วันแห่งความรักทำให้คิดอะไร
ไม่ได้มีความรักแบบ “Romantic Love” มานานแล้ว

ไม่แน่ใจว่าจะเรียกว่า “มานานแล้ว” ได้ไหม เพราะไม่แน่ใจว่าเคยมีไหมด้วยซ้ำ

ยังถามตัวเอง ถามคนอื่น อยู่ตลอดเลยว่า รู้สึกชอบนี่มันเป็นยังไงนะ

รักโรแมนติกต้องมีความรู้สึก “ชอบ” แบบที่เค้าพูดกันอยู่ด้วย ใช่ไหมนะ


ความชอบอะไรแบบนั้น ครั้งแรกที่จำได้คงจะสักป.5 - ป.6
แอบชอบเพื่อนในห้อง แบบอะไรก็ไม่รู้ล่ะ แบบที่ฟังเพลง “อยากรู้แต่ไม่อยากถาม” แล้วอินน่ะ 55555555
แบบที่เห็นเค้าอารมณ์ไม่ดีก็ใจเสีย เป็นห่วง ฯลฯ คิดแล้วเขินเนอะ เด็กมันแก่แดดจัง
หรือความรักมันเกิดได้กับคนทุกช่วงวัยล่ะ อย่าไปว่าเด็กมันเลย
(อ่า แต่นั่นก็อาจจะไม่ได้เรียกความรักน่ะสิ)

เอาจริง ๆ คิดตอนนี้ยังงงอยู่เลย
เด็กประถมมีความรู้สึกมากกว่าผู้หญิงวัย 23 ตอนนี้อีกเหรอวะเนี่ย



ครั้งถัดมาเป็นตอนม.ต้น
จำแม่นว่าเกิดจากเพื่อนแซวล้วน ๆ 
ไม่เคยสนใจกันมาก่อนหรอกนะ
ฉันไม่เคยสนใจเขาแน่ ๆ และคิดว่าเขาก็คงไม่เคยสนใจฉัน

อยู่มาวันหนึ่ง ในตอนม.1 นั่นแหละ เพื่อนสนิทเขามาแกล้งเพื่อนสนิทฉัน แล้วพ่วงการแกล้งฉันไปด้วย ฉันเลยหันไปหาเขา (ที่แทบไม่เคยคุยอะไรกันเท่าไหร่หรอกนะ) บอกช่วยหน่อย แล้วเขาก็ช่วย

หลังจากนั้นเพื่อนก็รุมแซวเลย ที่เขาช่วยฉันน่ะ “เพราะชอบหรอ”

แซวไปทุกวัน ๆ เขาดันทำทีเขินขึ้นมา
อ้าว มันยังไงกันน่ะ

แซวไปทุกวัน ๆ ฉันก็เลยชอบเขาก่อนซะเลย 55555555
และครั้งนี้น่าประหลาด มีประสบการณ์ใหม่ ๆ เพิ่มเติมเข้ามา 
ประสบการณ์ที่เรียกว่า “Puppy love”

รักแบบลูกหมาของจริง
ฉันเก็บก้านอมยิ้มชูปาชุบส์แท่งแรกที่เขาให้
แหวนพลาสติกฝาขวดน้ำที่เขาดัดเป็นรูปหัวใจ
หลอดที่ใช้ดูดน้ำร่วมกัน
แทบจะเก็บทุกอย่างจนกระเป๋ากลายเป็นถังขยะ

ฉันมีประสบการณ์แบบที่ได้แชตคุยกันทุกคืน (อยู่ในยุคเปลี่ยนผ่านจาก MSN สู่แชตเฟซบุ๊กด้วย)
เขาส่งเพลงให้ ให้ฉันโหลดลงโทรศัพท์ฉันแล้วไปใช้โทรศัพท์ส่งบลูทูธให้เขาอีกทีที่โรงเรียน
ฉันเคยแม้กระทั่งถอดถ่านนาฬิกาในห้องนอนแม่ เพราะอยากคุยกับเขาต่อให้ดึกมากขึ้น เพราะถึงเวลาที่แม่จะไล่ไปนอน

เขาซื้อของมาฝากหลังจากไปเที่ยว เลือกสีที่ฉันชอบมาให้
เรียกไปนั่งเบาะเดียวกันบนรถบัส ตอนไปทัศนศึกษา เบาะเดียวกันแบบ - ท่ามกลางเพื่อน ๆ เขา อันนี้เขินที่สุด 555555

