ความเยาว์วัยในนิจนิรันดร์
  บทสุนทรพจน์ของ Chief Justice John G. Roberts, Jr. ในเดือนมิถุนายน ปี 2017 ในงานจบการศึกษาของโรงเรียนมัธยมปลายแห่งหนึ่ง

ว่ากันว่าฝนเป็นการเฉลิมฉลองจากท้องฟ้า แม้แต่เมื่อเช้ามันก็ยังมาร่วมแสดงความยินดีในพิธีนี้

ก่อนที่เราจะพูดอีกไปมากกว่านี้ผมอยากให้พวกคุณทำอะไรที่สำคัญสักอย่าง 

เนื่องจากข้างหลังพวกคุณ คือ พ่อแม่หรือผู้ปกครอง 

ที่เมื่อ 2-3 ปีก่อนท่านขับรถมาที่โรงเรียน ช่วยพวกคุณจัดของ ฝากพวกคุณไว้

และหันหลังกลับไปยังรั้วโรงเรียน

มันคือการเสียสละที่ยิ่งใหญ่สำหรับพวกท่าน

พวกเขาขับรถกลับไปบนถนนที่เปล่าเปลี่ยว กลับไปที่บ้านที่อ้างว้างกว่าเดิม เดียวดายกว่าเดิม

พวกเขาตัดสินใจทำแบบนั้นก็เพราะว่า การศึกษา ที่พวกท่านทราบมันเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับพวกคุณไม่ใช่ท่าน

การเสียสละที่กล่าวมาและที่ไม่ได้พูดถึงทั้งหลาย 

พาพวกคุณมาถึง ณ จุดนี้

ผมจึงอยากให้พวกคุณยืนขึ้น หลังหลัง และปรบมือให้กับท่าน



ยินดีด้วยนักเรียนทั้งหลายพวกคุณได้เดินทางมาไกล ถึงช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อแล้ว

และต้องขอโทษด้วยถ้าจะบอกว่ามันเป็นช่วงที่ง่ายที่สุดในชีวิตพวกคุณแล้ว

ในตำราก็เขียนกันแบบนี้เรื่อยไป

ในบรรดางานพิธีจบการศึกษาทั้งหลาย พวกเขาก็จะพูดเหมือนๆกันหมดว่า

ถึงแม้ในวันนี้จะเป็นวันจบการศึกษา แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นจุดเริ่มต้นอีกเช่นกัน

และพวกคุณก็ควรที่จะมองไปข้างหน้า

และผมก็คิดว่ามันจริงเสียทีเดียว

อย่างไรก็ตามผมคิดว่านอกจากที่เราควรมองว่าจะไปทางไหนแล้ว

มันคงจะดีถ้าเราย้อนมองว่าเราเคยผ่านอะไรมาบ้างเช่นกัน

และผมคิดว่าถ้าคุณมองย้อนไปในบ่ายวันแรกที่นี่

คุณอาจนึกขึ้นได้ว่าคุณรู้สึกเหงาเพียงใด

คุณอาจนึกขึ้นได้ว่าคุณอาจจะวิตกกังวลใจเล็กน้อย

แต่ลองมาดูที่พวกคุณตอนนี้สิ

พวกคุณล้อมรอบด้วยเพื่อนๆที่คุณเรียกว่าพี่น้อง

และพวกคุณกล้าที่จะเผชิญหน้ากับอีกก้าวหนึ่งในระบบการศึกษา

มันก็น่าคิดเหมือนกันว่าทำไมจึงเป็นแบบนั้นได้

ถ้าคุณคิดถึงมัน คุณจะรับรู้ได้ในทันทีว่ามันเป็นเพราะการสนับสนุนของเพื่อนๆคุณนั่นเอง

