แข่ง

เมื่อยังมีคุณให้รับรู้ถึง ฉันก็จะยังมีชีวิตอยู่

“มาเล่นเกมส์กัน”

เป็นหน้าที่ของคุณเสมอในการฉุดดึงผู้คนให้ออกจากกล่องของความเงียบเฉียบที่ทำให้อากาศรอบตัวแปรเปลี่ยนเป็นภาวะไร้กคลื่นเสียงแทรกแซง ซึ่งอาจทำให้คนบางคนกระอักกระอ่วนกับความเงียบนั้น แต่สำหรับฉันที่ชื่นชอบความสวยงามของคลื่นความเงียบที่คงที่สม่ำเสมอ ปลาบปลื้มกับการถูกห้อมล้อมโดยมัน จึงเกิดข้อสงสัยขึ้นทุกครั้ง ถึงความแตกต่างระหว่างผู้คนที่ยินดีหยิบยืนมือให้เขาคนนั้นฉุดออกไปและฉันที่ถูกพาลทำให้หลุดออกจากกล่องของความเงียบนั้นไปด้วย

แต่นั่นก็ยังน่าแปลก และทุกสิ่งมีข้อยกเว้น ฉันสงสัยในตัวคุณเสมอ
เกมส์ที่คุณสร้างขึ้นเพื่อบางสิ่งบางอย่าง เกมส์ที่ฉันอยากเป็นผู้ชนะใจจะขาด
แต่ฉันก็เคยไม่อยู่ที่จะเล่นมัน

ความคิดของคุณต่อความเงียบก็คงจะตรงกันข้ามกับฉัน เพราะคุณไม่เคยปล่อยให้ความเงียบห้อมล้อม ทั้งกับคุณ และกับคนอื่นๆรอบตัว ไม่ว่าจะด้วยคำพูด หรือสิ่งอื่น สิ่งซึ่งเป็นข้อยกเว้นสำหรับฉัน คงจะกลัวการกระอักกระอ่วนต่อความเงียบเกิดขึ้นกับตัว หรือเพียงกับผู้อื่น ฉันนั้นสงสัย

“คุณอยู่เงียบๆไม่ได้เลยนะ”

“ทำไมล่ะ”

“ฉันแค่สงสัย”

“ผมไม่ได้ไม่ชอบที่มันเงียบหรอก แต่การที่มีเสียง พูดกันจะทำให้เราได้รับรู้สิ่งต่างๆมากขึ้นก็เท่านั้น”

“ยังไงล่ะ”

“ก็คำพูดหน่ะ เป็นสิ่งที่มนุษย์แสดงออกต่อคนตรงหน้าได้อย่างดีที่สุด เป็นการสื่อสารหลักก่อนที่อื่นๆจะเข้ามาเสริม เช่น การเคลื่อนไหวหรือแววตา มันทำให้ผมรู้ได้ทันทีเลยว่าความสำเร็จของการค้นหาจะสำเร็จรึเปล่า”

“อย่างงั้นหรอ”

“แต่ก็น่าแปลก ที่บางครั้งผมก็ไม่สามารถรับรู้จากการพูดได้เท่ากับจากความเงียบ
ถึงมันจะเป็นสิ่งที่รับรู้ยาก แต่บางครั้งการที่เราเงียบกลับทำให้เรารับรู้อีกคนนึงได้ดีกว่า”

“ ... ”

“ซึ่งจะเกิดเเค่กับคนบางคนเท่านั้น”



“ฉันนึกว่าคุณหวาดกลัวความเงียบ หมายถึงอึดอัดต่อมันหน่ะ”
“ก็อาจจะเป็นไปได้นะ เพราะว่ากลัวว่าเงียบแล้วทุกคนก็จะทำตัวไม่ถูกกันมั้ง”
“แล้วถ้าตอนอยู่คนเดียวล่ะ”
“ก็สบายๆแหละ เงียบๆก็สบายใจดี”
“แล้วถ้าตอนอยู่กับฉันล่ะ”



“ทำไมวันนี้คุณเงียบน้อยกว่าปกตินะ”


และข้อยกเว้นของฉันคือ ทุกเสียงและบทสนทนาของคุณ
SHARE
Written in this book
สคสพ
เสพความสัมพันธ์
Writer
kradarng
after rain waiter
กระด่าง ผู้รอคอยฟ้าหลังฝน กระด้างไม่อ่อนโยน กับกระบนหน้าที่เหมือนรอยด่างจากกรดอ่อนๆของหยาดเหงื่อ

Comments