เขาเคยแอบมาโพสต์หน้าวอลล์เฟซบุ๊ก ตอนช่วงคริสต์มาสปีใหม่ เมอร์รี่คริสต์มาส แฮปปี้นิวเยียร์ แล้วลงท้ายว่า MS. แม่ฉัน(ที่เป็นเฟรนด์ฉัน) ถามว่าแปลว่าอะไร ฉันแกล้งทำเป็นไม่รู้
เพราะจริง ๆ มันแปลว่า miss หรือคิดถึงนั่นแหละ (เพราะปีใหม่ โรงเรียนหยุดหลายวัน)

คงจะมีอีกนิดหน่อย เรื่องราวระหว่างกัน
แต่สมองเลือกจำแต่ซีนเด็ด ๆ เลยจำมาได้แค่ประมาณนี้ และจริง ๆ ที่เล่ามานี่ก็น่าจะมากที่สุดที่เคยทำระหว่างกันแล้วแหละ

สุดท้ายตอนนี้ก็เป็นเพื่อนกัน
ที่จำไม่ได้ว่าสถานการณ์มันคลี่คลายจนเป็นเพื่อนตั้งแต่เมื่อไหร่
ม.3 หรือ ม.4 หรือสักวันในช่วงปิดเทอมระหว่างนั้น
แต่ว่าก่อนหน้านั้น มันก็ไม่ได้เป็นอย่างอื่นนี่นา
ก็เป็นเพื่อนมาตลอด ไม่เคยพูดกันว่าเป็นอย่างอื่น ไม่เคยบอกคนอื่นด้วยซ้ำ
อาจจะไม่มีใครรู้ว่าคุยกันทุกคืนด้วยซ้ำมั้ง

แล้วมันก็ผ่านไป ยัย Puppy Love ตัวดี
แต่คิด ๆ แล้วก็สุดคุ้ม ที่ชีวิตนึงเคยได้มีอะไรแบบนี้กับเค้าด้วย
ขอบคุณเขาเหมือนกัน ที่มาสร้างประสบการณ์นี้ไว้ให้ 

แต่คิดตอนนี้แล้วก็ เอาอีกแล้วนะ
ยัยเด็กม.ต้น อายุ 13-14 มีความรักในวัยเรียน มีความรู้สึกมากกว่าผู้หญิงอายุ 23 คนนี้อีก !


ครั้งถัดมา ฉันแทบจะไม่เรียกมันว่าความชอบ ความรัก อะไรแล้ว
มันงงมาก ไม่ได้รู้สึกมากเท่าสองครั้งที่ผ่านมา
แค่รู้สึกแบบ ... วับ ๆ แวม ๆ 

แค่บังเอิญได้ใช้เวลาด้วยกัน
แค่บังเอิญเขาน่ารัก เอาใจใส่ เทคแคร์
แล้วก็ ในบรรดากลุ่มเพื่อนที่สถานการณ์ทำให้ได้อยู่ด้วยกันตอนนั้น เขาเลือกที่จะสนิทกับเรา คุยกับเรามากที่สุด
และเขาเห็นเราเป็นเพื่อนแน่นอน ไม่มีทางเป็นอื่นไปได้

เราเองก็เห็นเขาเป็นเพื่อนเหมือนกัน
เพียงแต่ เวลาเขาอาสาถือของให้บ้าง ตอนที่เราถือของส่วนรวมแล้วมันหนัก
ตอนที่ข้ามถนนแล้วเขาดูรถให้ คอยบอกให้ระวัง
ตอนที่รองเท้าขาด แล้วเขาคอยช่วยตลอด

มันก็ รู้สึก ... ดี
แล้วก็คงมีบางแวบที่คิดว่า ถ้าได้เป็นคนแรกที่ได้ฟังเรื่องทุกข์เรื่องสุขของเขา ก็น่าจะดี

อ่อ เรื่องนี้เกิดขึ้นตอนม.6
แล้วหลังจากปิดเทอม 6 เดือน ก่อนเข้ามหาลัย ที่เราต่างก็ต้องแยกย้าย ไม่ได้พบเจอกัน
ทุกอย่างก็คลี่คลายไป

เจอเขาอีกครั้งในมหาวิทยาลัย แบบที่แวะเวียนผ่านกัน เพราะเรียนคนละคณะ
ก็แทบไม่ได้รู้สึกอะไร นอกจากเขาน่ารักเหมือนเดิม 