เมื่อคุณคิดต่อเนื่องไปอีกคุณก็จะพบว่า

มันก็ไม่ใช่เพราะคุณประสบความสำเร็จในทุกการกระทำของคุณ


แต่มันเป็นเพราะความช่วยเหลือของมิตรสหาย ที่ทำให้คุณไม่กลัวที่จะล้มเหลว

เพราะถ้าคุณล้มเหลว คุณจะลุกขึ้นและลองใหม่อีกครั้ง

ถ้าคุณล้มเหลวอีก คุณจะลุกขึ้นและลองมันอีกครั้ง

ถ้าคุณล้มเหลวอีก คุณจะลุกขึ้นและลองมันอีกครั้งนึง


หากแต่ถ้าคุณล้มเหลวอีก

ผมว่าเราน่าจะพิจารณาลองไปทำอย่างอื่นแทน

ผมขอทวนอีกครั้งว่า มันไม่ใช่เพราะเราประสบความสำเร็จในทุกการกระทำ แต่เพราะความช่วยเหลือที่ทำให้เราไม่กลัวที่จะล้มเหลว



โดยทั่วไปแล้วคนที่จะพูดในงานแบบนี้จะอวยพรให้พวกคุณโชคดี ทำสิ่งใดก็ประสบผลสำเร็จ

แต่ผมจะไม่ทำแบบนั้น และผมจะเล่าให้ฟังว่าทำไม

ในห้วงเวลาที่จะมาถึง ผมหวังให้พวกคุณถูกการเลือกปฏิบัติ เพื่อที่พวกคุณได้ระลึกถึงคุณค่าของความยุติธรรม

ผมหวังให้พวกคุณลิ้มรสของการทรยศ เพราะมันจะทำให้คุณรู้ถึงความสำคัญของสิ่งที่เรียกว่า ความภักดี

ขอโทษที่จะต้องพูดแบบนี้ แต่ผมหวังให้พวกคุณอ้างว้างในบางครา เพื่อให้คุณไม่เห็นว่าเพื่อนเป็นของตาย

และผมหวังให้คุณโชคร้ายในบางครั้ง เพื่อที่คุณจะสัมผัสถึงบทบาทของโอกาสในชีวิต

รวมทั้งเข้าใจว่าความสำเร็จของคุณ หรือความล้มเหลวของคนอื่น มันไม่ได้จะสมควรจะเป็นแบบนั้นไปทั้งหมด


ในความพ่ายแพ้ของคุณ ผมหวังว่าศัตรูจะกระหน่ำซ้ำเติมคุณ เพื่อที่คุณจะเข้าถึงในคำว่า น้ำใจนักกีฬา

ผมหวังให้คุณถูกเมิน เพื่อที่จะเข้าถึงของความสำคัญของการฟังผู้อื่น

สุดท้ายผมขอให้คุณเจ็บปวดในจิตใจ เพื่อเรียนรู้ที่สงสารผู้อื่น

ถึงแม้ผมจะไม่ได้พูดสิ่งเหล่านี้ แต่มันก็จะเกิดขึ้นกับตัวคุณแน่นอน สักวันหนึ่ง

คุณจะเรียนรู้มันมากแค่ไหนขึ้นอยู่กับว่าคุณจะมองผ่านความโชคร้ายนั้นสู่ข้อความสำคัญที่คุณจะได้รับ

พวกเขาที่จะมาพูดในพิธีพวกนี้ก็จะพูดกันอีกว่า

จงเป็นตัวของตัวเอง

และมันแปลกที่จะพูดแบบนี้กับนักเรียนแบบคุณที่แต่งตัวเหมือนกันหมด

แต่คุณก็ควรเข้าใจว่ามันแปลว่าอะไร

ยกเว้นเสียแต่ว่าคุณสมบูรณ์แบบ ข้อความนี้ไม่ได้หมายความว่าคุณไม่ควรที่จะเปลี่ยนแปลงตนเอง

