1แชท 3วัน
ไม่น่าเชื่อจะมาถึงวันที่ผมเปิดอ่านแชทแรกที่ทำให้เราได้รู้จักกัน 80%ของแชทเป็นการหยอดมุกกันมั่วซั่วหาสาระไม่ได้ แต่ที่ได้มาตอนขณะพิมคือรอยยิ้มและเสียงหัวเราะที่พยายามไม่หัวเราะให้ดังจนเกินไป(มีบางช่วงที่ก็ลั่นจริงๆแหล่ะ) เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นเพียงแค่3วันเท่านั้น แต่วันนี้ ผมกลับมาเปิดอ่านตั้งแต่แรก มันยาวมากๆจนผมคิดว่านี่เราคุยกันเป็นอาทิตย์เลยหรอวะ ผมถึงกับต้องกลับไปเช็คดูวันที่

ช่วงแรกที่กลับมาอ่านแม่งโคตรฮา เราเปิดด้วยการทักทายแบบเป็นกันเอง จากนั้นผมมาสะดุดน้ำตาแตกตรงที่เธอบอกว่า 
อีกสามเดือนจบ
แต่เรื่องราวหลังจากที่แชทนี้จบไป เรื่องรางของผมกับเธอ เรื่องราวของเรา มันช่างยาวนาน จนผมต้องร้องไห้จนได้หลังจาดที่คิดมาทั้งวันกับความรู้สึกพวกนี้ว่าอยากร้องไห้แต่ทำไมเหมือนน้ำตามันไม่ออก

จากนั้นเธอก็มาบอกผมว่าสายงานของเธอมันต้องทำงานที่กทม. ผมก็น้ำตาแตกอีกแล้วววว มันทำให้ผมคิดถึงช่วงเวลาที่เธอกลับมาหางานทำที่บ้าน ซึ่งเราไม่ได้เจอกันเลย จนเราไปนัดเจอกันที่เมกกะ และนั่นน่าจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เราเจอกัน(เท่าที่ผมจำได้นะ)


ต่อมาเราก็มาคุยกัันถึง storylog เธอทำให้ผมรู้จักแอพนี้ เธอเปิดโอกาสให้ผมได้รู้จักตัวตนของเธอ และมันทำให้ผมมานั่งพิมเรื่องราวเหล่านี้ในวันนี้ด้วย
ชาวกักขฬะ
แค่เห็นก็โคตรฮาแล้ว แม่งเป็นคำที่เธอใช้เรียกผม จนเวลานั้นผมถึงกับต้องเอาไปแปลในกูเกิ้ล


แล้วเธอก็บ่นเรื่องหอพักที่อยู่กับเพื่อน ซึ่งต่อมาเธอบอกว่าอยากออกมาอยู่คนเดียว เหตุผลเพราะแค่อยากเปิดแอร์นอนในทุกๆวัน(ในความเป็นจริงเธอก็ประสบความสำเร็จในเรื่องการเปิดแอร์นอนทุกวันนะ แต่ที่ไม่สำเร็จก็คือเธอไม่ได้นอนคนเดียวเพราะมีผมเข้ามาแทรกการนอนกรนของเธอพอดี ฮาาา)


เธอบอกกับผมว่าเธอเป็นซึมเศร้า เธอทำให้ผมได้รู้จักกับปิศาจหมาป่าสีดำที่อยู่ภายในตัวเธอและมันคือเหตุผลทั้งหมดที่ทำให้เราเดินทางมากันจนถึงทุกวันนี้(แต่เหตุผลส่วนใหญ่ก็มักจะเป็นผมแหล่ะ ทั้งการแอบไปเหล่สาว การแอบไปคุยกับคนอืื่นต่างๆนาๆ)


