written with uncertain feelings.
สับสนไปหมดเลย
ความรักนี่มันใช้เหตุผลไม่ได้เลยนะ อย่างน้อยก็สำหรับตัวเรานี่แหละ
ความรู้สึกมันมากมายไปหมด เยอะเกินกว่าจะหยิบจับแล้วนำมาบอกว่ามันคือสิ่งใด
ซับซ้อนไปหมด ซับซ้อนกว่าเขาวงกตในเมซรันเนอร์ซะอีก

‘เค้ารักตัวนะ’
เรื่องนี้เค้ารู้ดีนะตัว แล้วเค้าก็เชื่อตัวหมดใจด้วย

แต่แค่คำว่ารักน่ะไม่พอหรอก อย่าคิดว่ามันง่ายนักเลยเรื่องแบบนี้น่ะ
มันไม่มีใครสุขร้อยเปอร์เซ็นหรอก เรื่องนี้ทุกคนรู้ดี
รักมากก็ทุกข์มาก เรื่องนี้ทุกคนก็รู้ดีอีกเช่นเคย
แต่พูดตรงๆ ทุกคนต้องมาเจอกับตัวเองถึงจะรู้สึกถึงสิ่งเหล่านี้อย่างจริงใจ

ก็คงด้วยความยังใหม่และยังเด็กจึงวาดฝันว่าความรักของฉันควรจะป็นอย่างไร
แต่เด็กน้อยเอ๋ย เธอก็พูดด้วยใจที่ยังไม่เคยพบเจอกับความรัก
เหตุผลร้อยประการถูกหักล้างและทำลายด้วยความรู้สึกที่มีมากกว่าพันเท่า

ปลายนิ้วที่กดลงบนหน้าจอถูกร่างกายของเด็กคนนั้นสั่งให้แสดงออกถึงความรู้สึกที่พรั่งพรูผ่านตัวหนังสือ
ไม่ได้ปรุงแต่ง ไม่ได้สวยงาม ไม่สามารถจับใจความได้
แต่ทั้งหมดคือสิ่งที่รู้สึกด้วยใจจริงๆ

 “ผู้เปรียบความรักว่าคือความงดงาม คือผู้ไม่รู้จักความรัก
  ผู้เปรียบความรักว่าคือความน่าเกลียด คือผู้โอ้อวดตนว่ารู้จักความรัก”.  - อิจิมารุ งิน
ตอนเด็กเคยประทับใจกับคำพูดนี้เพราะคิดว่าคงจริง ตอนนี้ก็เริ่มเชื่อมากขึ้นแล้วว่ามันก็คงเป็นเช่นนั้น

แม้ไม่มีเรื่องใดที่เขาทำให้ทุกข์ ก็ไม่วายหาเรื่องให้ตัวเองทุกข์ซะเอง เก่งจริงๆเด็กคนนี้
แต่ก็เป็นเพราะรักคำเดียวนั่นแหละ ถึงทำให้คลั่งได้ขนาดนี้

‘เค้าน่ะเสพติดตัวไปซะแล้ว ตัวเป็นโลกทั้งใบของเค้าแล้วนะ เค้าอยู่คนเดียวไม่เป็นแล้วล่ะสิ’
ประโยคนี้ไม่เคยบอกเธอตรงๆหรอก แต่เดี๋ยวเธอก็คงรู้

สิ่งที่ทำได้ตอนนี้ก็คงเป็นการรอให้เวลาช่วยให้เราเป็นผู้ใหญ่ขึ้น
ถ้าถึงวันนั้น อารมณ์สับสนของเราวันนี้คงจะเป็นเรื่องเด็กน้อยไปเลยล่ะ

สบายใจขึ้นแล้ว ขอบคุณนะ




SHARE

Comments