วันนี้ ก็ยังเป็นเพื่อนกัน พูดคุยกันประปรายตามโอกาส ส่งความจริงใจให้กันแบบเต็มเปี่ยมเสมอ แต่ก็มากกว่าเพื่อนประเภทเพื่อนร่วมคณะที่รู้จักกันแบบแตะ ๆ

ที่สำคัญ ฉันลืมความรู้สึกช่วงม.6 เสียสิ้น
ลืมแบบแทบจำไม่ได้ว่าตอนนั้นรู้สึกอะไร
ลืมมากกว่า 2 เรื่องแรกที่เล่ามาเสียอีก แม้ว่าจะผ่านมาแบบ ยังคงใกล้ที่สุดก็ตาม

ก็คงจะรู้สึกน้อยกว่าสองครั้งแรกจริง ๆ นั่นแหละ
หรือแค่ ... หลอกตัวเองว่ารู้สึก เพื่อให้ได้รู้สึกอะไรบ้างในชีวิตช่วงนั้น ก็ยังไม่รู้เหมือนกัน


หลังจากนั้นก็ไม่เคยมีอีกเลย


มีความรัก แบบแสนจะรัก
รักที่พอเสียไปแล้วเศร้าเสียใจแทบตาย
แต่ก็ไม่เคยรู้สึกชอบ หวามไหวให้ใจหาย เหมือนครั้งแรก ครั้งที่สอง หรือแม้แต่จะคล้าย ๆ ครั้งที่สาม

แต่เหมือนกับเป็นความผูกพันที่อยู่ด้วยกัน ที่เป็นเพื่อนกันมามากกว่า ที่ทำให้เมื่อต้องพรากจากไป มันเศร้าเสียใจได้ขนาดนั้น

ตั้งแต่เริ่มต้นก็เป็นเพื่อน
และต่อไปนี้ก็คงจะเป็นเพื่อน แบบที่ต่อให้จะโดนตัดอีกกี่ทีก็คงตัดไม่ขาดอยู่ดี


มีความรัก แบบแสนจะรัก
รักเหมือนเป็นคนในครอบครัว
รักแบบเป็นห่วงในทุกมิติ ไม่อยากให้เจ็บ ให้ป่วย ให้เครียด ให้ไม่สบายใจ
อยากให้มีความสุข ให้สบายใจไปทุกวัน ๆ
แต่ก็รู้ดีว่าไม่มีทางเป็นความรักโรแมนติก
แต่เป็นครอบครัว เป็นพี่ เป็นน้อง เหมือนพี่น้องแท้ ๆ กันทั้งนั้น


มีความรัก แบบแสนจะรัก
กับใครต่อใครอีกมากมาย
เป็นรักที่ไม่ได้คิดว่าเกิดขึ้นได้ยังไง
เป็นรักที่ก็คงไม่หาคำอธิบายแล้วว่ารักแบบไหน
เป็นเพื่อน เป็นพี่น้อง
รักเสียจนบางทีก็เหนื่อย จะใช้แรงงานหัวใจอะไรมากขนาดนี้

แต่ก็ยินดีที่จะรัก



แต่ยัยความรักโรแมนติกหนีหายจากกันไปไหนเสียแล้วล่ะนะ
หายไปแบบลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่ามันต้องรู้สึกยังไง
และ ใช่ อย่างที่บอกไว้ข้างต้น
เคยรู้สึกหรือเปล่าก็ไม่รู้ ใช้คำว่า “ลืม” ได้ไหมก็ไม่รู้ หรือมันยังไม่เคยเกิดขึ้นเลย

เพราะไม่รู้ว่า ครั้งที่ 1 ครั้งที่ 2 ครั้งที่ 3 นั่น
ใช่ความรักรึเปล่า
เรียกว่าความรักได้รึเปล่า
หรือเป็นความรู้สึกชั่วคราว ความชอบ ความหลงใหล

เลิกคิดดีกว่า
ใคร ๆ ก็บอกว่าเดี๋ยวก็มา

ก็ได้แต่หวังว่าจะมีคนเข้ามาเป็นครั้งที่ 4
และเป็นความรักที่กล้าเรียกว่าความรักอย่างเต็มปากจริง ๆ นั่นแหละ
SHARE
Written in this book
เขียนวันละอย่าง
ตั้งสติ แล้วลองเขียนวันละอย่าง
Writer
nnmmrn
Note taker
sad birds still sing.

Comments