กระดาษเขียนเพลง ความทรงจำ และเธอ
ชีวิตคนเรา มันคงปฎิเสธไม่ได้ว่า เรามักจะมีคนบางคนอยู่ในความทรงจำให้คิดถึงเสมอ 
และเช่นเดียวกัน เราระบายความคิดถึงนั้นออกมาจากการเขียนเพลง เรามักจะเขียนเพลงต่อเมื่อเราคิดถึงใครคนหนึ่ง เรายังสามารถจำได้ดีว่า เธอคนนั้นรูปร่างหน้าตาเป็นอย่างไร นิสัยเป็นอย่างไร เรามักจะหยิบเธอคนนั้นมาเขียนเพลงได้ตลอด แม้เอาจริงๆ เวลาที่ได้มีความสัมพันธ์กับเธอคนนั้น มันสั้นมากกว่าเวลาที่จากกัน ณ ตอนนี้ซะอีก แต่เธอคนนั้นได้ส่งอิทธิพลหลายๆอย่างให้แก่ตัวเรา เรากล้าพูดได้เลยว่า ถ้าไม่มีเธอคนนั้น เราอาจจะเลิกเขียนเพลง และ ไปหลบอยู่ตรงไหนสักที่ ที่ไม่สามารถบอกได้ เธอคนนั้นจึงมีอิทธิพลต่อเราอย่างมาก มากเสียเราไม่อาจอดคิดได้ว่า ถ้าวันนั้นเราไม่มีเธออยู่เลย ชีวิตเราจะเป็นยังไง ถ้าเราเคยได้พบกันเลย เราจะอยู่บนโลกนี้ได้นานเท่าเวลานี้ไหม
น่าเสียดายตอนจากกัน เราจากกันไม่ดีเท่าไหร่ เพราะตัวเราเองตอนนั้นคิดไม่ได้เท่าที่ควรจึงเผลอทำตัวไม่ดีบางอย่างใส่ลงไป แต่ตอนเลิกกัน เธอคนนั้นก็ยังคงให้อภัยเรา และเข้าใจตัวตนเรา  แต่มันกลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ได้แล้ว คำพูดในวันนั้นของเธอ เป็นคำที่เรียบง่าย ไม่ซับซ้อน แต่ทำให้รู้สึกเจ็บเป็นอย่างมาก มากถึงขั้นที่ว่า เราสามารถร้องไห้กับเรื่องวันนั้น ได้ยันปัจจุบัน แม้คำพูดของเธอในวันนั้นจะทำร้ายจิตใจเรามากเพียงใด เราดันคิดถึงคำพูดนั้นอยู่ตลอดเช่นกัน แฃะมันเป็นเชื้อเพลิงที่ทำให้เราปรับเปลี่ยนนิสัยตัวเองไปเลยแหละ สุดท้ายแม้ตอนนี้เราจะก้าวผ่านเรื่องนั้นมาได้แล้ว(แม้จะยังร้องไห้บ้าง) แต่เธอคนนั้น ก็ยังจะอยู่ในความทรงจำแบบนี้ให้เราเขียนถึงได้อีกนานหรือถึงขั้นตลอดไปเลยแหละ
 
ด้วยรัก 
"แด่เธอที่ดาวอังคาร"
SHARE
Written in this book
ถึงเธอที่ดาวอังคาร vol.1 
ถึงเธอ หนังสือเล่มนี้ จะรวบรวมเรื่องราวของเราตั้งแต่ช่วงคุยกัน คบกัน แล้วเลิกกันนะ มันเหมือนเป็นการทดสอบสมองพอตัวว่ามันยังดีอยู่ไหม ว่าจำเรื่องของเราได้มากเท่าไหร่ และฉันยังรักเธอมากๆอยู่ใช่หรือไม่ แต่ฉันจะไม่ส่งให้เธอหรอก นอกจากเธอจะบังเอิญไปเจอมันเข้าเอง
Writer
nopeopleonmars
justakidontheworld
บนดาวอังคารมันมีสิ่งมีชีวิตอยู่มั้ย...คนหลายๆคนตั้งคำถามกับเรื่องนี้มากมาย แต่ไม่เคยมีใครให้คำตอบมันได้สักคน หรือจริงๆทุกอย่างมันถูกใครซักคนปกปิดไว้ เสมือนกับความลับที่ไม่สวยงามที่ไม่อาจสามารถบอกให้ความรู้สึกนั้นได้

Comments