หากเวลาผ่านไป ฉันจะเข้าใจความเจ็บปวดนี้ไหมนะ
        บางทีชีวิตก็น่าตลกกว่าที่คิด เรื่องราวต่าง ๆ ที่ผ่านเข้ามาล้วนไม่สมเหตุสมผล การเติบโตที่สร้างความเจ็บปวด คำถามมากมายที่หาคำตอบไม่ได้เหมือนกับสมการที่เคยเรียนในสมัยเด็ก โตขึ้นแล้ว จะยังเข้าใจความสับสนของช่วงเวลานี้อยู่มั้ย
        คำถามที่บังเอิญเลื่อนผ่าน ทำให้ขบคิดอยู่ว่าหากเราโตขึ้นเเล้ว เราจะเข้าใจความวุ่นวาย ความเจ็บปวด ของช่วงเวลานี้ไหมนะ

        ความรู้สึกไม่อยากมีชีวิตอยู่แต่ก็ไม่อยากตาย ความรู้สึกนี้เมื่อไหร่ฉันจะเข้าใจมันได้นะ

        ในทุก ๆ วันจะมีเรื่องราวที่สร้างความเจ็บปวดให้ฉันอยู่เสมอ เรื่องราวเล็กน้อย เพื่อน  การเรียน ครอบครัว ที่พยายามจะเข้ามาในรูปแบบความเจ็บปวด

        ฉันพยายามาก พยามยามที่จะเข้าใจชีวิตและปล่อยวาง ฉันพยายามนั่งทบทวนสิ่งต่าง ๆ พยายามเเล้วที่จะเข้าใจมัน แต่ยากเหลือเกิน ชีวิตช่างยากเหลือเกิน 

        บางครั้งฉันร้องไห้จนไม่เหลือน้ำตา เฝ้ามองและรอคอย ก็ยังไม่สามารถหาเหตุผลของการเจ็บปวดได้ คำตอบของชีวิต ความหลงไหลในเป้าหมาย แรงบันดาลใจ ทุกสิ่งที่มนุษย์ต้องการมีเพื่อที่จะเชิดหน้าในสังคม บางสิ่งที่ไร้ประโยชน์กำลังสร้างความเจ็บปวดให้กับหญิงสาวที่หมดแรง และล้าต่อโลกใบนี้
        เรามีชีวิตอยู่ทำไม เป็นคำถามที่ฉันทบทวนตัวเองอยู่ทุกวัน ฉันไม่ภิรมณ์กับการใช้ชีวิต เรื่องราวตลกที่เป็นเพียงฉากบังตา ความสนุกสนานที่จอมปลอม เพื่อนที่ใส่หน้ากากและพร้อมจะฉกชิงตำแหน่งตลอดเวลา ความอิจฉาที่เกิดขึ้นจากความไม่พอใจในชีวิต เสียงโหยหาความยุติธรรมที่ไม่มีผู้รับฟัง

        ช่วงเวลานี้มันช่างเจ็บปวดเหลือเกิน กัดกินหัวใจอันเศร้าหมอง เริ่มจากเวลาสั้น ๆ จนกลายเป็นทุกวินาทีที่ไม่อยากเดินต่อ ความหวังที่จะมีความสุข แต่ตอนนี้ไม่มีเเล้ว หวังเพียงการหายไปอย่างไร้ร่องรอย ไร้การจดจำ ไร้ผู้คนที่เจ็บปวด

        ระยะเวลาอันยาวนาน แต่ละวันผ่านไปด้วยการหลับตาและภาวนานึก หากอยากพรากฉันไปจากความสุข ขอเพียงทำให้ฉันหายไป อย่าสร้างรอยแผลให้ฉันอีกเลย ความฝันที่ไม่เป็นจริง ความหวังที่สูญเปล่า ความหวังของครอบครัว ตัวอิจฉาของเพื่อน หน้ากากบังหน้าของคนขี้แพ้ ตัวยืนที่เจ็บปวด
         
         ครอบครัวที่ดีเหลือเกิน จนคิดว่าฉันเองเป็นปัญหาหรือเปล่า หากฉันก้าวเดินออกมา ชีวิตพวกเขาจะดีขึ้นไหม เหมือนพวกเขาต้องทุกข์ทรมนกับความผิดกติของฉัน ถึงบางทีพวกเขาจะสร้างความเจ็บปวดให้ฉัน แต่ฉันคิดว่าพวกเขาคงเป็นคนที่ดีที่สุดในชิีวิตแล้วหล่ะ
         
         หากจะเรียกว่าเพื่อนก็คงจะมากไป สิ่งมีชีวิตเลวร้ายที่กดดันฉันให้เผชิญหน้ากับความเจ็บปวด ให้รางวัลฉันโดยการมอบคำว่า "เพื่อน" คำที่เลวร้ายที่สุดในชิวิต รอยยิ้มที่แสร้งว่าปลอบโยนความเห็นใจเปลือก ๆ ผลักดันให้ฉันเป็นมารร้ายที่พร้อมจะทำลายยชีวิตตัวเองเสมอ

        สังคมที่ถกเถียงเรืองความเท่าเทียม หากแต่ฉันเชื่อว่าโลกนี้ไม่มีความเท่าเทียมหรือความยุติธรรมห่าเหวอะไรทั้งนั้น เงินคืออำนาจ และทุกคนจะยอมจำนนให้เงินเสมอถ้ามันมากพอ 

       ผู้คนล้วนใช้ชวิตด้วยความยากลำบาก หากแต่มีเพียงไม่กี่พวกที่สุขสบาย เรื่องนี้ไม่มีทางยุติธรรมแม้จะผ่านไปพันปี และฉันผู้ไม่เคยได้รับความเท่าเทียมใด ๆ เลย หากแม้เเต่ฉันเคยร้องขอก็ยังไม่เคยได้รับ

       ฉันใช้ชีวิตโดยการโหยหาแต่ความสุข ขอความสุขเกิดขึ้นในใจ ขอให้ใครก็ได้เมตตาฉันที บางทีการมีชีวิตอยู่มันดีหรือเปล่า ทำไมผู้คนถึงดิ้นรนอยากมีอยากได้จนสร้างความเจ็บปวดให้คนอื่นมากขนาดนี้


        คร่ำครวญ โหยหาสิ่งปลอบใจ หากแต่หายเพียงชั่วคราว

        ฉันเพียงเเต่ขอเหตุผลของการที่โลกปล่อยให้ฉันเจ็บปวดได้ขนาดนี้ บาดแผลที่ถูกกรีดซ้ำทุกวัน ลึกเกินจะต้านทานความเจ็บปวดไหว

       ขอได้ไหม ฉันขอได้ไหม ฉันต้องทำยังไงต่อไป บอกให้ฉันรู้ได้ไหม ฉันเจ็บปวดเพราะอะไร

        
SHARE
Writer
__ANNE19
learner
alone

Comments