friends 4.0
ฉันไม่สามารถใช้ชีวิตแบบคนปกติได้อีกต่อไปแล้ว

นิยามของคำว่า ปกติ ของทุกคนคงต่างกัน
ของฉันก็น่าจะต่างออกไปเช่นกัน
มันคงเป็นเส้นตรง แนวนอน
ให้ความรู้สึกถึงความนิ่ง เรียบ และไม่หวือหวา
อีกขณะหนึ่งก็อาจจะเทียบได้กับคำว่า Monotone

ฉันรู้สึกว่าชีวิตตอนนี้เป็นเหมือนเส้นตรง
แต่ตรงในแนวดิ่ง มีคลื่นหยึกหยักบ้างบางเวลา
ให้พอได้ตื่นเต้นและท้าท้ายชีวิตอยู่บ้าง

ฉันทำงานมาเกือบๆสองปีเต็ม
แต่ทำจริงๆจังๆก็คงประมาณแปดเดือนได้
เป็นงานที่ไม่มีเวลาเข้าออกแน่นอน
บางทีก็ว่างจนน่าใจหาย นอนเล่นที่ออฟฟิศได้
บางทีก็ยุ่งจนแทบไม่มีเวลาได้หายใจ
หากจ้างใครหายใจแทนได้ ฉันก็คงกระเป๋าเบาแน่ๆ

ฉันว่างในวันที่คนอื่นไม่ว่าง
และยังทำงานง่กๆในวันที่ทุกคนนอนกระดิกเท้าสบายใจ
วันเทศกาลก็เป็นแค่วันธรรมดาวันหนึ่ง
ห้างก็แค่คนเยอะ ที่จอดรถก็คงจะวนหาหลายรอบ
หรือแม้แต่คิวร้านอาหารก็คงยืนรอจนหายหิวไป

สิ่งที่ฉันชอบมากที่สุดในอาชีพนี้น่ะหรอ
ก็คงเป็นเพียงวันธรรมดาโง่ๆกับหนังรอบดึกสุดใจ
ฉันเกลียดฝูงคนที่หนาแน่น
เมื่อไหร่ที่ต้องเจอคนเยอะแยะวุ่นวาย
ถ้าเลือกได้ ฉันก็คงจะเซย์กู๊ดบายให้กับทุกนัด

ฉันใช้ชีวิตแบบรูทีนไม่ได้อีกต่อไป
ใช้ชีวิตกับตารางที่ฟิกส์แล้วไม่ได้อีกเช่นกัน
ชีวิตเหมือนเล่นเกมส์เรียลลิตี้อยู่ทุกวัน
แพลนของวันพรุ่งนี้เช้า
อาจจะถูกเปลี่ยนตอนตีสองของวันนี้
ฉันไม่เคยแพลนล่วงหน้าได้เกินสองอาทิตย์
นั่นทำให้เหล่าเพื่อนฝูงทรงกริ้วเป็นประจำ
พูดแล้วก็ตลก
คนบ้าอะไรปุบปับปุ๊บปั๊บได้ดีขนาดนี้
นี่คงเป็นประโยคในใจของเพื่อนหลายๆคน
เมื่อไหร่ก็ตามที่กด send 
"ใครอยู่สยามถึงหกโมงบ้าง กินข้าวกัน สยามวันก็ได้"
ไม่นานก็จะมีสายเรียกเข้าเสมอ
นี่สินะ เพื่อนที่คิดถึงกันตลอดมา
ฮ่า

ขอบคุณทุกคนที่เข้าใจ
และยังเข้าใจ
และยังคงอยู่ด้วยกันมาเนิ่นนานขนาดนี้
ลูกคนแรกของฉัน พวกแกคงได้อุ้มเป็นกลุ่มแรกๆแน่นอน
SHARE
Writer
keh
Not responding
born from neptune | grow up on earth

Comments