก็รู้ว่าคำตอบของความสัมพันธ์นี้มันจะเป็นยังไง ผมรู้ดีว่าสักวันมันจะต้องจบลง ไม่เขาก็ผมที่จะเป็นฝ่ายหมดรัก แต่ด้วยความที่ยังอยากมีเขาอยู่ จนพอมาถึงความจริงที่ว่าเค้าไม่ได้ต้องการผมมากขนาดนั้นตั้งแต่แรก และที่ผ่านมาไม่มีอะไรยืนยันว่าความสัมพันธ์มันเกิดขึ้นจริง 
หลายคนเอาแต่บอกให้ผมมูฟออนสักที 
ให้ตายสิ... 
มูฟออนเป็นวงเวียนแบบนี้คงจะลืมได้หรอกมั้ง

อาจเป็นเพราะความรู้สึกของผมและเธอไม่เท่ากัน แน่นอนว่าทุกความสัมพันธ์จะต้องมีคนที่รู้สึกมากกว่า ซึ่งคนที่รู้สึกมากกว่ามันกลายเป็นผมเสมอ... 

มันก็คงเหมือนกับผมตอนนี้ที่กำลังดูดาวบนท้องฟ้า เธอคนนั้นยังคงสวยงามและโดดเด่นจนผู้คนมากมายต่างชื่นชมและหลงรัก ไม่ต่างจากผมที่เฝ้ามองเธออยู่ตรงนี้ ที่ที่เธอหันกลับมาก็ยังคงเห็นผม แต่โชคชะตากลั่นแกล้งผมนิดหน่อย... ดาวดวงนั้นนานวันเข้าก็ไกลออกไปจากจุดที่ผมยืนมากขึ้น... มากขึ้นจนหายลับไปจากดวงตาผมแล้ว

เธอหนีห่างไปจากผมแบบที่ไม่มีวันหันหลังกลับมา


ภาพฝันในจักรวาล -เขียนไขและวานิช

' ใจฉันยังคงหวั่นไหว คิดถึงวันคืนผ่านมา
เธอคือภาพฝันในจักรวาลของฉัน ดวงดาวส่องแสงวับวาวเมื่อพบเจอ '


: คิดจะออกจากความสัมพันธ์นี้มั้ย
: คิด
: ...
: แต่ไม่ใช่ตอนนี้
: อือ กูก็ไม่ได้คาดหวังว่ามึงจะลืมได้ตอนนี้หรอก อยากอยู่ก็อยู่ อยากออกมาก็ออก ชีวิตมึง ความรู้สึกมึง แต่มึงรู้ใช่มั้ย ความคาดหวังในใจของมึงมันไม่มีทางจะเป็นได้ดั่งใจมึงไปทุกอย่างนะ
: มึงรู้ใช่มั้ยว่าตอนนี้กูยังตัดใจจากเขาไม่ได้
: รู้
: ...
: แล้วมึงรู้ใช่มั้ยว่าเขาไม่ได้ต้องการมึงแล้ว
: ...
: รู้ใช่มั้ยว่าเขาไม่ได้รักมึงแล้ว
: รู้
: ...
: รู้อยู่เต็มอกเลยแหละ


' สมเพช ' เป็นคำเดียวที่ผมนึกได้ในตอนนี้ สมเพชกับตัวเองที่ยังคงรู้สึกกับเธออยู่ เหมือนที่ผ่านมาเป็นผมฝ่ายเดียวที่รู้สึก เหมือนผมที่พร้อมจะกางร่มให้เธอเสมอ แต่เธอกลับยอมเปียกปอนเพราะฝนเพียงแค่ได้อยู่กับเขา เธอเป็นเพียงภาพฝันในจักรวาลของผมเสมอมา เหมือนในเนื้อเพลงทั้งหมดเลยนั่นแหละนะ ในเมื่อเธอลอยหายในจักรวาลของผมแล้ว กว่าจะตามหาก็คงอีกนาน หรืออาจจะไม่พบเจออีกเลยก็ได้

