ความเจ็บปวดจากการไม่จากลา
การลาจากมักนำมาสู่ความเสียใจเป็นธรรมดา
 ถ้าหากการจากลามันโศกเศร้าขนาดนั้น แล้วการจากกันโดยไม่มีแม้คำลาล่ะ..?
นี่ก็ผ่านมาเป็นเวลานานแล้วนับจากวันที่เราเลิกรากัน ถึงแม้ความรักของเราจะไม่เป็นไปอย่างที่หวัง แต่ฉันก็พยายามจบมันให้ดีที่สุด ไม่มีความโกรธเกลียด ไม่มีความรักที่ค้างคา มันดูเหมือนความรักธรรมดาที่จบลงแบบเรียบง่ายพร้อมกับคำสัญญาสั้นๆว่า "เราจะเป็นเพื่อนกันต่อไป" 

เราไม่ได้ยุติความสัมพันธ์ของเราสักทีเดียว เราเพียงแต่ก้าวถอยหลังออกมา เว้นระยะห่างให้กันและกันมากขึ้น... แม้บางทีก็ห่างเหินจนเหมือนเป็นเพียงคนรู้จัก อย่างน้อยฉันก็ยังสามารถรับรู้เรื่องราวของเธอจากมุมไกลๆได้ ฉันต้องยอมรับว่าฉันใช้เวลาสักพักในการปรับตัวเพราะเราเคยใกล้ชิดกันมาก แต่ถึงจุดนึงฉันก็สามารถยืนมองเธอมีความสุขกับคนอื่นและพลอยยินดีไปด้วยจากใจจริง

แม้ว่าฉันจะไม่ได้โหยหาเธออีกต่อไป มีชีวิตเป็นของตัวเองและมีความสุขกับมัน (มากๆเลยด้วย) แต่อดีตไม่เคยไปจากฉัน ความทรงจำยังคงอยู่กับฉัน และหลายๆครั้งที่ความรู้สึกมากมายก็มาเยี่ยมเยือนแม้ไม่ได้เชิญมา

ค่ำคืนนี้ฉันเป็นดั่งนกฮูก
ดวงตาสุกไสแม้อาทิตย์ลับฟ้า 
เพราะบทกวีที่ดังก้องในหัว
ชวนให้นึกย้อนวันวานถึงวันที่มีคำว่า ‘เรา’
แม้จะทำใจได้นานแล้ว แต่คืนนี้ภาพเก่ากลับชัดเจนราวกับหนังฉายซ้ำยามหลับตา
ทุกความรู้สึกและสัมผัสที่ทำให้ถวิลหา
คืนนี้ช่างยาวนานเหลือเกิน...
ตกอยู่ให้ห้วงเวลาของความทรงจำในอดีต
ที่มีความรู้สึกในปัจจุบันและความหวังของอนาคต
ทั้งหมดเป็นเพียงจินตาการ
เพราะเธอจากไปนานแล้วนับจากวันที่เราเลิกรากัน
แม้จะไม่มีเหตุให้คิดถึง
แต่ลึกๆแล้วเธอไม่เคยจากไป...
บางทีฉันก็เกลียดความฝัน
ความฝันที่ยังมีเธออยู่ในนั้นเสมอ
ไม่ว่าเวลาจะล่วงเลยไปนานเท่าไร
แม้ว่าเราจะไม่ได้ติดต่อกันอีกแล้ว
ความฝันที่ทำให้ฉันคิดถึงเธออีกครั้ง
คิดถึงอดีตที่ผ่านมาและปัจจุบันเหงาๆของเรา...

ความรู้สึกเหล่านี้ยังเกาะติดฉันอยู่ราวกับปรสิตที่คอยกัดกินหัวใจ แม้มันจะไม่ทำให้ฉันตาย ฉันก็ยังถูกกักขังไว้ด้วยความรู้สึกของตัวเอง

ความทรงจำที่ถูกสร้างขึ้นมาแล้วไม่อาจลบทิ้งได้สูญสิ้น นั่นอาจเป็นสาเหตุที่ทำให้คนความจำดีอย่างฉันเผลอย้อนเข้าไปในวันวานเมื่ออยู่ในสภาวะกึ่งหลับกึ่งตื่นเสมอ ทำให้มีหลายครั้งที่ฉันถามตัวเองว่า "คนเราปล่อยความรู้สึกรักที่ผ่านมาได้ โดยไม่มีความผูกพันและความทรงจำหลงเหลือได้หรอ?"
นานแล้ว คิดว่านานมากพอที่จะลืม
แต่ไม่เลย...ไม่เลยสักนิด 















