เปิดรับโลกใหม่
ไม่มีใครบอกได้ว่าประตูจะเปิดตอนไหน บางทีแต่ก่อนเปิดช้า พอมาตอนนี้ทำไมเปิดเร็ว เป็นเพราะอะไร?

         วันนี้จะเป็นวันธรรมดาเฉกเช่นทุกวัน หากไม่มีบางเหตุการณ์ชักนำให้พิเศษ เรียกว่าพิเศษได้หรือเปล่านะ? เพราะไม่รู้ว่าจะกลับไปธรรมดาอีกเมื่อไหร่...
เราที่เจ็บปวดจนต้องไขว่คว้าหาทางออก เปิดประตูซักบานไปหาใครซักคน พอลองเคาะดู เขาดันเปิดรับ เดาแทบไม่ได้ว่าจะอยู่ได้นานแค่ไหน แต่คงแก้เหงาไปพลางๆ

เธอคนนี้พูดคุยราวกับว่ารู้จักกันมานาน คงแค่เพราะอยู่ในช่วงวัยเดียวกัน...

"ตื่นเต้นเล็กน้อย" เวลาพูดคุย แน่นอนเพราะเราเริ่มต้นเพียงเพื่อน แล้วก็ตั้งใจให้เป็นแบบนั้น...
แอบคิดว่าหาทางลืมเพื่อกลับไปคิดถึงอีกครั้งรึเปล่านะ แบบนี้ก็เรียกว่าล้มเหลวสิ...

แต่ทำให้เข้าใจว่า "ใครก็ไม่เหมือนเธอ" ก็ตอนนี้ ทำไมความรู้สึกช่างแตกต่าง มีความสุขทั้ง 2 ครั้ง แต่สุขคนละแบบ ดีใจคนละอย่าง...

ได้แต่หวังว่าการพบคนใจดีใหม่ๆ จะทำให้ใจเลิกโหยหาแต่คนใจร้ายซักที..
ขอพลังแห่งมิตรภาพจงไล่พลังแห่งการรักเขาให้หนีหางจุกตูดไปเลยยย

SHARE
Writer
ImAnnn
Freelance
Please, read me^^

Comments