ไม่อิน...ไม่แฮปปี้
   "แฮปปี้วาเลนไทน์จ๊ะ" แก้วโกโก้หวานน้อยเย็นเข้มๆ ถูกยื่นมาให้คนตรงหน้า
   "ขอบคุณค่ะ" เราเอื้อมมือไปรับมันมาถือไว้ พร้อมทั้งหมุนดูรอบๆ แก้วเผื่อจะมีข้อความเขียนไว้บ้าง (เอาน่าของมันก็ต้องคาดหวังกันบ้าง 😅)
   "ไม่ต้องหมุนดูหรอก ไม่มีอะไรทั้งนั้น" พี่เขาอมยิ้มน้อยๆ บอก
   "โถ่วววว....ไอ่เราก็นึกว่าจะมีข้อความซึ้งๆ" คนรับเบะปากด้วยความผิดหวังก่อนจะยกไหล่ขึ้นอย่างไม่แยแสแล้วดูดเมนูเครื่องดื่มแก้วโปรดของตนเองเข้าปาก
   "ความจริงพี่ไม่อินกับวันนี้หรอก" พี่เขาพูดพร้อมทั้งหยิบแก้วอเมริกาโน่ของตนขึ้นมาจิบ
   "ทำไมอะ?" เราถามขึ้นด้วยความสงสัย เอาเข้าจริงตัวเองก็ไม่ได้อินอะไรกับวันนี้หรอก
ทำไมต้องกำหนดวันเพียงวันเดียวเพื่อสำหรับแสดงออกความรักให้กัน ในเมื่อมันแสดงได้ทุกวันอยู่แล้วป่ะ ปีหนึ่งมีตั้ง 365 วัน (ยกเว้นปีนี้ที่มี 366 วัน) แล้วจะแสดงความรักแค่วันเดียวเนี่ยนะ อีก 364 วันล่ะ เอาไปทำอะไร   "มันก็แค่วันๆ หนึ่ง พี่ผ่านมันมาสามสิบครั้งแล้วนะ สำหรับพี่ไม่จำเป็นต้องเป็นวันนี้ก็ได้ที่จะสารภาพรักหรือให้ของขวัญ อีกอย่างไม่ได้เป็นวันเกิดพ่อแม่ พี่น้องหรือคนที่พี่รักเสียหน่อย ที่สำคัญมันเป็นวันสำคัญของไทยเราเหรอ แล้วรู้เหรอหน้าตาของไอ่ตาวาเลนไทน์เนี่ยเป็นยังไง สร้างอะไรให้ชาติของเรา ประวัติที่เล่าต่อๆ กันมามีจริงหรือเปล่าก็ไม่รู้ บลาๆๆ" เท่าที่ฟังจับใจความมาได้อย่างนี้ เพราะตอนนั้นคิดแค่ว่าคนแก่นี่ขี้บ่นจริงๆ ฟังบ้างไม่ฟังบ้างก็แล้วกัน    "ไม่ต้องทำหน้าเซ็งขนาดนั้นเลย ขับรถไปซื้อมาตั้งไกลก็ถือว่าพิเศษแล้วนะ คราวหลังก็หัดอยากกินอะไรที่แถวนี้มีขายบ้างเหอะ 8 กิโล ไปกลับก็ 16 โลแล้วนะ" พี่เขาคงจับความรู้สึกของเราได้ถึงได้พูดแบบนี้ แต่ไม่วายยังมีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้าตี๋นั่น
    "ก็ร้านนี้กินได้ที่สุดแล้วพี่ก็รู้ อีกอย่างถ้าบอกว่าของหนูนี่เจ้าของร้านจัดให้เข้มถึงใจอ่ะ" เราอดยิ้มแป้นไม่ได้กับความรู้สึกอิ่มเอมเวลามีคนพยายามทำอะไรเพื่อเราบ้าง อย่างน้อยในวันที่ทำงานหนักมาทั้งวันจนต้องฟาดยาแก้ปวดระงับอาการปวดหัวของตัวเอง
    "เห็นบ่นว่าเหนื่อยก็เลยกลัวหมูแถวนี้น้ำตาลตก แล้วจะพาลร้องห่มร้องไห้อีก ไม่เอาแล้วนะ ไอ่ที่งอนแบบไม่มีเหตุผลน่ะ พี่เดาไม่ถูก" พี่เขาเอ่ยแซวพร้อมกับยิ้มน้อยๆ ล้อเลียน
    "เรื่องหมูยอมรับ แต่เรื่องไม่มีเหตุผลน่ะไม่ยอมรับ หนูมีเหตุผลของหนูก็แล้วกัน มันเป็นเรื่องที่พี่ไม่เข้าใจหรอก" เราอธิบายก่อนจะกรอกตามองบนให้หนึ่งที
    "แล้วเหตุลที่ว่าคืออะไรครับคุณผู้หญิง?" พี่เขาคงหมั่นไส้ถึงได้ถามด้วยน้ำเสียงยียวน
    "เหตุผลก็คือเหตุผลน่า อย่ารู้เลย อยู่ๆ ไปก็รู้เองว่าทำไมถึงไม่มีใครทนได้ ฮ่าๆ" เราหัวเราะร่าให้กับนิสัยตัวเอง ทำไมเราถึงจะไม่รู้นิสัยตัวเองล่ะ คนเอาแน่เอานอนไม่ได้แบบเรานั้นใครจะอยู่ทน เคยมีคนเจอเราเหวี่ยงแบบไม่มีเหตุผลใส่วันละสามรอบไม่กี่วันหลังจากนั้นก็เผ่นแล้ว 😂