ว่ากันตรงๆแล้ว คุณไม่ควรที่จะเป็นตัวเอง คุณควรที่จะเป็นคนที่ดีกว่านั้น

แต่ที่พวกเขาพูดแบบนั้นก็เพราะว่าอยากให้พวกคุณต่อต้านสิ่งที่คนอื่นอยากให้คุณเป็น

แต่คุณจะเป็นตัวของตัวเองไม่ได้เลย

ถ้าคุณไม่รู้ว่าคุณคือใคร

และคุณจะไม่รู้ว่าตัวเองคือใคร นอกจากจะคิดเกี่ยวกับมัน

นักปราชญ์กรีก โซเคสติสกล่าวไว้ว่า

ชีวิตที่ไม่เคยสำรวจอะไรเลย ไม่มีค่าที่จะอยู่

และนี่เป็นทริคเล็กๆน้อยๆที่ผมจะแนะนำ

เมื่อคุณไปในที่ใหม่ๆ ให้คุณแนะนำตัวกับแม่บ้าน ภารโรง

และทำความรู้จักชื่อพวกเขา เรียกพวกเขาด้วยนามอันแท้จริง

เมื่อคุณผ่านกับคนที่ไม่รู้จักในที่ใหม่ๆให้พวกคุณ ยิ้ม และพูดทักทาย

สิ่งที่แย่ที่สุดที่เป็นไปได้คือ คุณจะเป็นคนที่รู้จักไปทั่วว่าเป็นคนที่ ยิ้ม และพูดจาทักทายทุกคน

และนั่นเป็นสิ่งที่ผมคิดว่าเป็นการเริ่มต้นที่ดี

สุดท้ายผมจะแนะนำทริกเล็กน้อยแต่มันจะนำพาสู่ความแตกต่างอย่างมาก

ผมแนะนำให้คุณเขียนจดหมาย สัปดาห์ละครั้ง มันจะใช้เวลาเพียงแค่ 10 นาทีเท่านั้น

10 นาทีเท่านั้น

และจดหมายเเรกผมอยากให้คุณเขียนทุกคำที่ผมพูดเลยนั่นคือ

ถึงคุณครู…ผมเริ่มเรียนที่มหาลัยแล้ว [ใส่ชื่อกิจกรรมของคุณที่ครูสอนลงไป] นั้นยาก แต่ผมก็เรียนรู้ได้เรื่อยๆ 
ขอบคุณที่สอนผมมาตลอด

ใส่จดหมาย ติดสแตมป์ และส่งไปให้พวกเขา

ในเวลา 1 ปีการศึกษา คุณจะส่งให้คุณครูได้ 40 คน

แล้วคุณก็จะเป็นคนพิเศษ

เพราะสิ่งที่คุณทำมันพิเศษ และพวกเขาก็จะคิดว่าคุณคือคนพิเศษ

และสิ่งที่ผมจะพูดต่อไปนี้มาจาก Bob Dylan นักปราชญ์ชาวอเมริกัน

จากเพลงชื่อ Forever Young

ขอให้พระเจ้าอวยพรเธอและอยู่กับเธอเสมอ
ขอให้คำอวยพรทั้งหมดเป็นจริง
ขอให้เธอช่วยเหลือผู้อื่นเสมอ
และขอให้คนอื่นช่วยเหลือเธอเช่นกัน
ขอให้เธอสร้างบันไดถึงดวงดารา
และก้าวปีนไปในทุก ๆ ขั้นของมัน

ขอให้เธอเป็นแบบนี้ตลอดไป

ขอให้เธอเติบโตเป็นคนที่ซื่อตรง
ขอให้เธอเติบโตเป็นคนจริงใจ
ขอให้เธอเข้าถึงความจริงเสมอ
และเห็นถึงแสงสว่างรอบตัวเธอ
ขอให้เธอกล้าหาญเข้าไว้
ยืนอย่างสง่า และแข็งแรง

ขอให้เธอคงความเยาว์ตลอดไป


ขอให้มือของเธอยุ่งอยู่เสมอ
ขอให้เท้าของเธอไม่เคยอยู่นิ่ง
ขอให้เธอมีรากฐานที่มั่นคง
พร้อมรับเมื่อสายลมแห่งการเปลี่ยนแปลงมาถึง
ขอให้หัวใจของเธอเบิกบานอยู่เป็นนิจ
ขอให้เพลงของเธอได้เปล่งเสียงของมันออกมา
และขอให้เธอ…

May you stay forever young

ขอให้เธอมีความเยาว์วัยในนิรันดร

ปล.สุขสันต์วันวาเลนไทน์ :)



















SHARE
Writer
Nawakritt
Nawakrit
ยินดีต้อนรับ

Comments