คุณ, คนรัก.
          ครั้งแรกที่เราได้คุยกัน คุณไม่ใช่สเป๊คฉันเลย แต่หลังจากที่ได้รู้จักกันมากขึ้น ฉันก็ไม่เคยตั้งคำถามเลยว่าทำไมฉันถึงรักคุณได้
          อาจเป็นเพราะมือน้อยๆนั้นที่คอยบังแดดให้และปัดมดหรือตัวอะไรก็ตามที่มาไต่ฉัน, 
          อาจเป็นเพราะคอยเช็ดเหงื่อให้ (ทั้งๆที่ฉันไม่ใส่ใจเช็ดเองด้วยซ้ำ),
          อาจเป็นเพราะกระดาษทิชชู่ที่ซื้อมาเผื่อ เพียงเพราะฉันเคยบอกว่า ‘ฉันเป็นคนที่เหงื่อออกง่าย’ ,
          อาจเป็นเพราะการเสียสละตักนุ่มๆให้ฉันนอนเสมอ,
          อาจเป็นเพราะการเคาะดูรองเท้าก่อนให้ฉันใส่,
          อาจเป็นเพราะการผูกเชือกรองเท้าให้ทั้งๆที่เพิ่งเจอกันครั้งแรก,
          อาจเป็นเพราะคุณจะน่ารักกับฉันเสมอ ไม่ว่าฉันจะขี้บ่นแค่ไหนก็ตาม,
          อาจเป็นเพราะการที่คุณเป็นห่วงฉันมากกว่าที่ฉันเป็นห่วงตัวเองซะอีก,
          อาจเป็นเพราะการที่คุณทำให้รู้ว่า การมีคนอยู่ข้างๆน่ะ ดีกว่าการอยู่กับตัวเองเป็นไหนๆ,
          อาจเป็นเพราะคุณทำให้ฉันความรู้สึกสงบ และอบอุ่น และเป็นตัวของตัวเอง,
          อาจเป็นเพราะการให้เกียรติและใส่ใจกันเสมอ,
          อาจเป็นเพราะการบ่นฉันว่าอ้วน แต่ก็ซื้อของมาให้กินตลอด,
          อาจเป็นเพราะเรื่องเล็กน้อยของฉัน เป็นเรื่องใหญ่สำหรับคุณ,
          อาจเป็นเพราะเหตุผลอีกร้อยพัน หรือเป็นนิรันดร์ ฉันก็ไม่อาจนับ แต่ฉันสามารถสรุปได้อย่างเดียวคือ,
เพราะความเป็นคุณ ได้ละลายกำแพงในใจของคนๆนี้          ฉันไม่อาจสัญญาได้ว่า จะรักคุณไปจนถึงเมื่อไหร่ ฉันพูดได้เพียงว่า 
“ตราบเท่าที่ความรู้สึกของคุณยังคงถวิลหาการมีอยู่ของฉัน ตราบนั้นฉันก็ยังคงถวิลหาการมีอยู่ของคุณ”           ฉันจะแสดงออกไม่เก่งมากนัก แต่อยากให้คุณรู้ไว้ว่า นับจากวันที่คุณได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของฉัน ไม่ว่าคืนนี้หรือคืนใด ไม่มีคืนไหนที่ฉันก็สามารถนอนหลับได้โดยปราศจากการบอกรักจากคุณ และถ้าหากคืนนี้ฉันไม่ได้บอกรักคุณ ฉันก็คงกระวนกระวายใจเช่นกัน, ไอ่นิ้วอ้วน.











                                                                                                         .auynonmos
 

SHARE
Writer
auynonmos
jesus
free spirit and an artist too

Comments