 

และแล้ววันนี้ก็มาถึง...วันที่ฉันสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลง
ฉันมองไม่เห็นเธออีกแล้ว ไม่ใช่ในความฝันแต่เป็นเธอในโลกแห่งความเป็นจริง

เราจะเป็นเพื่อนกันต่อไป
คำสัญญาธรรมดาที่ไม่ลำบาก เพราะจริงๆเราก็ไม่ได้ติดต่อกันอยู่แล้วหากไม่มีเรื่องคอขาดบาดตาย

แต่ครั้งนี้เธอหายไป 
ราวกับว่าไม่มีตัวตนอยู่อีกแล้ว

ครั้งที่เราเลิกกันยังมีโอกาสพูดคุยปรับความเข้าใจกัน แต่ตอนนี้ฉันถูกทิ้งไว้ข้างหลัง คำสัญญาธรรมดาสุดท้ายที่ให้ไว้ สุดท้ายก็เหมือนกับที่ผ่านมา 
จางหายไปราวกับไม่เคยมีอยู่จริง
เรื่องบางอย่างก็ไม่ควรอยากรู้หรือรับรู้
เพราะมีแต่จะทำให้เราเสียใจ
ทั้งๆที่เธอจากไปเงียบๆและฉันไม่ควรจะรู้ตัวด้วยซ้ำ
แต่ฉันกลับเห็นมัน เห็นความผิดปกตินั้น และเกิดคำถาม
คำถามที่ให้คำตอบเรียบๆว่า เธอก็แค่ตัดสินใจตัดฉันออกจากชีวิตอย่างสมบูรณ์

น้ำตาที่ไหลออกมาโดยไม่ต้องใช้ความพยายาม ความทรงจำของอดีตอันพรั่งพรูโดยไม่ต้องร้องเรียก ความเจ็บปวดที่รู้สึกได้แม้ไม่อยากรับรู้
ฉันก็แค่...เสียใจ
เสียใจมากจริงๆ

ไม่รู้ว่าฉันเสียใจเพราะความทรงจำในอดีต
คำสัญญาในปัจจุบัน (ที่กลายเป็นอดีตไปแล้วเช่นกัน)
หรือการจากไปโดยไร้ซึ่งคำบอกลา

เธอจะรู้บ้างมั้ยว่าฉันรู้สึกยังไง
คงไม่หรอก...ไม่งั้นคงไม่ทำอย่างงี้
ฉันก็แค่อยากให้รู้ว่า การจากไปโดยไม่มีคำร่ำลา ทำให้ใครบางคนเจ็บปวดเสมอ.....และเจ็บปวดมากกว่าปกติเสียอีก

ตาของฉันบวมเต่งเพราะผ่านการร้องไห้ทั้งก่อนนอนและหลังตื่นนอน อย่างน้อยน้ำตาก็ทำให้มองเห็นวันนี้ชัดยิ่งขึ้น ทำให้เห็นสิ่งดีๆอื่นๆอีกมากมายที่อยู่รอบตัวฉัน มันอาจถึงเวลาแล้วที่ฉันจะต้องลบเธอออกไปอย่างหมดจด แม้จะรู้ตัวดีว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะลบความทรงจำ แต่ฉันยังไม่ยอมแพ้หรอก 

สักวันฉันจะรักตัวเองมากพอ
และวันนั้นฉันจะได้พบกับความรักอีกครั้ง
.......อย่างน้อยฉันก็หวังเช่นนั้น



ถึง...ใครที่อาจะกำลังเสียใจอยู่เหมือนกับฉัน
อย่ากังวลไปเลยหากรักครั้งนี้จะไม่เป็นดั่งฝัน
หรือแม้ความสัมพันธ์จะจบโดยไม่มีคำอำลา
จงร้องไห้ออกมาหากมันเจ็บปวดเกินรับไหว
โอบกอดความรู้สึกทั้งหลายเอาไว้ก่อนจะปล่อยมันไป
เพราะอย่างน้อยความเสียใจก็ทำให้รู้ว่า
ความรักของเรานั้นมันเป็นของจริง
#ดอกไม้กระดาษ
17 กุมภาพันธ์ 2563

SHARE

Comments

Sirinya_qqq
1 month ago
ยืมนะคะ
Reply
POSY
1 month ago
ได้เลยค่ะ :))
KOI
1 month ago
อะไรแบบนี้มันแย่เนอะ ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงกับความรู้สึกที่ต้องการแต่ไม่จำเป็น 
Reply