เป็นท้อ
ฉันเรียนจบแล้ว 
จบมาก็หลายเดือนจัดๆ รับพระราชทานปริญญาบัตรเรียบร้อย
นั่นแหล่ะค่ะ ทุกเหตุผลบนโลกบังคับให้ฉันต้องโตทันทีที่จบการศึกษา
.
แต่ให้ตายสิคุณขา ฉันยังมีความสุขกับอะไรลมๆแล้งๆอยู่เลย ยังอยากนอนดูซิทคอมแล้วมีตังใช้อยู่เลย...

แต่ก็นั่นแหล่ะ
ฉันนอนหายใจทิ้ง แบบไร้ซึ่งการพัฒนาตัวเองใดๆ
เป็นฉัน ที่แพ้มากๆ เป็นฉันที่แม้แต่ฉันเองก็ยอมรับไม่ได้ อยู่เกินครึ่งปี
โห ลูซเซอร์มากๆ

แต่พระเจ้าคงเหม็นเบื่อตัวฉัน
กรรมสรรหา สวรรค์สร้าง บุญพาวาสนาส่ง หรืออะไรก็ตาม ทำให้ฉันได้เริ่มทำงานแบบที่ฉันก็งงๆอยู่

สองสัปดาห์ผ่านพ้น
ฉันยังตื่นมาทุกเช้าด้วยความไม่พร้อม
สิ่งที่คิดว่าทำได้ดี กลับไม่ใช่
ตั้งคำถามตัวเองทุกวัน ว่าสิ่งไหนกันนะที่ฉันถนัด
คิดทุกวันว่าลาออกดีไหม
แต่ถ้าลาออก คำว่าเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อก็ฟาดเข้าที่หน้าผาก

อะไรกันนะที่เป็นสิ่งที่ฉันเอ็นจอยจะทำ
อะไรกันนะเป็นสิ่งที่ฉันทำแล้วมันออกมาดี
ถามตัวเองทุกวัน
แต่ก็ตอบตัวเองได้แค่ความว่างเปล่า

และความมั่นใจที่เคยมีตลอดมา ก็ลดลงไปทุกวัน
เป็นฉัน ที่ไม่ใช่ฉันอย่างแท้จริง



SHARE
Writer
Marisol
สตรีวัยกำดัด
ขี้บ่นเยี่ยงป้า เป็นบ้าอย่างเป็นปกติ

Comments

nopeopleonmars
6 months ago
สู้ๆนะครับ :)

Reply
yumiko18
6 months ago
มันคงเป็นจุดเริ่มต้นที่ยากมากเลยใช่ไหมคะ เราลองมานึกว่าถ้าเป็นคุณคงยากลำบากแน่นอน แต่ว่านะคะ คุณเก่งมากแล้วที่พาตัวเองไปทำตรงนั้นได้ อยากบอกว่า ไม่ต้องสนให้มากนักถ้าใครจะว่าคุณแบบไหน บางทีอาจเป็นที่ทัศนคติของตัวคุณที่มองต่อตัวคุณเองที่ทำให้ประสิทธิภาพอะไรหลายๆอย่างลดลง ไม่ได้มาเพื่อประสงค์ร้าย แต่มาเพื่อประสงค์ดีนะคะ เลือกทำในจุดที่ตัวเองสบายใจ บาล๊านมันดู ลองเชียร์อัพตัวคุณอีกนิดนะคะ สำหรับเราที่อ่านมาจนจบ เราอยากบอกคุณ คุณเก่งแล้ว และค่อยๆโตไปอีกนิดนะคะ ถึงบางจุดจะยากลำบากเราก็ภาวนาให้คุณผ่านไปได้ สู้ๆนะคะ ค่อยๆเติบโตในแบบของคุณ อย่าลืมเชียร์อัพตัวเองด้วยนะคะ คุณเก่งแล้ว จริงๆ
Reply