แล้วผมก็มาฝอยกับเธอทั้งเรื่องซีรี่ย์ ยังไม่พอผมยังไปอวดรู้เรื่องการกินดึก การกินของที่มันดูดน้ำดึกๆมันไม่ดีต่อร่างกาย ซึ่งพอผมได้คบกับเธอผมถึงรู้ว่าเธอแม่งความรู้รอบตัวมากกว่าผมอีก พอกลับมาอ่านแทตัวเองแล้วกูแม่งสู่รู้ชิบหายเลย(แต่ตอนที่ผมบอกเธอไปทั้งหมด ผมทั้งเป็นห่วงและหวังดีจริงๆนะโว้ย ถึงการแสดงออกมันจะทำให้ผมดูโง่และอวดรู้ก็ตาม)


ไปๆมาๆ เรามาคุยกันถึงร้านข้้้้้้้าวในตำนาน


เจ๊อ้วนที่ตายไปแล้วไง
จนเราได้คบกันจริงๆ เราก็มากินแล้วก็ฝอยเรื่องราวต่างๆของตำนานเจ๊อ้วนที่ตายไปแล้ว

พอจบเรื่องป้าอ้วน มันก็มาถึงท่อระบายน้ำที่อยู่แถวๆชายหาดร้านไกลลิบ ซึ่งพอคบกันจริงๆ เราก็ไปนั่งฟังเพลง ดูพระอาทิตย์ตกดิน เหม็นเยี่ยวหมา(ฮาาาา) ด้วยกัน


แล้งก็มาพีคอีกทีคือเรื่องราวของ
รำพัน
หนังสั้นที่ผมไปแสดงเป็นตัวเอก จนเป็นเวลา2ปีแล้วก็ยังไม่ได้ดูตัวเองเล่นเลย ซึ่งเราทั้งคู่ต่างก็อยากดูเหมือนกัน จนได้มีโอกาสไปดูในงานบางแสนรามา งานจบของเธอ(แต่เธอไม่ได้นั่งดูกับผมนะ เธอเป็นผู้จัดเลยไปป้วนเปี้ยนอยู่แถวๆควบคุมแสงไฟ)



จนเรื่องราวของแชทนี้มาจบลงที่ผมขอไลน์เธอเพื่อไปคุยต่อ ผมเศร้านะที่บทสนทนามันจบลงแล้ว ผมกำลังมีความสุขปนเศร้า(ยิ้มแบบน้ำตาแตก) แต่มันก็ทำให้ผมนึกถึงวันแรกที่เราเจอกัน ถ้าจำไม่ผิดเธอบอกให้ผมไปรับเธอมั้ง ช่วงนั้นผมเลิกเรียนแล้ว ผมเจอเธอที่สูง155ซม. ตัวปิ๋วเดียว เธอใส่เสื้อแขนกุดลายตรงสีฟ้าสลับขาว กางเกงเป็นกางเกงขายาว ปลายขาบานๆ ใส่แล้วลมโกรกเข้าหว่างขาเย็นสบาย พร้อมกับถุงผ้ากึ่งเป้สีขาว เราไปตลาดหนองมนด้วยกัน เราไปซื้อพวงมาลัยด้วยกัััันมั้งหรือดอกไม้จันทร์ด้วยนี่แหล่ะ(เอาไปเป็นพร็อพในทีสิสจบของเธอมั้งจำไม่ค่อยได้)


เรื่องราวทั้งหมดก็มีแค่นี้แหล่ะ ผมดีใจมากๆเลยที่ได้กลับมาอ่านอะไรพวกนี้ ดีใจที่เลิกปิดกั้นตัวเองโง่ๆ(อาจจะช่วยในช่วงแรกๆ) ทุกๆเรื่องราวในแชทมันเกิดขึ้นจริงๆทั้งหมด มันต่อเนื่องกันหมด มันเป็น3เดือน(มากกว่านั้นเยอะเพราะหลังจากเธอจบไปเราก็ยังอยู่ด้วยกันต่อ) ที่ได้อะไรมากๆ และเธอยังคงเป็นอัญมณีเม็ดงามของผมเสมอ 
เพราะว่าเธอผมหยิก เธอชอบทำตัวหลุกหลิก และบางครั้งเธอก็ทำตาปริบปริบ 5555555555
SHARE
Written in this book
Whatever
เขียนไรก็เขียน
Writer
Deklnwlnw
Deklnwlnw
I'm free to be whatever i

Comments