     "พี่ไม่ใช้ความทนหรอก พี่ใช้'ความเข้าใจ' ถ้าเราทนวันไหนความอดทนหมดเราก็ไม่อยากอยู่ แต่ถ้าเข้าใจเราจะอยู่กับมันได้""ทำไมเราต้องอดทน มีอะไรก็แค่คุยกันให้เข้าใจ พี่เข้าใจน้อง น้องเข้าใจพี่ สุดท้ายไม่เห็นต้องใช้ความอดทนเลย"   "พี่นี่เข้าใจโลกจังเลยเนอะ แล้วทำไมถึงยังโสดมาจนป่านนี้ล่ะ" เราจ้องมองคนตรงหน้าด้วยความสงสัย ก็จริงอ่ะ ด้วยทัศนคติที่ดี หน้าตาก็ไม่ได้จัดถึงขั้นหล่อหรือดูไม่ได้ อายุขนาดนี้แล้วไม่ควรโสดแล้วป่ะ หรือมีแอบซุกไว้แต่เรายังไม่รู้กันแน่ ดีนะที่ยังไม่ได้ชอบ
   "ก็ไม่ได้โสดถึงป่านนี้นะ ก่อนหน้านี้ก็มีคนคบ พอกลับมาอยู่นี่มันห่างกัน พี่ก็ไม่ค่อยมีเวลาให้ ต่างคนก็ค่อยๆ ห่างและหายกันไปเอง แต่พี่เข้าใจเขานะ ผู้หญิงก็ต้องการให้คนรักอยู่ด้วย คอยดูแล  คอยแทคแคร์ คอยอยู่ด้วยในวันที่ตัวเองมีปัญหา แต่พี่ทำให้เขาไม่ได้ เขาก็คงคิดว่าไม่มีพี่ก็ไม่เห็นเป็นไรมั้ง เราเลยไม่เข้าใจกัน คนสองคนไม่เข้าใจกันมันก็ไปกันไม่รอดหรอก" นี่เป็นครั้งแรกที่พี่เขายอมพูดถึงเรื่องคนรักเก่าแหละมั้ง หรือเป็นเพราะเรามัวแต่สนใจเรื่องของตัวเองจนลืมถามเรื่องของพี่เขากันแน่ ทำไมดูเป็นคนเห็นแก่ตัวจังวะ
    "ไม่ทุกคนหรอก นั่นมันเป็นหน้าที่ที่พี่คิดไปเอง ผู้หญิงเรานะ ดูแลตัวเองได้ หนูก็ดูแลตัวเองได้ ดูแลได้ดีกว่าให้คนอื่นมาดูแลอีก หนูถึงไม่ชอบพึ่งพาคนอื่น สุดท้ายก็รู้แหละว่าคนที่พึ่งพาได้ที่สุดคือตัวเอง แต่มันก็มีนั่นนิดนึง ที่เวลามีปัญหา เวลาเหนื่อย ท้อ ก็อยากมีที่ให้พักให้บ่นบ้าง ส่วนมากพวกพี่ก็คิดกันแค่ว่าอยากให้คอยแทคแคร์ ไม่รู้ดิ...สำหรับหนูไม่อินนะกับการคอยแสดงความรักจนหวานเอียนอ่ะ ของแบบนี้มันรู้สึกได้ว่าอะไรจริงใจอะไรที่แสแสร้ง อะไรที่เต็มใจหรืออะไรที่ต้องทำเพราะหน้าที่ ผู้หญิงเรามีเซ้นส์นะเวลาที่แฟนตัวเองเปลี่ยนไปน่ะ เราเลยมักจะทำตัวงี่เง่าจนเขาทนไม่ไหว ถ้าอะไรมันเหมือนเดิมผู้หญิงเราจะไม่ทำตัวงี่เง่าเลย หนูว่าพี่ก็คงเปลี่ยนไปด้วยแหละ ความสม่ำเสมอในช่วงโปรคงหดหายลงไป จากที่ตามใจเริ่มมีรำคาญ จากที่ยอมเริ่มกลายเป็นไม่ยอม จากที่เราน่ารักที่สุดเริ่มมีข้อเสียมากมาย สุดท้ายพี่ก็ทำตัวเปลี่ยนไปจนเขาทนไม่ได้แล้วบอกเลิกพี่เองป่าว!" เริ่มพูดไปเริ่มอิน น้ำเสียงจึงค่อนข้างหงุดหงิด คิ้วเริ่มขมวด บรรยากาศเริ่มตึงเครียด
   "เดี๋ยวๆ พี่ก็ไม่ได้เปลี่ยนไปขนาดนั้นนะ.."
   "พี่เปลี่ยนไป แต่พี่แค่ไม่รู้ตัวก็เท่านั้น! คนอยู่ข้างๆ มันรู้สึกได้! จะหมดเวลาพักล่ะหนูต้องไปทำงานต่อ พี่ก็กลับไปทำงานได้แล้ว ค่อยคุยกันวันหลังค่ะ"

....สุดท้ายก็จบด้วยการที่เราเหวี่ยงอีกตามเคย พูดแล้วมันขึ้นนี่ อารมณ์เสียที่สุด..........วันแห่งความรักอะไรกัน บ้าบอทั้งนั้น เอียนนน...
SHARE
Writer
lonely52hz
writer
I'm just anotherone in the big world

Comments