คำสารภาพ4
ฉันเป็นโรคซึมเศร้า ตอนนั้นฉันบอกกับผู้หญิงคนนั้นสิ่งที่เธอทำคือ 'นั่งสมาธิ' ต่อหน้าฉันและไม่ได้พูดอะไรอีก หลังจากวันนั้นฉันเกลียด 'การนั่งสมาธิ' ไปเลย

ฉันไม่สามารถหาหัวใจของฉันได้อีกนับจากนั้น เขาผู้ชายบอกว่าคนที่คิดฆ่าตัวตาย 'อ่อนแอ' ฉัน'ฟุ้งซ่าน' เพราะว่าฉันเผชิญโชคชะตาที่ 'ไม่ลำบาก' ถึงเป็นแบบนี้ 'ไม่เข้มแข็ง' พอ ฉันอยู่ช่วยวัยมัธยมแต่พอมีคำว่าอ่อนแอ สมองสั่งการอัตโนมัติให้กดหัวใจของฉันให้เล็กลงฉันจะได้ไม่รู้สึกอะไร หัวใจของฉันที่ไม่มีอยู่แล้วยิ่งกดให้มันเล็กลงเข้าไปอีก

ฉันมองไปที่กระจกดวงตาเหมือนคนตาย ผิวพรรณแปรเปลี่ยน ใหล่งุ้มหอ มือเกร็งไปหมด มันเกิดอะไรขึ้นกับฉัน?

ช่วงที่ฉันก้าวผ่านความยากลำบากโดยไม่มีพวกเขาช่วยแม้แต่น้อย ลืมไป...พวกเขาช่วย ช่วยซ้ำเติมถึงความจริงบางอย่างที่ฉันต้องรับรู้เอาไว้ ต้องขอบคุณการไม่ได้แยกผ้าในวันนั้นที่ทำให้ฉันรู้ความจริงอะไรบางอย่าง คุณจำได้ไหม?ว่าคุณพูดอะไร? คุณพูดว่า 'ชาติหน้ามีจริงขอให้อย่าเป็นพ่อลูกกันอีก ขอให้หมดเวรหมดกรรมต่อกัน' และเขาพูดต่อมีข้อความเน้นชัดคำนึงพูดว่า 'เขาไม่อยากมีลูก เขาเหนื่อย' ขอบคุณความเป็นวัยรุ่นมัธยมวันนั้นทำให้รู้ความจริงอะไรบางอย่าง รู้ว่าเขาไม่อยากมีฉันและพี่น้องสามคน เขาสาปแช่งฉันแต่ฉันจำไม่ได้ว่าพูดอะไร

หลังจากผ่านไป 1 ปี ฉันพูดกับเขาเรื่องนี้ว่าทำไมเขาพูดแบบนั้น เขาบอกว่านั่นก็เพราะ...
ความรักยังไงล่ะเขาบอกว่า เขาเคยเห็นพ่อคนนึงเอารองเท้าฟาดปากลูก เพราะว่าอยากสอนลูก เขาไม่เคยตบ ไม่เคยตีลูกมาก่อน ฉันยังดีกว่าเด็กคนนั้นพ่อ แม่ ไม่เคยตี ฉันถามต่อว่าเขาเห็นด้วยกับการใช้ความรุนแรงใช่หรือไม่ คำตอบของเขามันเรือนรางเขาใช้คำพูดสวยหรูทุกครั้งเหมือนที่ผ่านมา ฉันไม่รู้ว่าเขารู้ตัวรึเปล่าแต่ทุกคำพูดของเขา พูดด้วยวจนที่ทางการเหมือนกับคุยกับคนที่ทำงาน ไม่ได้ใช้ถ้อยคำคุยกับลูกสาวแต่อย่างใด ถ้อยคำสวยหรูที่ฉันกำลังเคลิบเคลิ้มและหลงตามถอดความได้ว่า 'School' ที่เแปลว่า 'ทำให้เชื่อง' คุณอาจจะคิดว่าฉันพูดเกินไป แต่การที่พ่อเอารองเท้าตีปากลูกสาวตัวเอง คำว่าทำให้เชื่องไม่ได้ดูสุภาพไปกว่าคำว่าสอนสักนิดเดียว
SHARE
Writer
BoonKiroSama
Dreamer
Hi! guys just an ordinary person who wants to write something fun, I hope you guys will enjoy.

Comments