ที่ยังเลือกไม่ไปไหนก็คงเป็นเรื่องธรรมดาของคนที่ยังตัดใจไม่ได้ แต่แค่ไม่กล้าขอให้เขากลับมา ทำได้มากสุดคือการบอกคิดถึงเธอผ่านเพลงที่เธอชอบฟัง ผ่านหนังที่เธอชอบดู ผ่านอะไรก็แล้วแต่ที่สามารถระบายความรู้สึกโหยหาด้วยการดูรูปเก่า ๆ ทำได้แค่มองเธอจากพื้นที่ส่วนตัวตรงนี้ ส่วนความคิดถึง แต่จะถึงหรือไม่ถึงนั้นมันก็อีกเรื่อง เพราะทำได้มากสุดแค่นี้จริง ๆ 


: มึงว่ามนุษย์เราจะรักคนคนนึงได้นานขนาดไหนกันวะ
: ...
: มันเป็นประโยคคำถามที่ไม่ต้องการคำตอบ
: รู้ เพราะถ้าเป็นกู กูก็คงให้คำตอบนี้ไม่ได้
: ...
: แต่กูเชื่อนะ ไม่มีใครรักใครนานไปจนตายหรอก
: ...
: แม้แต่คำว่าตลอดไป ยังไม่มีจริงเลย นับประสาอะไรกับคำว่ารักจากปากคน
: ...
: แต่มึงทำหน้าที่นั้นได้ดีที่สุดแล้วนะ
: อะไร
: ความรักของมึงไง มันได้ทำหน้าที่นั้นอย่างเต็มที่แล้ว
: ...
: มึงรักเขาได้มากเท่าที่คนคนนึงจะรักได้
: ...
: มึงตั้งใจรักได้มากเท่าที่คนคนนึงจะทำได้เหมือนกัน
: ...
: กูถึงบอกไง อยากคลั่งรักกับเขาก็ทำ อยากตั้งใจรักตั้งใจรอแบบนี้ก็ทำ ถ้ามึงมีความสุข
: อืม
: ...
: กูคงเป็นมนุษย์ที่ทั้งคลั่งรักแต่ชิบหายกับความเศร้า แถมยังตั้งใจรัก พิเศษคือตั้งใจรอแบบที่มึงว่าจริง ๆ ว่ะ

ผมถอนหายใจเป็นครั้งที่ล้าน พร้อมกับขยี้บุหรี่มวนสุดท้ายของซอง พรางหยิบมือถือขึ้นมากดเข้าแอพสีฟ้ายอดนิยมอย่างทวิตเตอร์ วันนี้อาจจะไม่ใช่วันของผมจริง ๆ นั่นแหละ เหมือนแอคเค้าท์คนหนึ่งที่ชื่อ @suzu17_ จะเล่นผมสะแล้วซิ... เห้อ...ถึงจะรู้สึกเหมือนถูกขยี้ในใจก็เถอะนะ แต่กลับรู้สึกขอบคุณเขาในใจ ที่อย่างน้อยคำถามที่ถูกตั้งขึ้นในหัววันนี้ ผมได้คำตอบของทุกคำถามแล้ว

" ยินดีที่ครั้งนึงเคยได้เข้าไปรู้จักโลกของเธอ มันพิเศษ แม้จะไม่ยาวนานเท่าความหวังที่ผมอยากอยู่ -americano "






SHARE
Writer
BfmlyT
dreamer
เหมือนกันตรงที่ จะไกลหรือใกล้ จะจริงหรือฝัน ... ฉันเอื้อมเธอ ไม่เคยถึง ...

Comments

ssiranya
2 months ago
อ่านไม่ไหว ทำใจทนอ่านไม่จบ
Reply
Lamiel
2 months ago
อ่านแล้วเจ็บไปด้วยเลย อาจจะเพราะเป็นอยู่เหมือนกันมั้งคะ แต่ก็ขอบคุณนะคะ เป็นกำลังใจให้น้า
Reply
Obchearze
1 month ago
ขอให้มูฟออนได้ไวๆนะค่ะ เป็นกำลังใจให้ 😊
Reply
Paiparn
1 month ago
เราจะมูฟออนไปด้วยกัน เป็นกำลังใจให้นะ
Reply
realpair
26 days ago
โหเธอ เขียนโคตรดีเลย เจ็บจนไม่ไหวเลย
Reply